Februari  2020
Home Nieuws Agenda MaandOverzicht Praktisch Achtergrond
Jaar 2014 Jaar 2015 Jaar 2016 Jaar 2017 Jaar 2018 Jaar 2019 Jaar 2020
Januari 2020
Februari 2020
Maart 2020
Mei 2020

Overzicht Griekse Muziek in Februari 2020

Alle evenementen afdrukken

Enkel dit evenement afdrukken

Sabi Trio

Rembetika

Het "Sabi Trio" heet een rembetika -trio te zijn, en dat klopt ook wel, alleen mag je de lijntjes niet al te strak trekken.

Hun repertoire omvat namelijk heel wat bekende en minder bekende liedjes uit het lichtere genre van de Griekse stadsmuziek, vooral dan uit de periode 1930 tot 1950.

Dat is een heel boeiende periode. De Griekse steden waren toen immers een soort incubator waarin allerlei verschillende soorten muziek door elkaar heen liepen, genres die later verder zouden uitkristalliseren en dan een aparte naam zouden krijgen.

Tijdens een concert van het "Sabi Trio" herkent u dus allicht klanken uit de dorpsmuziek van verschillende streken van Griekenland, maar ook uit de dorpen van Klein-Azië, waar de Griekse bevolking in 1922 weggejaagd was. Al die dorpelingen kwamen immers naar de grote stad om er werk te zoeken, en natuurlijk brachten zij hun muziek "van thuis" mee.

Maar in die periode werden ook de fundamenten gelegd voor wat we nu kennen als "de" rembetika , tegenwoordig netjes opgedeeld in "de" Smyrna-stijl en "de" Piraeus-stijl.

Daarnaast was er toen ook meer westers-getinte lichte muziek te horen, die was komen aanwaaien uit de statige concertzalen waar bijvoorbeeld een operette of een revue opgevoerd werd.

Daar kwamen dan nog vleugjes tango, samba en andere Latijns-Amerikaanse klanken bovenop, en eigenlijk nog veel meer.

Dat alles buitelt in het repertoire van het "Sabi Trio" even vrolijk door elkaar heen als indertijd in de oren van de stedelingen van toen.

Zoals het een goed trio betaamt bestaat ook dit ensemble uit drie muzikanten. Dat zijn:

  • Charoula Tsalpará : piano, accordeon, zang
  • Eleni Chartalami : slagwerk, ney , zang
  • Kostís Kostakis : gitaar, Hawaïgitaar, zang

Met elk van deze drie muzikanten konden de liefhebbers van Griekse muziek in de Lage Landen al eerder kennismaken. En wie de gelegenheden toen liet voorbijgaan, krijgt nu dus een nieuwe kans.

Over de accordeoniste Charoula Tsalpará ( Χαρούλα Τσαλπαρά ) schreven we een volledige biografie . Daar leest u alles wat u over haar moet weten om goed voorbereid naar deze concerten te gaan. Zij was in april 2019 bijvoorbeeld in Brussel en Gent, toen samen met de gitariste Athiná Lambiri .

Over de twee anderen, Eleni Chartalami (Ελένη Χαρταλάμη) en Kostís Kostakis (Κωστής Κωστάκης), vertelden we al het een en ander naar aanleiding van hun optredens met het Selitsiani Rebetiko Trio in december 2018 in Brussel.

Als u dat stukje even herleest, dan hebt u meteen ook de verklaring voor de Hawaïgitaar, die in de bezetting van het "Sabi Trio" (hierboven) zo opvallend de vreemde eend in de bijt staat te wezen. Misschien moeten we u nog even op weg zetten, door er aan te herinneren dat we u in december 2018 vertelden dat Eleni Chartalami en Kostís Kostakis enkele maanden tevoren, in april 2018, in Griekenland meegewerkt hadden aan een reeks voorstellingen van muziektheater over het leven en werk van de rembetika -componist Kostas Bezos ( Κώστας Μπέζος , 1905-1943), iets minder onbekend onder zijn pseudoniem "A. Kostis".

Gaat u nog geen licht op? Dat kan best, want over Kostas Bezos was tot voor kort zo goed als niets bekend, en ook nu nog zijn er heel veel elementen uit zijn biografie waar men nog steeds geen verklaring voor heeft. Hoe kwam hij bijvoorbeeld aan de kennis en kunde om al in 1930 - dus amper 25 jaar oud - al heel wat rembetika -nummers bij elkaar geschreven te hebben die nu nog altijd bekend en populair zijn, zoals "Στην Υπόγα" (Stin Ypoga) bijvoorbeeld?

En hoe schopte die zelfde jongeman het in 1931 dan ineens tot dirigent (en waarschijnlijk zelfs oprichter) van een heel ander soort orkest, een orkest dat "Άσπρα Πουλιά" (Aspra Poulia, Witte Vogels) heette? Zelfs over hun naam wordt nog altijd geraadseld. Het is de titel van een liedje van Kostas Bezos , zoveel is zeker, maar werd het orkest naar het liedje genoemd of was het precies omgekeerd? Misschien het laatste, want de negen leden droegen bij elk optreden allemaal een wit pak.

