Mei  2024
Home Nieuws Agenda MaandOverzicht Praktisch Achtergrond
Jaar 2018 Jaar 2019 Jaar 2020 Jaar 2021 Jaar 2022 Jaar 2023 Jaar 2024
Januari 2024
Februari 2024
Maart 2024
April 2024
Mei 2024
Juni 2024

Overzicht Griekse Muziek in Mei 2024

Alle evenementen afdrukken

Enkel dit evenement afdrukken

De Ballade van Mauthausen

Niki Jacobs in concert

De Nederlandse zangeres Niki Jacobs reist het hele land rond met een voorstelling van de "Ballade van Mauthausen" die gerust "buitengewoon" mag genoemd worden, zowel letterlijk als figuurlijk.

Om te beginnen brengt zij de liederen van de Mauthausen-Cyclus niet in het originele Grieks maar wel in het Jiddisch, en bovendien omkadert ze die met traditionele Jiddische liedjes en met (vertalingen van) bekende liedjes van Joodse singer-songwriters.

Daarnaast is de bezetting bewust sober gehouden. De vijf uitvoerders zijn:

  • Niki Jacobs : zang
  • Ruud Breuls : trompet
  • Ro Krauss : altviool
  • Emile Visser : cello
  • Peter van Os : accordeon

De commentaren van iedereen, die deze opvoering al meemaakte, liegen er niet om: "indrukwekkend", "adembenemend", "beklijvend", ... Ook de recensenten rapporteren over volle zalen, over een geboeid publiek dat muisstil zit te luisteren, van begin tot eind in opperste concentratie, over een daverend applaus op het einde ... en in veel verslagen klinkt de ontroering zelfs nog na. Een ander terugkerend thema is het zorgvuldig uitgebalanceerde samenspel van de verschillende muzikanten, en om dat te beschrijven komen ook ervaren en deskundige journalisten kennelijk superlatieven te kort.

Dat was niet alleen het geval in Nederland, waar er al een paar eerdere opvoeringen waren, maar ook in de Verenigde Staten, waar ze in het voorjaar van 2023 uitgebreid doorheen reisden, maakten ze overal indruk.

Hoe komt dat zo allemaal?

Er misschien eerst even aan herinneren dat het hier gaat om de gedichten van de Griekse schrijver Iakovos Kambanellis ( Ιάκωβος Καμπανέλλης ). Van 1943 tot 1945 zat hij opgesloten in het beruchte nazi-vernietigingskamp Mauthausen. Hij overleefde het, maar het duurde tot in de jaren zestig voor hij de gruwelen van zich af kon schrijven, eerst in boekvorm, later gevolgd door vier gedichten. Mikis Theodorakis zette die gedichten op muziek en het resultaat is de wereldberoemde "Mauthausen Cyclus", die door zijn gebalde kracht steevast een diepe indruk maakt op iedereen die ze hoort. Dat is nu al decennia lang zo, en er zit nog altijd geen sleet op.

Niki Jacobs benadert ze nu vanuit een ander perspectief, en dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat zij een vurig pleitbezorgster is van het Jiddisch, de Germaanse taal die zowat duizend jaar geleden ontstond in het Rijnland en zich later verspreidde richting Oost-Europa en verder. In de Middeleeuwen werd ze ook wel "Judendeutsch" genoemd, gewoon omdat het de taal was die gesproken werd door de Asjkenazim, oftewel de Asjkenazische joden.

Om allerlei redenen kwam het Jiddisch later onder druk te staan, onder (veel) meer omdat haar grote "concurrent", het Hebreeuws, door Israël als officiële taal werd aangenomen. In Antwerpen zou er nog een vrij grote groep sprekers zijn, maar in Nederland is het Jiddisch bijna verdwenen - ironisch genoeg (ook) omdat de Joden in Nederland vrij veel contact hadden met hun buren en dus langzamerhand Nederlandse woorden gingen adopteren en later gewoon overschakelden.

Het verhaal is natuurlijk een ietsje complexer dan dat, maar het punt hier is dat er een aantal mensen zijn die het niet alleen jammer vinden dat er op die manier een waardevol stuk cultuur dreigt verloren te gaan, maar die ook proberen om daar iets aan te doen.

Niki Jacobs is één van die mensen. Zij zingt nu al (meer dan) twintig jaar lang in het Jiddisch, zowel traditionele liedjes - die ze vaak door eigen onderzoek weer boven water haalt - als zelfgeschreven nummers. Inmiddels geldt ze wereldwijd als één van de belangrijkste vertolkers van de Jiddische liedkunst, niet in de laatste plaats omdat ze ook nog een uitstekende stem heeft.

Ze heeft trouwens een opleiding klassieke zang achter de rug, en van daaruit ging ze op zoek naar de verbinding tussen de Jiddische traditie en het hedendaagse leven. Op zoek naar zichzelf, zou je kunnen zeggen, want zij heeft zelf Jiddische roots en als Joodse muzikant staat ze met beide voeten op de hedendaagse podia. Vanuit haar opleiding legde ze zich eerst toe op Gypsy Jazz, maar al snel veranderde ze het geweer van schouder. Ze begon met het schrijven van eigen nummers, en ze bracht ook eigen interpretaties van traditionele Jiddische nummers - of van alom bekende popsongs in een Jiddische vertaling.

In het voorjaar van 2020 was er dan een gedwongen pauze, "dank zij" het coronavirus en de lockdown die daarmee gepaard ging. Tijd dus voor bezinning, en tijd om aan een nieuw project te gaan werken. Dat werd dan de "Ballade van Mauthausen".

Eigenlijk is het logisch dat ze daar terechtkwam, maar het is dan wel een macabere logica: een groot deel van de tienduizenden slachtoffers van deze moordmachine zullen het Jiddisch als moedertaal gehad hebben ...

Niki Jacobs kon terugvallen op een Jiddische vertaling van de gedichten van Kambanellis . Die was gemaakt door Willy Brill (1926-2017). Ook deze Nederlandse actrice had zich ingezet voor het behoud van het Jiddisch, onder meer door taalles te geven, en dus ook door vertalingen te maken.

Gewapend met die vertaling en omringd door een aantal vaste medewerkers ging ze aan de slag. Het resultaat was een cd "The Ballad of Mauthausen", in eigen beheer (!) uitgebracht in januari 2021.

Mikis Theodorakis overleed in september 2021 en naar het schijnt was hij niet alleen op de hoogte van dit project, hij had er ook uitdrukkelijk zijn goedkeuring aan gehecht. Niet verwonderlijk, want voor hem was muziek sowieso nooit een doel op zich, maar "enkel" een middel om een boodschap over te brengen. En het is duidelijk wat de "boodschap" van "Mauthausen" eigenlijk is.