En daar komt dan nu de aap uit de (witte?) mouw, want de "Aspra Poulia" waren het eerste orkest dat op grote schaal ... Hawaiaanse gitaren gebruikte. Tenminste, men denkt dat zij de eersten waren, maar zeker is dat niet. Er waren in het begin van de jaren dertig nog minstens zes andere van die orkesten. Het "χαβανέζικη ορχήστρα" (chavaneziki orchistra) was op dat moment duidelijk een ware rage geworden. Maar daar zijn alleen wat platen van overgebleven, over de omstandigheden en achtergronden weet men niks niemendal.

Maar u weet nu tenminste waarom de gitarist van het "Sabi Trio" een " χαβάγια " (chavaya)oftewel Hawaïaanse gitaar in zijn arsenaal heeft zitten. Het is toch (misschien) geen toeval dat zij zich enerzijds toeleggen op die periode, en dat zij anderzijds meewerkten aan een documentaire over de man die toen uitgerekend dat instrument (misschien) populair heeft gemaakt in Griekenland?

Praktische gegevens
Donderdag 20 februari, 20u00, Art Base, Zandstraat (Rue des Sables) 29, 1000 Brussel (B)

Tickets: € 12,50 (normaal tarief), € 7,- (reductietarief voor werklozen en studenten).

Meer informatie en reserveringen: http://www.art-base.be .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Vrijdag 21 februari, 20u30, Matrix, Mauritsstraat 16, 3012 CJ Rotterdam (NL)

Tickets: € 10,-

Meer info op https://www.matrixrotterdam.nl/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 16/11/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Bouzoukia à la Rizes

Met o.a. Pavlos Kokkinidis en Eva Rapti

Ook bij de bezoekers van onze site, die niet in Limburg of omgeving wonen, zal de reputatie van de vzw Rizes allicht bekend zijn van de indrukwekkende musicals "van eigen bodem" waarmee ze enkele jaren geleden begonnen uit te pakken. Denk bijvoorbeeld maar aan "Music Roots of Greece 1930-1960" dat in januari 2006 in première ging en dat meerdere keren herhaald werd, onder meer in Lokeren ( juni 2006 ) en in Bredene ( mei 2007 ). Een volgende keer kwamen ze dan met de al even indrukwekkende productie "Niko en Eleni", in première in Genk in februari 2010 en herhaald in o.a. in Aartselaar in april 2011 en opnieuw in Bredene in maart 2012 .

Tussendoor organiseren ze ook nog elk jaar een feest, maar Rizes zou Rizes niet zijn als ze daar feesten van het type "dertien in een dozijn" zouden van maken. Ze kiezen integendeel telkens een ander thema, en daar gaan ze dan mee aan de slag. In november 2008 probeerden ze bijvoorbeeld de sfeer op te roepen van de Griekse " bouzoukia ", in november 2011 maakten ze er een heuse " ouzeri " van, compleet met hapjes en drankjes, en in februari 2017 werd het een muziek- en dansspektakel, onder de naam "Tourlou-tourlou".

De rode draad doorheen dit alles is eigenlijk hun streefdoel om de Griekse jeugd in Limburg op een aangename en zinvolle manier bezig te houden, en/of om hen dicht(er) bij hun roots te brengen of te houden. Dat is trouwens ook de betekenis van het woord "rizes".

Dat neemt niet weg dat het niet alleen de jeugd is die naar hun activiteiten komt, en ook jonge en minder jonge mensen zonder Griekse roots hebben al lang de weg naar Rizes gevonden.

Voor het thema van dit jaar (2020) pakken ze de draad van twaalf jaar geleden weer op. Net als in november 2008 wordt het opnieuw een "avondje bouzoukia ".

Alleen gaan ze nu een stapje verder in de richting van de authentieke bouzoukia in Athene en Thessaloniki. Net als toen wordt het ook nu weer een avond vol moderne Griekse muziek. Inmiddels kunnen ze wel over een andere zaal beschikken met meer technische mogelijkheden. Zo kunnen ze er bijvoorbeeld een portie showverlichting bovenop doen, net als in de "echte" bouzoukia .

Maar ook hier zou Rizes niet Rizes zijn als ze toch niet hun eigen accenten zouden leggen. Zo blijven ze streven naar een gezellige pubsfeer. Er is - uiteraard - een flinke dansvloer beschikbaar, maar daar staan allemaal tafeltjes omheen, want de nadruk ligt toch vooral op het gezellig luisteren naar de muziek van de zes muzikanten van dienst.

Die muzikanten zijn:

  • Pavlos Kokkinidis (Παύλος Κοκκινίδης) : zang
  • Eva Rapti (Εύα Ράπτη) : zang
  • Nikos Davitidis (Νίκος Δαβατίδης) : bouzouki
  • Manos Drámalis (Μάνος Δράμαλης) : keyboards
  • Kostas Theopistos (Κώστας Θεόπιστος) : gitaar en zang
  • Vaïs Theodoridis (Βάϊος Θεοδωρίδης) : drums

Voor één keertje komen de muzikanten niet uit eigen rangen. Pavlos Kokkinidis komt uit Athene, de vijf anderen uit Frankfurt.