Niki Jacobs en haar muzikanten bouwden die boodschap verder uit op hun cd en ze maakten er een soort drieluik van. Het eerste deel vertelt het verhaal van de vele miljoenen Joden die rond de vorige eeuwwisseling vanuit Europa naar Amerika emigreerden. Het tweede - centrale - deel zijn dan natuurlijk de vier liederen van "Mauthausen", die het lot verhalen van diegenen die achtergebleven waren, en die nu massaal uitgeroeid werden wegens "ongewenst" in een maatschappij zoals de nazi's die voor ogen hadden. Het derde deel van het album vertelt hoe het de Joden verging nadat ze in de Verenigde Staten aankwamen. De liedjes op de cd laten zien - of horen - dat ze daar niet alleen voet aan wal kregen, maar dat ze ook heel wat invloed hadden op de ontwikkeling van de Amerikaanse muziek. Op die manier eindigt het album dan toch op een optimistische noot.

Tegen de tijd dat, na de lockdown, de podia beetje bij beetje weer opengingen was het project voldoende uitgerijpt om het aan het publiek voor te stellen. Het materiaal van de cd volstond natuurlijk niet om er een avondvullend programma mee te maken, en dus deden ze er nog een paar passende nummers bovenop. Ze zorgden er wel voor om geen afbreuk te doen aan de gebalde kracht van "Mauthausen" zelf. Die blijft centraal staan, en met de "inleiding" en het "slot" dat zij er aan toevoegen, accentueren ze het verhaal dat er in vervat zit in plaats van het te laten ondersneeuwen.

In het eerste deel stopten ze bijvoorbeeld enkele treurige traditionele wiegeliedjes, die al meteen de toon zetten en die voor een niet-Joods publiek minstens als kennismaking interessant zullen zijn. Het derde deel zal bij die mensen allicht enkele schokken van herkenning teweegbrengen, want hiervoor hadden ze keuze te over. Er zijn namelijk heel wat wereldberoemde Amerikaanse artiesten met Joodse roots: Neil Diamond, Lenny Kravitz, Barbara Streisand of Bob Dylan bijvoorbeeld - om er maar een paar te noemen (overigens zonder garantie dat er nummers van hen op het programma van deze concerten zullen staan).

Er is blijkbaar wel één bepaald liedje dat Niki Jacobs bewaart voor het einde van zo'n concert. Als toegift zingt zij vaak "Lib Mikh Tsartlekh" - en ook zonder de muziek te horen is die titel misschien toch te ontcijferen als de vertaling van "Love Me Tender" . Geen lukrake keuze, want ook Elvis Presley zou via zijn moeder Joodse roots gehad hebben.

En dan nog een "weetje", als toegift van ons. Tijdens één van de eerste uitvoeringen van het project in Nederland, eind 2021, zaten er in de zaal ook twee dames die al jarenlang samen zongen in een Alkmaars koor dat wereldmuziek brengt. Minstens één van hen had al lang affiniteiten met de Griekse muziek en de cultuur, en allebei waren ze speciaal voor "Mauthausen" gekomen. Ook zij waren danig onder de indruk van de Jiddische versie van Niki Jacobs. Zodanig zelfs dat ze besloten om een oude droom van onder het stof vandaan te halen, namelijk om ooit zelf eens de "Ballade van Mauthausen" te gaan zingen. Dat was dus de trigger voor de recente opvoeringen van het projectkoor MaZí in maart 2023 op verschillende plaatsen in Nederland. Om maar te zeggen dat het luisteren naar Niki Jacobs en haar "Ballade van Mauthausen" verstrekkende gevolgen kan hebben ...

Dan nog een opmerking: in het lijstje met "Praktische gegevens" hieronder geven we in principe een doorverwijzing naar de "home page" van de websites van de verschillende zalen, en dus niet rechtstreeks naar hun pagina over dit project. U moet op die site dan wel nog even zoeken (op "Jacobs" of "Mauthausen"), maar dat is nog altijd beter dan dat we u via een verouderde link in 404-land doen terechtkomen.

Op die zaalpagina's zijn er eveneens goede beschrijvingen te vinden van het project, vaak met eigen accenten, toegesneden op het specifieke publiek van de desbetreffende zaal.

En uiteraard is er ook (veel meer) informatie te vinden op de website van Niki Jacobs zelf : https://www.nikijacobs.nl/ .

Om snel te zien of er een concert bij u in de buurt is, en zo ja waar, is het misschien handig om even door te klikken naar de "Agenda" pagina van onze website. Rechts bovenaan de lijst met concerten staat een knopje waarmee u een landkaart kunt openklappen, en daar zijn alle evenementen met een speldje aangegeven.

Praktische gegevens
Woensdag 10 april 2024, 20u15, De Muze, Wantveld 2, 2202 NS Noordwijk (NL)

Tickets: € 25

Meer info en reserveren : https://demuze.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Donderdag 11 april 2024, 20u00, Parkgebouw, Oosterhofweg 49, 7461 BT Rijssen (NL)

Tickets: € 23,50

Meer info en reserveren : https://www.parkgebouw.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Woensdag 17 april 2024, 20u15, Ogterop, Zuideinde 70, 7941 GK Meppel (NL)

Tickets: € 22,75

Meer info en reserveren : https://www.schouwburgogterop.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zaterdag 20 april 2024, 20u15, Theater Piet Mondriaan, Broekzijdselaan 46, 1391 XL Abcoude (NL)

Tickets: € 25,75

Meer info en reserveren : https://www.theaterpietmondriaan.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zondag 21 april 2024, 15u00, Wennekerpand, Vijgensteeg 2, 3111 PT Schiedam (NL)

Tickets: € 26,-

Let op: dit is een namiddagconcert.

Meer info en reserveren : https://theateraandeschie.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Dinsdag 23 april 2024, 20u30, De Goudse Schouwburg, Boelekade 67, 2806 AE Gouda (NL)

Tickets: € 25,-

Meer info en reserveren : https://www.goudseschouwburg.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Woensdag 24 april 2024, 20u15, Theater Hof 88, Elisabethhof 4, 7607 ZD Almelo (NL)

Tickets: € 22,00 (incl. pauzedrankje).

Meer info en reserveren : https://www.hof88.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Donderdag 25 april 2024, 20u00, Theater Heerlen, Burgemeester van Grunsvenplein 145, 6411 AS Heerlen (NL)

Tickets: € 23,50

Meer info en reserveren : https://www.plt.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Vrijdag 26 april 2024, 20u15, Stadsgehoorzaal Kampen, Burgwal 84, 8261 ES Kampen (NL)

Tickets: € 26 (of € 24 met CJP), allebei incl. € 1,50 reservatiekosten.