Die laatsten vormen daar een groepje dat "Doulav" heet en dat voor live muziek zorgt bij allerlei soorten evenementen. Als groep bestaan ze nog niet zo lang, maar de afzonderlijke leden hebben toch al heel wat ervaring en met elkaar beschikken ze over een breed repertoire, van traditioneel tot modern. Het wordt de eerste keer dat ze in de Lage Landen zullen optreden, en naar verluidt zaten ze al maanden van tevoren te popelen om "er in te vliegen".

Zij spelen eerst een voorprogramma van ongeveer anderhalf uur met Griekse rock. Maar Griekse rock is natuurlijk wel Griekse rock. Daarbij mag u dan niet uit het oog (of het oor) verliezen dat die op fundamenten rust die gelegd werden door bekende en populaire namen als Dionysis Savvopoulos , Vasilis Papakonstantinou , Babis Stokas of Lavrendis Machairitsas . Die gaven een heel eigen invulling aan het genre, en heel wat westerlingen zullen concerten van dergelijke artiesten meegemaakt hebben zonder dat het woord "rock" zelfs maar bij hen opkwam. Dat neemt niet weg dat er ook anderen zijn die wel dichter aanleunen bij de westerse rock, maar dan nog zijn het haast nooit slaafse reproducties.

Na dat voorprogramma - het zal dan ongeveer middernacht zijn - verschijnt Pavlos Kokkinidis ten tonele om, samen met de vijf anderen, de avond (en de nacht) verder te zetten met "eigentijdse laïka ". Onderaan dit artikel geven we een paar links naar YouTube , zodat u een idee krijgt van wat u zich daarbij moet voorstellen.

Naar goede " Rizes -gewoonte" zou er ook nog een verrassings-act zijn, maar we weten niet wie of wat dat zal worden. En zelfs als we het wisten, dan zouden we het niet verklappen, want anders was het geen verrassing meer.

Daarmee heeft u alvast een idee van wat er u te wachten staat.

Pavlos Kokkinidis is (nog) wat minder bekend, zelfs in Griekenland, maar dat heeft eigenlijk niet zoveel belang. Dat land heeft nu eenmaal een ijzersterke muzikale basis, en er loopt daar dus heel wat talent rond dat in andere landen misschien in één klap naar de top-tien zou doorschieten. In Griekenland zelf is er daar te veel "concurrentie" voor, daar is de weg naar de top dus meestal heel erg lang. Maar zeg nooit nooit, natuurlijk. Ook hier geven de clipjes op YouTube alvast een idee van de capaciteiten van deze jongeman.

Omdat Rizes bewust voor (nog) wat minder bekende muzikanten kiest, kunnen ze enerzijds hun onkosten binnen de perken houden en anderzijds toch voor een gezellige avond zorgen. Je kan als organisator natuurlijk ook een ronkende (en dus dure) naam op de affiche zetten. Dan komt er misschien wel meer volk opdagen, maar dat volk moet dan ook meer geld spenderen om de kosten te helpen dekken.

Op dat punt wijkt Rizes dus doelbewust af van de "echte" bouzoukia in Griekenland. Die zijn soms berucht omwille van het vele geld dat er daar uitgegeven wordt - of moet worden. Voor de elite is dat natuurlijk geen probleem, maar de verhalen over gewone mensen die er op één avond een heel maandsalaris doorheen draaiden zijn beslist niet uit de lucht gegrepen.

Dat is hier uitdrukkelijk niet de bedoeling. Rizes is en blijft een vzw , maar ze willen natuurlijk wel graag uit de kosten geraken. Anderzijds willen ze het - zoals gezegd - vooral gezellig houden, en dus zijn de beschikbare plaatsen doelbewust beperkt.

Het lijkt een beetje op de kwadratuur van de cirkel, en hoe ze dat voor elkaar (hopen te) krijgen leest u in het kadertje met "praktische gegevens" hieronder.

Maar dan nu de beloofde YouTube links.

Pavlos Kokkinidis heeft daar een eigen kanaal, en dat zit op https://www.youtube.com/channel/UCvNKZ7x4D_oVaiuJrCs5CrA .

Zijn liedje "Θα Έρθει Μέρα" (Tha erthi mera, Ooit komt er een dag) is dan bijzonder interessant, niet omdat het zou verwijzen naar de dag waarop hij ooit eens beroemd zal worden, maar wel omdat hij zelf de muziek en een deel van de tekst schreef. Het staat op https://www.youtube.com/watch?v=hnJo2ysQ41w .

Voor een indruk van (de stem van) Eva Rapti kunt u terecht op https://www.youtube.com/watch?v=130UqixkAhQ . De rapper mag u wegdenken, die zal er in Genk niet bij zijn - denken we toch.

Ook de "Greek Live Band Dounav" (waar zij deel van uitmaakt) heeft uiteraard een kanaal op YouTube: https://www.youtube.com/channel/UCqZKnRpwJFurI-4FrrCx_gw . Daarnaast hebben ze ook een eigen website in het Duits en het Grieks: https://www.dou-lav.de/ .