Meer info en reserveren : https://www.stadsgehoorzaalkampen.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zondag 28 april 2024, 15u00, De Klinker, Mr. D.U. Stikkerlaan 251, 9675 DG Winschoten (NL)

Tickets: € 23,50 (incl. pauzedrankje).

Let op: dit is een namiddagconcert.

Meer info en reserveren : https://www.indeklinker.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Dinsdag 30 april 2024, 20u30, Theater De Kom, Stadsplein 6, 3431 LZ Nieuwegein (NL)

Tickets: € 21,50

Meer info en reserveren : https://www.dekom.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Woensdag 1 mei 2024, 20u30, Schouwburg Amstelveen, Stadsplein 100, 1181 ZM Amstelveen (NL)

Tickets: € 27,50 (of € 25,50 met CJP), allebei incl. € 1,- transactiekosten.

Meer info en reserveren : https://schouwburgamstelveen.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Donderdag 2 mei 2024, 20u30, Theater De Leest, Vredesplein 12, 5142 RA Waalwijk (NL)

Tickets: € 24,-

Meer info en reserveren : https://www.deleest.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Vrijdag 3 mei 2024, 20u00, Phil(harmonie), Lange Begijnestraat 11, 2011 HH Haarlem (NL)

Tickets: € 28,- of € 23,- (incl. drankje, excl. servicekosten).

Meer info en reserveren : https://www.philhaarlem.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zaterdag 4 mei 2024, 21u00, Stadschouwburg, Keizer Karelplein 32h, 6511 NH Nijmegen (NL)

Tickets: € 20 (reguliere prijs) of € 17 met CJP of Collegekaart.

Meer info en voorverkoop op : https://www.stadsschouwburgendevereeniging.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Dinsdag 7 mei 2024, 20u00, Chassé Theater, Claudius Prinsenlaan 8, 4811 DK Breda (NL)

Tickets: € 26, € 22 en € 10

Meer info en voorverkoop op https://www.chasse.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zaterdag 11 mei 2024, 20u30, Schouwburg Odeon, Blijmarkt 25, 8011 ND Zwolle (NL)

Tickets: € 26,50 (of € 23,50 met CJP). Dit is incl. drankje en excl. servicekosten.

Meer info en voorverkoop: https://zwolsetheaters.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zondag 12 mei 2024, 20u15, De Kleine Komedie, 1017 AC Amsterdam (NL)

Tickets: € 26, € 24, € 21 of € 13,75 (incl. € 1,50 bestelkosten per kaart).

Meer info en voorverkoop: https://www.dekleinekomedie.nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 12/09/2023

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Ta Mavra Moura

"Rebetiko & Greek art song"

De "Mavra Moura" (alias de "Zwarte Bessen") pakken weer hun koffers, hun instrumenten en het vliegtuig om nu al voor de vierde keer naar Brussel te komen.

Dat bewijst toch wel dat ze ook hier in de smaak vallen.

Voor ons is dat (ook) wel handig, want we kunnen gewoon verwijzen naar het stukje dat we in oktober 2022 over hen schreven, naar aanleiding van hun tweede reeks optreden in de Lage Landen.

Dat was toen een lichtjes aangepaste versie van ons eerste tekstje van november 2021 ., maar er is geen reden om dat nu opnieuw te gaan herwerken.

Zelfs de bezetting van het trio is nog altijd dezelfde gebleven. De "Mavra Moura", dat zijn:

  • Eirini Sgouridou : dwarsfluit, zang
  • Yorgos Goudousakis : bouzouki , zang
  • Yorgís Karrás : gitaar , zang

Het zal meteen duidelijk zijn dat dit geen "standaard" rembetika -trio is. Bouzouki en gitaar , dat is nog tot daar aan toe, maar een dwarsfluit was in die periode alleszins niet gebruikelijk in de taverna 's en muziekclubs van de Griekse steden. In de dorpsmuziek vind je dan weer wel allerlei andere soorten blaasinstrumenten: flogera , zournas en klarinet bijvoorbeeld. Een dwarsfluit is voor dit repertoire dus niet helemaal een vreemde eend in de bijt, maar het klinkt toch verrassend anders dan wat je gewend bent.

Of "gewend was", want inmiddels zijn de "Mavra Moura" hier al zo vaak geweest dat de verwachtingen misschien al wat bijgesteld zijn. Hoe dan ook: het trio blijft gewoon doen wat ze graag doen, en het publiek lust daar nog wel een extra portie van. Meer moet dat niet zijn, of wel?

Praktische gegevens
Zaterdag 25 mei 2024, 20u00, Art Base, Zandstraat (Rue des Sables) 29, 1000 Brussel (B)

Tickets: € 15,- (normaal tarief), € 10,- (reductietarief voor werklozen en studenten < 26 j.).

Meer informatie en reserveringen: http://www.art-base.be .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

&nbsp;
Zondag 26 mei 2024, 20u00, Art Base, Zandstraat (Rue des Sables) 29, 1000 Brussel (B)

Tickets: € 15,- (normaal tarief), € 10,- (reductietarief voor werklozen en studenten < 26 j.).

Meer informatie en reserveringen: http://www.art-base.be .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

&nbsp;
 

Op de site sinds: 12/01/2024

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Gidiki

"Greek folk, rebetiko, traditional"

Een nieuwe lente, een nieuwe "European Tour". Toch als het gaat over het ensemble "Gidiki" (Γκιντίκι). In mei 2023 kwamen ze al eens een keertje langs in België en Nederland, en dat smaakte kennelijk naar meer. Elk van hun drie concerten hier waren trouwens al van tevoren uitverkocht.

Ze komen overgevlogen vanuit Griekenland, en in hun bagage hebben ze, naar eigen zeggen, klanken van de dimotika en de rembetika , vermengd met eigentijdse geluiden.

Ze bestaan uit:

  • Tasos Kofodimos : bouzouki , laouto , zang
  • Konstantinos Lazos : klarinet, gaïda , gitaar, zang
  • Kostantis Papakonstantinou : percussie
  • Thodoris Sioutis : viool, zang
  • Alexandros Karlis : contrabas

Met die instrumentatie hebben ze alvast de basis-ingrediënten in huis om de meeste soorten traditionele muziek aan te kunnen.

En dat is inderdaad waar ze in 2014 mee begonnen te experimenteren. Zelf komen ze niet meteen uit de traditionele hoek, ze groeiden integendeel op met moderne westerse muziek. Maar ze waren toch al in 2012 in Thessaloniki begonnen met een groepje onder dezelfde naam dat rembetika speelde. Voor andere stijlen hadden ze andere bands, alles netjes geordend. Dachten ze toch. Want zoals bekend is de rembetika , als stadsmuziek van gewone mensen, sterk beïnvloed geweest door de dorpsmuziek, al was het maar omdat de dorpelingen indertijd naar de grote stad kwamen om werk te zoeken en dan natuurlijk heimwee hadden naar huis.

Op die manier sloop de dimotika haast ongemerkt binnen in het repertoire van het toenmalige Gidiki. Die "geïmporteerde rembetika " liedjes spraken hen aan, dus speelden ze die ook. Het werden er steeds meer, en na een tijdje beseften ze met een schok dat ze eigenlijk feitelijk een dimotika -groepje geworden waren. Dat vonden ze niet erg, wel integendeel, ze besloten om voluit te gaan. Het huidige Gidiki was geboren.

Tien jaar later blijkt dat hun publiek het ook niet erg vindt, wel integendeel. Als ze ergens optreden, in Thessaloniki of (de laatste tijd steeds meer) in Athene of elders, dan komt de jeugd (van jong tot minder jong) in groten getale opzetten. Ze kennen intussen de reputatie van de groep en ze weten wat er hen te wachten staat: een avond waarop ze volop kunnen dansen en meezingen.

Want Gidiki heeft inderdaad zowat alle klassiekers in het aanbod. Noem een bekende dimotika en ze hebben hem in hun repertoire zitten. Ze bestrijken heel Griekenland: Epirus, Macedonië, Thessalië, Thracië, Pontos, de eilanden, ... "Een Ikariotiko, zegt u? U vraagt, wij draaien".

Ondanks hun (beweerde) "eigen accenten" is het allemaal heel herkenbaar en dansbaar, ook (en vooral) voor de jongeren die voldoende belangstelling krijgen voor de traditie om ook de bijbehorende dansen aan te leren. En dat zijn er steeds meer. Volgens Gidiki is er een groeiend besef dat dit erfgoed eigenlijk nooit verloren had mogen gaan. Vandaar, zeggen ze, dat er steeds meer mensen "terug naar hun roots" gaan. En als de traditie dan niet meer van generatie op generatie overgeleverd wordt, zoals vroeger, dan gaan ze toch gewoon naar een dansschool.

In een grootstad liggen de roots van de mensen natuurlijk in allerlei verschillende delen van het land, en dat sluit dan prima aan bij het hele diverse repertoire van de groep. Ze hebben iedereen wel wat te bieden. Toch doen ze dat niet met opzet, het kwam gewoon vanzelf. Ook in de rembetika vind je immers die verscheidenheid, en dat precies om dezelfde reden.

Wat dan met die "eigen accenten"? Dat valt eigenlijk best mee. De ritmes bijvoorbeeld blijven helemaal overeind, en de klank zelf is ook herkenbaar aanwezig. Het komt er vooral op neer dat ze zich niks aantrekken van de "juiste" instrumentatie. Normaal zijn de traditionele ensembles in elke streek anders samengesteld, telkens met specifieke instrumenten die daar de hoofdrol spelen. Zoals gezegd heeft Gidiki wel de meeste van die instrumenten in huis, alleen gebruiken ze die niet "zoals het hoort", Of toch niet helemaal. Een Epirotisch liedje spelen ze bijvoorbeeld wel met een klarinet, maar de viool doet gewoon mee. En bij de eilandmuziek is het omgekeerd - of precies hetzelfde, zo u wil. Voor puristen moet het een gruwel zijn, maar die gaan natuurlijk niet naar een optreden van Gidiki ...

Tussen haakjes: één van de leden van Gidiki, Konstantinos (Kostas) Lazos, speelt ook in de "Villagers of Ioannina City". De anderen spelen trouwens ook in andere settings, maar de "V.I.C" (zoals ze ook genoemd worden) hebben al wel enige bekendheid verworven in het buitenland. Ze waren hier al een paar keer te gast met hun programma van "Griekse rock met Epirotische klarinet". Het meest recente voorbeeld zijn hun optredens in juni 2022 in Nederland, en het ziet er naar uit dat ze weer terug zullen gevraagd worden. Het artikeltje op onze juni 2022 maandpagina is misschien het herlezen waard, niet zozeer om "Gidiki" beter te kunnen inschatten, want de klank is helemaal anders, maar het helpt misschien wel om beter te begrijpen hoe jonge Griekse muzikanten zoal bij de traditie terechtkomen.

En het helpt misschien ook om te begrijpen hoe de "exotische" klanken van de aloude Griekse traditie bij een Europees festivalpubliek terechtkomen, want ook Gidiki werd blijkbaar al opgemerkt in Frankrijk en Duitsland.

Meer info over de groep is te vinden op hun (Engelstalige) website https://gidiki.com . Daar staan een paar videoclipjes van "Gidiki in actie" en u kunt er ook luisteren naar hun eerste (en voorlopig enige?) album "AHOY", dat vorig jaar verscheen, net op tijd voor hun Europese tournee van 2023.

Op het moment dat we dit artikeltje publiceren (13.1.2024) staat er nog maar één stopplaats van hun nieuwe tour vast. Aan de rest wordt nog gewerkt. We blijven het opvolgen en houden u op de hoogte.

Praktische gegevens
Zondag 12 mei 2024, 20u00, Grounds, Pieter de Hoochweg 125, 3024 BG Rotterdam (NL)

Tickets: € 18,50 in voorverkoop (incl. € 1 administratiekosten), € 20 aan de kassa.

In voorverkoop is er ook een "Early Bird" tarief (€ 16 incl. kosten) maar het is (ons) niet bekend hoe lang dat geldig is.

Meer info en reserveren : https://www.grounds.nu .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

&nbsp;
 

Op de site sinds: 13/01/2024

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

En Chordais met "Exoria"

O.l.v. Kyriakos Kalaïtzidis, feat. Maria Farantouri

De Bozar nodigt alweer een paar imposante (Griekse) namen uit voor een optreden in Brussel, en die krijgen dan meteen ook de imposante grote zaal ter beschikking.

Die heeft pakweg 2000 zitplaatsen, maar het ensemble " En Chordais " heeft al wel voor heter vuren gestaan. Onder de bezielende leiding van hun (mede)oprichter Kyriakos Kalaïtzidis hebben ze inderdaad al over de hele wereld indruk gemaakt.

Zij hebben op hun beurt Maria Farantouri uitgenodigd. Het is niet de eerste keer dat ze samenwerken. Wel integendeel, ze doen dat al minstens twaalf jaar lang. Maar het is - bij ons weten - toch de eerste keer dat ze samen naar de Lage Landen komen.

Daar is natuurlijk een goede reden voor. Maria Farantouri is hier uiteraard bekend van haar sublieme vertolkingen van de werken van Mikis Theodorakis , en als ze hier gevraagd wordt, dan is het vaak in dat kader. Maar daarnaast is ze al jarenlang bezig met heel wat andere dingen. Dit concert is dan een prima gelegenheid om kennis te maken met dit aspect van deze wereldberoemde diva.