Praktische gegevens
Zaterdag 15 februari, 22u30, Jeugdcentrum Rondpunt 26, Europalaan 26, 3600 Genk (B)

Inkom: € 12,-

Bij de reservering zal u gevraagd worden om een tafel te kiezen. Die staan rondom de dansvloer opgesteld. Er zijn tafels vlak bij de piste, maar er zijn er ook die wat meer achterin staan, en bovendien zijn er ook staanplaatsen verkrijgbaar.

Voor de tafels geldt een minimum consumptieverplichting, die hoger is naargelang u korter bij de dansvloer wil zitten. Maar zelfs daar zou het minimum meer dan redelijk zijn. Het is ook niet de bedoeling om de mensen (veel) meer te doen uitgeven dan voor een gewoon avondje uit, dus zonder verplicht minimum, maar met die formule heeft de vzw "Rizes" wel van tevoren een beetje zicht op de inkomsten die ze mogen verwachten. Omgekeerd bepaalt u via de keuze van uw tafel zelf hoeveel dit avondje u mag kosten.

En wie voor een staanplaats kiest mag desgewenst zelfs de hele avond (of nacht) "op het droge" blijven zitten. Lees: daar is er geen enkele verplichting tot consumeren.

Dat alles wordt samen met u overlegd als u reserveert. Daarom kan dat enkel telefonisch, maar er zijn wel drie nummers voor voorzien. Dat zijn: 0478/712008 , 0479/331722 en 0496/121516 . Voor gegadigden in Nederland en voor zover nodig: het kengetal voor België is 32.

Let op: zoals hoger gezegd is het aantal beschikbare plaatsen bewust beperkt gehouden. Wie er bij wil zijn moet dus zorgen om niet achter het net te vissen, want vol is vol.

Het Jeugdcentrum Rondpunt is officieel erkend door de stad Genk, en er zijn ook zaalverantwoordelijken aanwezig om een discreet oogje in het zeil te houden. Dat is dan een bijkomend verschil met de "echte" bouzoukia in Griekenland, want die mensen zien bijvoorbeeld ook toe op de naleving van het rookverbod - ook al zegt men ons dat ze daar niet echt veel moeite voor hoeven te doen. Ook het geluidsniveau moet binnen de toegestane perken blijven, en ook dat is iets wat anders al wel eens een pijnpunt wil zijn in de "echte" bouzoukia - soms zelfs letterlijk.

Voor informatie over de bereikbaarheid van het "Rondpunt 26" kunt u terecht op https://www.club26.be/waar-ligt-club-26 .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 28/11/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Vakia Stavrou

"Alma Mediterránea"

Vákia Stávrou komt naar Brussel met een duo van twee gitaren en een stem. Meer bepaald:

  • Vakia Stavrou : zang, gitaar
  • Carlos Bernardo : gitaar

Vakia Stavrou (Βάκια Σταύρου) is een Cypriotische, en ze zingt in het Portugees, het Frans, het Grieks en nog wat andere talen.

Haar liedjes gaan over de liefde, of over de zee, of over de liefde voor de zee. Die zee, dat is dan uiteraard de Middellandse Zee, en haar geliefde Cyprus situeert zij in het centrum daarvan. Met dat programma reist ze de hele wereld rond. En ze maakt overal indruk.

In Frankrijk wordt gezegd dat haar intense vertolkingen "onwillekeurig doen denken aan Edith Piaf". Ze wordt daar ook een "waardige opvolgster" genoemd van Billie Holiday, Ella Fitzgerald of Cesaria Évora. Na een optreden in Barcelona (Spanje) schreef de pers dat ze een "cantanta extraordinaria" is, De Engelstalige internationale kritieken hebben het over "a voice that breaks the heart” , en zelfs de nuchtere Duitsers vinden ze dat zij "fascineert met haar heldere, melodische stem".

Dat is allemaal goed en wel, maar wat doet een zangeres met Portugese liedjes op een site over Griekse muziek, zoals deze?

Die vraag is eenvoudig te beantwoorden. Zoals bekend definiëren wij "Griekse muziek" in essentie als "muziek geschreven door Grieken". Daar kan je dan "of door Cyprioten" aan toevoegen, want in de (muzikale) praktijk komt dat vaak op hetzelfde neer. En vermits Vakia Stavrou de meeste van haar liedjes - ook die in het Portugees - zelf schrijft, vallen die helemaal binnen onze definitie van "Griekse muziek".

Het kan dan alleen maar helpen dat zij, als ze haar repertoire aanvult met liedjes van anderen, die liedjes dan niet alleen gaat sprokkelen bij Carlos Gardel, Astor Piazzola, Nino Rota, Antonio Carlos Jobim en dergelijke, maar dat ze ook gaat grasduinen in het repertoire van Markos Vamvakaris , Yannis Papaïoánnou , Manos Hadjidakis en vele anderen. Af en toe doet ze er ook een traditioneel Grieks liedje als "Misirlou" doorheen.