In hetgeen volgt willen we proberen om dat alles wat meer tastbaar te maken. We beginnen met een geheugenopfrisser over " En Chordais " en hun muzikaal directeur. Daarna gaan we wat dieper in op het thema van het concert. Vervolgens kijken we naar eerdere samenwerkingen tussen " En Chordais " en Maria Farantouri . Tot slot geven we dan nog de samenstelling van het ensemble zoals dat straks op het podium zal zitten.

"En Chordais" en Kyriakos Kalaïtzidis

Laten we beginnen bij het begin, en dat is dus bij Kyriakos Kalaïtzidis ( Κυριάκος Καλαϊτζίδης ). Hij is componist, muzikant, onderzoeker, musicoloog, docent (o.a. aan de afdeling muziekstudies van de universiteit van Ioannina) en nog veel meer.

Hij is natuurlijk ook muzikaal directeur van " En Chordais ", en over hen leest u meer op onze april 2012 maandpagina , waar we dit ensemble voor het eerst onder de loep namen.

Daaruit onthouden we vooral dat het ensemble eigenlijk alleen maar het spreekwoordelijke tipje is van een soort muzikale ijsberg. Dat van die ijsberg geldt dan wel enkel voor het buitenland, want in Griekenland zelf weet (bijna) iedereen wel degelijk dat " En Chordais " in feite een vzw is die zich al sinds 1993 bezig houdt met muzikaal onderzoek, die ook een gerenommeerde muziekschool heeft, en die bovendien boeken en platen uitgeeft met het resultaat van hun research. Het gelijknamige ensemble heeft dan "alleen maar" de taak om dat alles tot bij een breder publiek te brengen.

Ze nemen die taak heel ernstig. Een grote zaal of een kleine zaal, avondvullend of niet, het maakt allemaal niet uit. Als er maar een publiek is dat naar hen wil luisteren, dan komen zij optreden, en dan zeker als er een didactisch aspect aan zit. Ter illustratie een willekeurige greep uit hun vorige optredens in België: in april 2015 waren ze op het "Nous sommes grecs" festival in de Senghor in Brussel, als onderdeel van een avond met als thema "Aux racines du Rébétiko". In oktober 2016 openden ze in De Centrale in Gent een reeks concerten over "Muziektradities van de Oostelijke Middellandse Zee". In oktober 2018 waren ze opnieuw in Gent, deze keer voor een "Ud Festival" waar ze een dubbelconcert brachten met de Iraanse musicologe en outi -speelster Nêgar Boubân. Telkens was het publiek na afloop weer wat wijzer geworden, misschien zelfs zonder het zelf te beseffen, want ze verpakken hun kennis in een mooi, esthetisch en erg "luisterbaar" muzikaal jasje.

De kennisoverdracht verloopt ook in de andere richting. Voor hun projecten laten ze zich in hun onderzoek bijstaan door andere specialisten uit de Arabische wereld, uit Turkije, uit Iran of elders. Het gaat dan in de regel om mensen die zelf ook muzikant zijn en die zich bovendien zelf ook bezighouden met research op hun eigen vakgebied. Op die manier fungeert " En Chordais " als een soort "trans-culturele draaischijf" tussen de verschillende muzikale tradities van het Middellandse-Zeegebied.

In hun onderzoek speelt de visie van Kyriakos Kalaïtzidis een cruciale rol. Die visie is even helder als eenvoudig: de wortels van de Griekse muziek moeten in het oosten gezocht worden, en dat is dan ook precies waar het onderzoek van " En Chordais " zich op toespitst.

Dat onderzoek levert heel wat materiaal op dat ook voor specialisten erg interessant is. Mede hierdoor wordt Kyriakos Kalaïtzidis zelfs internationaal beschouwd als één van de grootste autoriteiten binnen zijn vakgebied. Het spreekt trouwens boekdelen dat een boek van hem over oosterse muziektheorie in het ... Arabisch vertaald zou zijn.

"Exile" - het project

Het programma van het concert, waarmee ze nu naar Brussel komen, sluit nauw aan bij die visie. Het heet "Exile" (Exoria), en het thema is zo oud als de mensheid.

Vraag het maar aan Adam en Eva - of vraag het gewoon aan de Grieken van vandaag. In de nasleep van de Eerste Wereldoorlog kreeg het land in 1922 pakweg anderhalf miljoen vluchtelingen te verwerken. Dat waren dan de Grieken die al eeuwenlang in Klein-Azië hadden gewoond en nu "uitgewisseld" werden tegen Turken die al vele generaties geleden in Griekenland wortel hadden geschoten. En die Klein-Aziatische Grieken brachten in hun weinige bagage natuurlijk ook hun cultuur van thuis mee, waaronder oosters-geïnspireerde muziek. In hun nieuwe vaderland vermengde die muziek zich met allerlei westerse invloeden. Dat was altijd al het geval geweest - de regio ligt nu eenmaal op een kruispunt tussen Oost en West - maar nu kwam dat allemaal in een stroomversnelling terecht.

Heel wat Grieken van vandaag stammen af van deze vluchtelingen. Ook bij Kyriakos Kalaïtzidis is dat het geval: bij hem hebben zowel zijn vader als zijn moeder hun roots in Klein-Azië.

Maar het verschijnsel blijft natuurlijk niet beperkt tot Griekenland. Over de hele wereld zijn er vele miljoenen mensen in ballingschap gegaan, gedwongen of vrijwillig, en dat om de meest uiteenlopende redenen: politiek, religieus, of gewoon op zoek naar een beter leven. Dat heeft ingrijpende gevolgen, zoals het verdriet om wat ze moesten achterlaten, de worsteling om zich een nieuw bestaan op te bouwen, en nog veel meer.

Het project, dat Kyriakos Kalaïtzidis rond dit thema opzette, is misschien niet echt even oud als het thema zelf, maar het komt toch wel aardig in de buurt. Hij is er namelijk al twintig jaar mee bezig.

Een eerste resultaat was er al in 2005. Toen bracht hij een album uit dat "Εξορία" (Exoria, Ballingschap) heet. De nummers had hij zelf gecomponeerd, waarbij hij - trouw aan zowel zijn visie als aan het thema - elementen van oosterse en westerse muziek harmonieus met elkaar had vermengd. Er werkten meer dan dertig muzikanten aan mee, met de meest uiteenlopende instrumenten. De commentaren waren unaniem positief. Ze prezen de manier waarop Kalaïtzidis uiting geeft aan gevoelens van droefheid, angst en onzekerheid, om dan vervolgens de overgang te maken naar hoop en optimisme.