Maar haar repertoire bestaat dus zeker niet alleen uit rembetika of zo. Wel integendeel, ze heeft ook fado, tarantella, tango en bossa nova in het aanbod. Maar het grootste deel is dus wel degelijk van haar eigen hand.

Dan is de volgende vraag natuurlijk: hoe komt een Cypriotische er toe om Portugese liedjes te gaan schrijven en zingen?

Die vraag is al wat minder snel te beantwoorden. Daarvoor moeten we helemaal terug naar 1975.

In dat jaar werd Vakia Stavrou (Βάκια Σταύρου) namelijk geboren in de buurt van Lefkosia, op Cyprus. Het is misschien ongebruikelijk voor een artieste van haar kaliber, maar toch waren haar ouders géén professionele muzikanten. Ze waren echter wel fervente muziekliefhebbers, en al vanaf haar vijfde of zesde levensjaar was het meisje niet weg te slaan van de grammofoon van haar vader. Ze zat urenlang te luisteren, bij voorkeur met de grote koptelefoon van papa op haar kleine hoofdje, zodat ze zeker niet gestoord kon worden.

Het lag dan voor de hand dat ze muziek zou gaan leren. Het liefst van al had ze piano gedaan, maar dan zou er thuis ook zo'n duur instrument moeten komen om te kunnen oefenen, en dat konden haar ouders zich niet veroorloven. Daarom werd het haar tweede grote liefde, de gitaar. Eerst deed ze dat in avondles, later ging ze naar het Nationaal Conservatorium van Nicosia, de hoofdstad van Cyprus.

Op haar twintigste, in 1995, kwam ze naar België om er verder te studeren aan de "Jazz Pop Studio" in Antwerpen. Dat is een privé-instelling die ontstond vanuit de vaststelling dat het muzieklandschap de laatste jaren spectaculair aan het veranderen is. Dat komt omdat, zoals ze het zelf zeggen, allerlei stijlen "ongegeneerd gemengd [worden] met als resultaat dikwijls een uiterst origineel maar niet meer eenduidig te plaatsen resultaat". Traditionele onderwijsinstellingen moeten een vast leerplan volgen en hinken dus onvermijdelijk achterop, aldus nog de "Jazz Pop Studio". Bij hen worden de studenten daarom aangemoedigd om hun eigen weg te zoeken, maar altijd met de nadruk op hun eigen persoonlijkheid. Met die aanpak zijn ze inmiddels ook in het buitenland bekend geraakt.

Minstens voor Vakia Stavrou was dat concept in feite exact op maat geschreven. En als je goed luistert naar wat ze tegenwoordig zoal zegt en doet, dan lijkt haar tijd in Antwerpen wel degelijk gevolgen gehad te hebben.

Het was dan wel een korte tijd, daar in Antwerpen, want al in 1996 besloot ze om verder te gaan studeren aan het conservatorium van Praag. Ook dat heeft een internationale reputatie, met ongeveer 10 percent studenten uit het buitenland. Het is trouwens één van de oudste conservatoria in Europa, en het heeft in al die tijd heel wat bekende alumni afgeleverd, waaronder Antonín Dvořák en Franz Lehár, Vakia Stavrou studeerde er jazz-zang en moderne muziek, maar ook klassieke gitaar.

Haar verhuis naar Praag werd onrechtstreeks de aanleiding voor een andere beslissende wending in haar leven. Ze hoorde er toevallig een album van de beroemde Braziliaanse zangeres en componiste Marisa Monte (°1967). Het is niet zonder reden dat die enorm populair is, en ook Vakia Stavrou was er helemaal van ondersteboven. Ze wilde er meer van weten, en daarom zocht en vond ze een landgenote van Marisa Monte, die in Praag woonde en daar Portugese les gaf. Ze maakte snel vorderingen, en enkele jaren later zou ze ook een hele tijd in Portugal gaan wonen. Inmiddels spreekt ze de taal heel vlot.

Vakia Stavrou zegt trouwens van zichzelf dat ze snel talen oppikt. Zo vertelde ze in een recent interview langs haar neus weg dat ze enkele maanden in Moskou gewoond heeft en daar Russisch had geleerd. Toen de enigszins verbijsterde reporter haar vroeg hoeveel talen ze dan eigenlijk wel spreekt, somde ze op: Engels, Frans, Portugees, Spaans, Russisch en "een beetje Italiaans en Tchechisch". Ze vergat dan nog haar eigen Grieks te vermelden ...

Na haar studies in Praag was ze alleszins klaar om aan haar carrière te beginnen. Of, meer prozaïsch gezegd: om werk te gaan zoeken in de muziekwereld. In Cyprus was die wereld te klein, wist ze, dus verhuisde ze naar Athene.

Dat leek een goede zet van haar geweest te zijn, want al in november 2000 mocht ze twee liedjes meezingen op het album "Χελιδόνια της βροχής" (Chelidonia tis vrochis, Zwaluwen van de regen). Het was een album met teksten van Dionysis Karatzas (Διονύσης Καρατζάς), op muziek gezet door Yorgos Andreou (Υώργος Ανδρέου). Twee gevestigde waarden dus, en Vakia Stavrou was trouwens de enige nieuwkomer op dit album. Al de anderen waren bekende namen: Marios Frangoulis, Tania Tsanaklidou , Eleni Tsaligopoulou en Dimitris Bassis .

Dit album wordt nog altijd beschouwd als één van de meest betekenisvolle albums uit die periode, en het zou ook zowat het belangrijkste werk van Yorgos Andreou zijn. Het werd twee jaar later trouwens ook op DVD uitgebracht.

De uitgever van het album was Akti, een label van platengigant Sony . Die zagen duidelijk wel wat in Vakia Stavrou, want in 2003 verscheen bij dat zelfde label haar allereerste eigen album, onder de Griekse titel "Ο.Η.Ε" . Dat is eigenlijk gewoon dezelfde afkorting als UNO in het Engels (of VN in het Nederlands).

De drie eerste strofen van de titelsong zingt ze eerst in het Grieks, met een zelfgeschreven tekst. Dan schakelt ze naadloos over naar het Portugees, met een tekst van de Braziliaanse singer-songwriter Chico César (°1964). Het liedje hekelt in feite de onmacht van de VN, en die wordt vergeleken met de macht van de Ku Klux Klan. En tussen haakjes: "Cuscuz Clã" is niet alleen een woordspeling op de naam van die racistische beweging, het is ook de naam van de band die Chico César in 1995 oprichtte om daar tegen te protesteren. Daarmee is "Ο.Η.Ε" meteen ook één van de weinige liedjes van Vakia Stavrou die een soort politieke of sociale achtergrond hebben. De muziek werd voor haar geschreven door Petros Dourdoumbakis.

Twee van andere liedjes zijn opnieuw van Yorgos Andreou. Voor een ander schreef Petros Dourdoumbakis deze keer de tekst en het was Fotini Lambridi die voor de muziek zorgde. Samen dus drie Griekse teksten, en een die "half om half" is.

Maar dan komt de kat op de koord. Op dat album staat namelijk ook "Sozinha". Ze schreef zelf zowel de muziek als de tekst. En die tekst schreef ze ... in het Portugees. Sterker nog: het liedje werd een hit in Griekenland, ook al zullen er daar weinigen zijn die de taal voldoende kennen om zelfs maar te weten dat de titel eigenlijk "eenzaamheid" betekent. Maar toch werd het een daverend succes, en het liedje is nog altijd een van de "greatest hits" van Vakia Stavrou.

Toch zegt ze dat het op een gegeven moment gewoon bij haar kwam opborrelen, zowel de tekst als de muziek. Ze moest het maar gewoon opschrijven, zegt ze, in een half uurtje was het klaar.

Ze zat wel met een ei toen ze enkele jaren later, in 2009, mocht optreden in het "Teatro Municipal de Sao Luiz" in Lissabon. Ze had getwijfeld of ze het wel zou durven zingen, in het hol van de leeuw eigenlijk. Maar ze deed het toch maar, en de reacties waren enthousiast. Een plaatselijk radiostation wilde prompt een interview met haar, en de reporter vertelde haar dat ze bij de radio eerst hadden gedacht dat ze te maken hadden met een authentiek oud fado-nummer van een tot nog toe onbekende zangeres, dat recent weer was teruggevonden in het een of andere archief. Het is moeilijk te zeggen wie het meest verbaasd was: de fado-specialisten toen ze ontdekten dat die "onbekende zangeres" in werkelijkheid een Cypriotische was, of Vakia Stavrou toen ze hoorde dat ze haar voor een Portugese gehouden hadden.

Tussen de regels door zijn hier twee belangrijke dingen te sprokkelen. Ten eerste dachten de radio-mensen dat het zoiets was als een "inmiddels uitgestorven ondersoort" van de fado. Daaruit valt af te leiden dat - volgens hen - Vakia Stravrou wel degelijk iets van zichzelf had gebracht, en dus geen "pseudo-fado" bij elkaar had geknipt en geplakt. Ten tweede viel het liedje daar toch ook in de smaak, waaruit dan misschien kan worden afgeleid dat ze de essentie van het genre toch wel goed had aangevoeld. Het "uiterst origineel maar niet meer eenduidig te plaatsen resultaat" dus waar de "Jazz en Pop Studio" in Antwerpen zoveel belang aan hecht.

Maar we lopen vooruit, want dat optreden was in 2009, en we hadden het eigenlijk over haar eerste album dat in 2003 verscheen.

Korte tijd daarna, ter gelegenheid van Valentijnsdag 2004, bracht Sony een verzamelplaat op de markt met de toepasselijke titel "Μια μελοδία ... έρωτας" (Mia melodia erotas, Een liefdesmelodie). In werkelijkheid stonden er niet één maar wel zestien liefdesliedjes op, gezongen door bekende namen als Melina Aslanidou , Vangelis Germanos , Fotini Darra, Manolis Lidakis , Kostas Makedonas enzovoorts.

En tussen al dat vocaal geweld vinden we ook ... Vakia Stavrou met haar nummer "Ο.Η.Ε", gerecycleerd van haar eerste eigen album.