Ook de teksten waren van uitzonderlijk goede kwaliteit. Minstens twee daarvan waren eigenlijk gewoonweg hoogstaande poëzie, van de pen van Vasiliki Nevrokopli (Βασιλική Νευροκοπλή, °1968). Enkele jaren na "Exoria" begon die trouwens de ene prijs na de andere binnen te halen, niet alleen als dichteres maar ook als schrijfster van kinderboeken. Maar Kalaïtzidis was toch één van de eersten die haar teksten op muziek zette, en die droegen bij tot het succes van het album. Grieken hebben nu eenmaal iets met poëzie. Een andere factor die bij "Exoria" hun aandacht trok was de stem van Sofia Papazoglou , die er twee nummers op zingt.

Maar Kyriakos Kalaïtzidis bleef niet op zijn lauweren zitten. Hij zette verschillende andere projecten op touw, waaronder één waarbij hij zich afvroeg wat er zou gebeurd zijn als Marco Polo (1254-1324) geen handelaar was geweest maar een creatieve muzikant. Dat ging in oktober 2009 in première ... in Hong Kong.

Tussen dat alles door timmerde hij ook verder aan "Exile". Hij bouwde het om tot een solo concert van hemzelf met zang en outi . Daarmee tourde hij in 2011 door heel Australië.

Daarna liet hij dit project even bezinken, maar in februari 2017 kwam hij met alweer een nieuwe versie, deze keer voor " En Chordais " in volledige bezetting. De première vond plaats in de Opera van Frankfurt (Duitsland), maar vervolgens reisden ze in snel tempo de halve wereld rond.

Daar was ook een hele goede reden voor. Overal waren de luisteraars diep onder de indruk, niet alleen door de gebruikelijke virtuositeit van de uitvoering, maar ook door de hoogst lyrische invulling die Kalaïtzidis aan dit thema gegeven had. En overal hadden ze dus succes - vandaar ook dat ze de vraag nauwelijks konden bijhouden.

Om daaraan enigszins tegemoet te komen verscheen er in 2019 een nieuwe versie van "Exoria", uitgevoerd door " En Chordais " maar toch ook wel weer met een heleboel gastmuzikanten.

Dan was er de corona-pandemie, maar zodra die een beetje achter de rug was, namen ze de draad weer op. In december 2021 bijvoorbeeld kwamen ze met "Exoria" naar Parijs, voor een optreden in de grote zaal van de Philharmonie. Het ensemble "En Chordais" speelde er in volle bezetting. Daar bovenop kregen ze nog versterking van onder meer vijf andere muzikanten, een zanger en twee zangeressen - waaronder ook Maria Farantouri .

"En Chordais" - featuring Maria Farantouri

Dat optreden in Parijs was niet de eerste keer dat " En Chordais " samenwerkte met Maria Farantouri . Dat was al bijna tien jaar eerder begonnen, en toen ook al in Parijs. En er zijn nog veel meer optredens waarbij hun muzikale wegen zich kruisten.

Een blik op enkele projecten is dan zowel interessant als verhelderend, zeker in het kader van het concert in Brussel - waar dit stukje tenslotte toch over gaat.

Het zal bijvoorbeeld duidelijk zijn dat Maria Farantouri zich prima kan vinden in de thematiek van het "Exoria" project. Dat is dan wel niet de (enige) reden dat zij hiervoor uitgenodigd werd (meer daarover zo dadelijk), maar het kan natuurlijk alleen maar de intensiteit van dit concert ten goede komen.

Om te beginnen heeft zij het allemaal zelf meegemaakt. Ze was amper twintig toen het Kolonelsregime in 1967 een militaire dictatuur vestigde in Griekenland. De meest onwaarschijnlijke dingen werden verboden, waaronder natuurlijk ook de "linkse" muziek van Mikis Theodorakis , en de componist zelf werd opgesloten in een concentratiekamp. Maria Farandouri had nog maar pas in 1966 haar platendebuut gemaakt met "Mauthausen" en zij vluchtte naar Parijs. Haar ballingschap daar zou zeven jaar duren, maar niemand wist toen natuurlijk dat het regime in 1974 zou vallen. De gevoelens van ontheemding, onzekerheid, heimwee en dergelijke zijn voor haar dus niet zomaar loze woorden.

En als " En Chordais " dan hun "Exoria" project opdraagt aan alle vluchtelingen, dan staat ook Farantouri daar volmondig achter. Zij is zelf ook altijd een pleitbezorgster geweest voor een meer humane wereld, en via haar muziek engageert zij zich voor meer verdraagzaamheid, gelijkheid en vrede.

Maar er is meer. Maria Farantouri heeft altijd al belangstelling gehad voor de traditionele muziek van het Middellandse-Zeegebied. Ze houdt er zelf ook van, en dat komt natuurlijk tot uiting in haar vertolkingen. Al in 2004 had zij een cd uitgebracht met wereldmuziek, onder de toepasselijke titel "Mosaic". Ze had er jarenlang aan gewerkt en er staan liedjes op uit allerlei hoeken van de wereld - met uiteraard veel aandacht voor "haar" deel van die wereld. Het is dan onvermijdelijk dat ook de raakvlakken tussen Oost en West bij haar aan bod kwamen.

Op die manier bekeken wordt een samenwerking met " En Chordais " dan bijna een vanzelfsprekendheid. Toch duurde het nog bijna zes jaar voor het zover was.

De eerste keer dat ze samen optraden was (bij ons weten) in januari 2012. Dat is inmiddels dus twaalf jaar geleden. Toen waren ze samen in Parijs voor een optreden in "Salle Pleyel", alweer zo'n prestigieuze zaal. Ze werden bijgestaan door het ensemble van Kudsi Ergüner, bekend als virtuoos op de ney , een van oorsprong Perzische rietfluit. Er was ook nog een Byzantijns koor en vijf zangers, plus natuurlijk ook Maria Farantouri . Het project had geen speciale titel meegekregen, het werd "gewoon" aangekondigd als een optreden van de twee ensembles samen.