Nog wat later, in maart 2004, kwam Sony dan met alweer een nieuw album. De onschuldige uitziende titel "Αν ήτανε κυρίες" (An itane kyries, Als ze vrouwen waren) is niet meteen duidelijk, maar het is dan ook een afkorting. De volledige titel is zoiets als "De 667 met liedjes die ze zelf zouden zingen als ze vrouwen waren geweest". Ook daar wordt u natuurlijk niet veel wijzer van, tenzij u weet dat de "667" een pop-rock groep was die in die periode probeerde door te breken met dansbare pot-pourri. Op dit album kregen ze daarvoor - precies omdat ze geen vrouwen zijn - ondersteuning van onder meer Dimitra Galani en ... Vakia Stavrou. Of dat helemaal vrijwillig was, is een ander verhaal, maar die dames stonden in elk geval onder contract bij hetzelfde label als de "667".

Vakia Stavrou zingt samen met de groep een nummer dat "Tha se frontiso ego" (Ik zal voor je zorgen) heet, met als ondertitel "Cruise Ship Mix".

En dan voelt u natuurlijk de bui al hangen.

Bij die grote Griekse platenfabrieken was en bleef zij de "vreemde eend in de bijt". Ze paste niet helemaal in hun plaatje, maar ze geloofden wel in haar - of eigenlijk; ze geloofden in haar stem. Daarom probeerden ze haar te overtuigen om haar repertoire wat bij te stellen. Met andere woorden: ze moest wat meer de "commerciële" toer op. Die "cruise ship mix" gaf al de koers aan die ze met haar wilden gaan varen.

Dat zag Vakia Stavrou helemaal niet zitten. "Ik begreep dat ik mijn tijd aan het verliezen was en zij de hunne", zegt ze. Maar ze zag ook in dat ze daar overal in Griekenland tegenaan zou lopen, bij alle platenmaatschappijen.

Dus stopte ze al haar bezittingen in een grote koffer en vertrok naar Parijs. Ze had altijd al veel respect gehad voor het Franse chanson, en voor de cultuur in het algemeen. Daar zou ze allicht meer kans hebben om zichzelf te kunnen blijven, dacht ze.

Er was wel een klein probleempje: in Parijs kende ze niets of niemand. Ze was er helemaal alleen, en ze moest ook helemaal van nul beginnen. Eerst zocht ze een betaalbaar appartementje en dan trok ze met haar liedjes de boer op. Ze ging aanbellen bij alle clubs en andere plaatsen waar er live muziek te horen was, met de vraag of ze misschien eens naar haar materiaal wilden luisteren.

Ze besefte heel goed dat het niet eenvoudig zou worden. Per saldo was ze een buitenlandse die daar pardoes uit de lucht was komen vallen, en bovendien was ze één van de vele honderden andere kandidaten die een podium zochten. Daar was ze dus op voorbereid. Maar als ze dan toch voor de moeilijke weg gekozen had, vond ze, dan moest het ook meteen goed zijn. Ze wilde met andere woorden geen concessies doen. Als ze bijvoorbeeld een aanbod kreeg om ergens op te treden waar het publiek ondertussen zat te praten of te eten, dan sloeg ze dat zonder meer af. Die mensen luisteren daar toch niet, en op het einde van het concert weten ze niet eens wat ze net gehoord hebben. Als ze daar tevreden mee moest zijn, dan had ze net zo goed in Griekenland kunnen blijven meelopen, vond ze.

In feite zocht ze gewoon respect, niet zozeer voor zichzelf maar vooral voor haar werk.

Uiteindelijk vond ze dat ook. En dan ging de sneeuwbal aan het rollen. Ze voelde zich goed als ze voor een dergelijk publiek mocht zingen, en de mensen in de zaal voelden dat ook aan. Dat gaat dan weer terug naar het podium, enzovoorts. Het is meteen ook het recept voor een geslaagd optreden. Op die manier verspreidde haar reputatie zich in de Franse hoofdstad, langzaam maar zeker. En daar bleef het niet bij.

Tegenwoordig komen de aanbiedingen voor optredens van overal ter wereld aangewaaid. Ze wordt vooral veel gevraagd voor allerlei festivals: Spanje, Marokko, Duitsland, Portugal, Frankrijk, Engeland, Rusland - en natuurlijk ook Cyprus zelf, waar men geen klein beetje trots is op haar,

Als men haar vraagt waar ze nu eigenlijk woont, dan geeft ze Parijs op als vaste standplaats. Maar een vast adres heeft ze daar toch niet. Dat kan ze zich ook niet veroorloven, want ze is vaak maandenlang op reis en het zou dan te duur zijn om een appartement al die tijd te laten leegstaan. Dus verhuist ze eigenlijk voortdurend. Het is dan zeker niet onterecht dat ze een "muzikale nomade" genoemd wordt. Alleen slaapt ze niet onder een brug of zo. Dat zou zelfs voor haar een brug te ver zijn, want ze is toch wel op een minimum aan comfort gesteld, beweert ze.

Dat wereldwijde succes kwam er natuurlijk niet in één klap. Er waren verschillende stapjes voor nodig, en haar weg naar de top wordt gemarkeerd door de albums waarop ze, vanuit Frankrijk, haar eigen werk naar buiten bracht.