Zo'n titel kwam er wel enkele maanden later, in september 2012. Toen lieten ze hun "Mediterranean Express" te water, voor een muzikale reis langsheen de havens van de Levant: Constantinopel, Smyrna, Thessaloniki, Alexandrië en Venetië. Ze eindigden in Lemessos op Cyprus, want het project was hun bijdrage aan "Kypria 2012", een groots opgezet festival op het eiland. Hun virtuele schip was geladen met "liedjes van gisteren, van vandaag en van morgen". Het was opnieuw een heel breed repertoire geworden, met hymnes van de Libanese christenen, klassieke Arabische muziek, Italiaanse melodietjes uit de Middeleeuwen enzovoorts. Dat hadden ze aangevuld met nieuwe composities die geïnspireerd waren door de eeuwenoude klanken van de Middellandse Zee, maar waarin ook aandacht besteed werd aan de recente evolutie daarvan in de richting van wereldmuziek en ethno-jazz . Maria Farantouri zong de meeste van de liedjes, bijgestaan door de Libanese zangeres Ghada Shbeir (°1969), Die geldt als specialiste inzake Arabische muziek, en ze doet onder meer onderzoek naar de oude gezangen van Syriërs, van Maronieten en van de Andalusische Moren. Het was in die hoedanigheid dat ze in 2001 met "En Chordais" begon samen te werken. Nog vóór hun "Mediterranean Express" van wal stak hadden ze samen al meer dan twintig concerten gegeven over de hele wereld.

Twee jaar later, in november 2014, stelden " En Chordais " en Maria Farantouri in de Megaron Mousikis in Athene alweer een nieuw project voor aan het publiek. Vrij vertaald heette dat "In de voetsporen van El Greko" , en dat was ook precies wat het was. Zoals bekend is "El Greko" de bijnaam van de Griekse kunstschilder Domenikos Theotokopoulos (1541 - 1614) die vooral in Spanje werkte. Niet toevallig exact vier eeuwen na diens overlijden probeerden Kyriakos Kalaïtzidis en zijn ensemble zich in te beelden welke muziek hij zou kunnen gehoord hebben tijdens zijn jeugd op Kreta (1541-1568), of tijdens zijn studies in Rome en Venetië (1568-1576), of later toen hij zich in Toledo had gevestigd (1576-1614). Dat is meteen ook een reis doorheen allerlei muziekstijlen, van (post)Byzantijns via Renaissance naar de religieuze muziek van de Spaanse Gouden Eeuw. Kort voordien had de Spaanse "reconquista" brutaal een einde gemaakt aan een multiculturele samenleving in Toledo, waar Moren en Joden eeuwenlang thuis waren geweest. Hun sporen zijn daar vandaag de dag nog altijd te vinden, dus in de tijd van El Greko moeten die zeker nog vers zijn geweest. Zoals (voor hen) gebruikelijk had " En Chordais " ook nu weer voor een uitgebreide bezetting gezorgd, met assistentie van het "Ensemble Constantinople" (uit Canada), een Byzantijns koor, zangers en zangeressen, en natuurlijk ook heel wat verschillende instrumenten. Ze hadden bijvoorbeeld ook een fragment van de "Erotokritos" op het programma gezet en daarvoor lieten ze Ilias Andreoulakis ( lyra ) en Karolos Kouklakis ( laouto ) aanrukken.

In december 2021 was er dan het "Exoria" concert in de Philharmonie in Parijs, dat hoger al aan bod kwam. Het is interessant dat de bezetting van toen ongeveer dezelfde was als deze waarmee ze nu naar Brussel komen (zie onder). Alleen waren er toen nog twee extra stemmen (Christina Koza en Achilleas Vasiliadis) plus een danser (Yannis Karanikolas) en een Pontische lyra (van Kostas Siamidis).

Vorig jaar, in 2023, was het precies honderd jaar geleden dat het verdrag van Lausanne getekend werd (in 1923), en er waren allerlei evenementen rond dat thema, Ook " En Chordais " en Maria Farantouri droegen een steentje bij, met een project onder de titel "Το Ρόδον της Ανατολής" (To rodon tis Anatolis, De roos van het Oosten"). Met allerlei liedjes vertellen ze een verhaal dat zich afspeelt in een treincoupé, ergens in de jaren 1950. Drie reizigers raken daar aan de praat, en "toevallig" bleek dat ze alle drie uit een andere regio in Klein-Azië afkomstig waren (onder meer uit Pontos en Cappadocië, "toevallig" ook daar waar Kyriakos Kalaïtzidis zelf zijn roots heeft). Zoals dat gaat halen de reizigers allerlei herinneringen op aan vroeger, aan het vluchten zelf, aan de problemen die ze hadden ondervonden om zich in hun nieuwe omgeving te vestigen enzovoorts. Kortom: het thema van "Exoria" eigenlijk, maar toch brachten ze deze concerten niet onder die noemer, ook al hadden ze dat twee jaar eerder dus wél gedaan. De liedjes werden gezongen door Maria Farantouri en door twee leden van " En Chordais " (Nikos Andrikos en Kyriakos Kalaïtzidis ), De teksten waren opnieuw van Vasiliki Nevrokopli, die ook voor bindteksten had gezorgd en deze ook zelf voordroeg.

En daarmee zijn we dan aangeland bij hun meest recente samenwerking, namelijk het concert waarmee ze "Exoria" in Brussel komen voorstellen.

De bezetting van "Exile"

Zoals verwacht hebben ze opnieuw voor een uitstekende en uitgebreide bezetting gezorgd.

De samenstelling van " En Chordais " zelf is in de loop der (vele) jaren af en toe lichtjes veranderd, maar het principe blijft hetzelfde: de leden zijn niet alleen virtuozen op hun respectievelijke instrumenten, maar het zijn ook allemaal gerespecteerde onderzoekers en docenten. Een aantal van hen mogen trouwens "prof.dr." op hun visitekaartjes zetten - als ze dat zouden willen natuurlijk.

Volgens onze informatie zou " En Chordais " als volgt samengesteld zijn:

  • Kyriakos Petras ( Κυριάκος Πετράς ) : viool
  • Kyriakos Kalaïtzidis ( Κυριάκος Καλαϊτζίδης ) : outi , zang
  • Thanasis Koulentianos (Θανάσης Κουλεντιανός) : kanonaki
  • Petros Papageorgiou (Πέτρος Παπαγεωργίου) : toumbeleki , defi , bendir
  • Yorgos Kokkinakis (Γιώργος Κοκκινάκης) : piano
  • Nikos Andrikos (Νίκος Ανδρίκος) : zang

Dan hebben ze nog de volgende gasten uitgenodigd:

  • Maria Farantouri : zang
  • Pavlos Pafranidis (Παύλος Παφρανίδης) : bouzouki
  • Stavros Krommydas (Σταύρος Κρομμύδας) : gitaar
  • Stavros Pazarentzis (Σταύρος Παζαρέντζης) : klarinet
  • Mathilde Gomas : viola da gamba

Een opvallende naam in het rijtje is die van Mathilde Gomas en haar viola da gamba. Zij is een Française (°Parijs 1992) die sinds 2019 in Bazel (Zwitserland) woont en werkt, met een internationale reputatie als specialiste inzake de uitvoeringspraktijk van vroege middeleeuwse muziek. Op haar zeventiende begon zij met viola da gamba, een strijkinstrument dat in Europa zeer populair was tijdens de Renaissance en de Barok. Het lijkt op een kruising tussen een viool en een gitaar, klinkt ongeveer als een cello, en wordt verticaal tussen de knieën gehouden (vandaar ook de naam "beenviool"). Sinds 2018 werkt zij regelmatig samen met " En Chordais ", en dat zegt meteen ook - alweer - iets over de grondigheid waarmee dit ensemble tewerk gaat, zowel tijdens hun research als in de manier waarop ze het resultaat aan een breder publiek voorstellen.

De namen van de anderen vallen misschien wat minder op. En toch ...

Neem nu bijvoorbeeld Nikos Andrikos (°Mytilini 1982). Hij staat hier gewoon te boek als "zang", maar het had evengoed saz of lafta of tsumbus of tanbur kunnen zijn. Hij doceert aan de prestigiieuze TEI van Arta, en hij is specialist in Turkse makams en in Byzantijnse muziek. Hij was jarenlang psaltis (voorzanger) bij het Grieks-Orthodoxe Patriarchaat in Istanbul, en hij maakte gebruik van zijn aanwezigheid in de Stad om in de leer te gaan bij oude Turkse muzikanten (hij spreekt intussen vloeiend Turks). De combinatie is minder vreemd dan ze misschien lijkt, want de Byzantijnse en Ottomaanse muziekvormen hebben eeuwenlang naast elkaar bestaan en ze hebben elkaar dus wederzijds beïnvloed. Dat betekent ook dat er binnen de Byzantijnse muziek regelmatig vernieuwers aan het werk waren. Hun namen zijn min of meer bekend, maar Nikos Andrikos probeert nu te achterhalen wat ze precies deden, welke technieken ze daarbij gebruikten enzovoorts. Hij onderzoekt ook hoe je vandaag in de praktijk kan omgaan met dat erfgoed van gisteren. Over dat alles schreef hij tientallen publicaties in gespecialiseerde wetenschappelijke tijdschriften en hij publiceerde minstens drie of vier boeken. Als componist heeft hij intussen al twee eigen albums uitgebracht (waarvan één in Turkije), en hij schreef muziek voor films, tv-reeksen en documentaires.

Hij kwam al eerder op onze site aan bod, met name in februari 2022 toen één van zijn oud-studenten naar Brussel gevraagd was met een programma rond "Traditionele muziek en rembetika van Lesbos". In die context hadden we het dan over het "Centrum voor Studie van de Oosterse Muziek", een onderzoeks- en onderwijsinstelling die Nikos Andrikos in 2011 oprichtte in Agiasos, zowat het culturele en religieuze centrum van zijn geboorte-eiland.

Het is om die reden dat we hier nogmaals op hem focussen, maar de andere muzikanten, die voor dit concert naar Brussel komen, hebben een vergelijkbare diepgang.

Dan nog één "detail". Zoals meestal reist ook deze keer hun vaste klankman met hen mee, en dat is Leonidas Palaskas (Λεωνίδας Παλάσκας). Deze man kent de muziek als zijn broekzak en hij heeft tonnen ervaring met knoppen en regelaars in alle maten en soorten. Samen met de technici van de Bozar zelf, plus de uitzonderlijk goede akoestiek van de zaal, zou dat een extra garantie moeten zijn dat het een perfecte uitvoering zal worden. Voor zover zo'n garantie nog nodig is met dergelijke uitvoerders, natuurlijk.

Praktische gegevens
Vrijdag 10 mei 2024, 20u00, Bozar (Henry Le Boeufzaal), Ravensteinstraat 23, 1000 Brussel (B)

Tickets: € 32, € 24, € 18 en € 12.

Meer info en voorverkoop: https://www.bozar.be/nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

&nbsp;
 

Op de site sinds: 23/02/2024

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Tania Giannouli

Solo piano

Onder de titel "π van Piano" organiseert Ha in Gent een reeks "onderonsjes met pianovirtuozen". Ze nodigen een aantal "boeiende stemmen uit het pianolandschap" uit. In de concertzaal zetten ze de piano in het midden en de stoelen voor de luisteraars staan daar in een circel omheen. Letterlijk "in intieme kring", dus.

Eén van die virtuozen is Tania Giannouli (Τάνια Γιαννούλη, °Athene 1977).

In zekere zin heeft zij ervaring met "circelvormige concerten", want in 2016 speelde ze urenlang piano in het midden van een (slapende) vulkaankrater.

Toch zal dat niet de reden zijn waarom zij nu naar Gent gevraagd wordt, maar wel omdat ze al vaker indruk maakte in de Lage Landen. Daar zijn ook goede redenen voor. Zoals de organisator het uitdrukt is bij haar "eigenzinnigheid troef", en ze vatten het kernachtig samen als volgt:

Moeiteloos grijpt ze de aandacht met een wonderlijk gevoel voor schoonheid en veel eigenzinnigheid in de aanslag.

Wie zich op zo'n welgekomen aanslag wil voorbereiden zou het artikel kunnen nalezen dat we over haar en haar werk schreven toen ze in januari 2023 naar het "Brussels Jazz Festival" kwam. Dat was toen wel met haar trio, en nu komt zij solo, maar dat verandert niets aan haar achtergrond, aan haar benadering en visie, of aan haar eerdere werk. En na het lezen van dat artikel zal u meteen ook weten wat ze daar in die krater zat te doen.

In Gent zijn er drie "π van Piano" concerten voorzien, maar zoals altijd lichten wij daar alleen de aflevering uit met een Griekse bijdrage. En dan nog hebben we het alleen over Tania Giannouli, terwijl zij die avond toch "enkel" de helft van een dubbelconcert zal spelen. De andere helft wordt ingevuld door de Franse pianist en jazzman Dorian Dumont, maar - conform de verordening van de volksmond inzake de schoenmaker en de leest - willen we het hier toch maar niet hebben over hem (en over zijn nieuwe album dat hij kort komt voorstellen).

Praktische gegevens
Dinsdag 28 mei 2024, 20u15, Ha Concerts, Kouter 29, 9000 Gent (B)

Tickets: € 24 in voorverkoop (€ 11 voor studenten < 18j). en € 28 aan de kassa (€ 16 voor studenten). Uitpas met kansentatief: € 4,80.

De locatie is/was ook bekend als "De Handelsbeurs".

Let op: dit is een dubbelconcert met de Franse pianist en jazzman Dorian Dumont.

Meer info en reserveren : https://www.haconcerts.be .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

&nbsp;
 

Op de site sinds: 25/02/2024

Terug naar het begin van deze pagina.


Valid XHTML 1.0 Strict!

[Home]  [Nieuws]  [Agenda]  [Overzicht]  [Praktisch]  [Achtergrond]

Please contact our Webmaster with questions or comments.