In 2010 kwam ze met "Portrait" , een eigen album dat ze ook in eigen beheer uitgaf en dat ze verspreidde via de elektronische kanalen. Er stonden acht liedjes op, en ze had al de muziek zelf geschreven. Ook de teksten had ze zelf geschreven - eentje in het Grieks, de andere in het Frans of het Portugees. Eén van de liedjes was natuurlijk "Sozinha".

Drie jaar later, in 2013, gebruikte ze ongeveer hetzelfde recept voor haar album " ΑΝΕΜόΕSSA" . Er stonden wat "oude bekenden" op, maar ook veel nieuw materiaal. Dat was allemaal in Parijs opgenomen, en ook daar geschreven trouwens.

Ze vertelde toen dat al haar liedjes op een vergelijkbare manier ontstonden als "Sozinha". Op een gegeven moment begint er iets in haar hoofd te borrelen, en dan holt ze naar haar gitaar om dat vorm te geven. Meestal heeft ze daar maar een paar minuten voor nodig, soms wat meer. Maar het is alleszins nooit een worsteling die dagen of weken duurt. Wel integendeel, want soms moet ze zich haasten om het allemaal vastgelegd te krijgen vooraleer het weer "vervliegt".

Zo werd ze op een ochtend wakker met het liedje "Bellarousa" kant en klaar in haar hoofd - inclusief de titel, die een vrouwennaam is die enkel in haar eigen fantasie bestaat. Of juister: "bestond", want "Μπελλαρούσα" is inmiddels de eerste track van het nieuwe album geworden.

De titel van het album daarentegen was niet zomaar uit de lucht komen vallen. Ze had ergens gelezen dat "Ανεμόεσσα" een oude naam was voor Cyprus, iets in de aard van "eiland der winden" of zo. Dat bleek uiteindelijk niet te kloppen, maar de klank van het woord was wel in haar hoofd blijven hangen - en daar werd alweer een nieuw liedje uit geboren. Ze vond de betekenis ook wel op zichzelf van toepassing. "In zekere zin ga ik met mijn muziek immers ook tegen de hedendaagse wind in", zegt ze.

Het is interessant - en veelbetekenend - dat er op "ANEMóESSA" twee gedichten staan van de Portugese schrijver en dichter José Luís Peixoto (°1974), door haar op muziek gezet.

Peixoto is erg populair, ook internationaal. Hij werd bekroond met een hele reeks literatuurprijzen, en zijn werk werd al vertaald in zesentwintig talen - waaronder het Mongools en het Nederlands. Er zijn ook Griekse vertalingen uitgegeven, maar Vakia Stavrou zingt zijn gedichten toch maar gewoon in het originele Portugees.

Peixoto had haar zelf de tekst van één van zijn gedichten opgestuurd. Toen ze het las, ontdekte ze dat de muziek er als het ware kant en klaar in opgesloten zat - zegt zij toch. Ze had nog nooit de teksten van iemand anders op muziek gezet, en ze wist ook niet of ze dat eigenlijk wel kon. Maar de woorden van dit gedicht sloten helemaal aan bij haar eigen gedachtenwereld en haar eigen manier om zich uit te drukken. Ze pakte dus haar gitaar en ze begon uit te werken wat de tekst bij haar opriep. In de loop van de namiddag was ze klaar en ze stuurde het resultaat door naar de dichter. Of hij haar wilde zeggen wat hij er van vond? Het duurde enkele dagen, maar dan kwam zijn antwoord ... in de vorm van een tweede gedicht. Toen bleek dat die "wonderbaarlijke aansluiting" helemaal geen wonder was geweest. De wereldberoemde dichter had de teksten namelijk speciaal voor haar geschreven... Daar is zij vanzelfsprekend heel erg mee vereerd.

Het was dan haast onvermijdelijk dat deze "muzikale nomade" vroeg of laat op het radarscherm van het Franse platenlabel "Accords Croisés" zou verschijnen. Die spannen zich namelijk in om internationale en interculturele projecten te promoten.

In 2016 was het dan zover. Toen verscheen haar album Alasia bij Accords Croisés.

Op dat album staat uiteraard opnieuw haar grote succesnummer, "Sozinha" (de "nieuwe oude fado"), maar nu in een andere uitvoering, met twee gitaren en een contrabas. Ze had dat nummer eigenlijk altijd al in die bezetting willen brengen, maar dat was er nooit van gekomen. Nu dus wel, en het is dan interessant dat het "live" opgenomen werd. Het is wel een studio-opname, maar er werd achteraf niet meer aan gesleuteld. Het werd ingeblikt zoals het gespeeld was.

Er staan nog een paar liedjes op "Alasia" die ze al eerder zelf had uitgegeven, waaronder natuurlijk ook de twee gedichten van José Luís Peixoto. Maar dat doet niets af aan het feit dat dit echt wel een heel eigen album is geworden: op die twee teksten na is alles van haar eigen hand. Ook interessant is dat meer dan de helft van de teksten op "Alasia" in het Grieks zijn, de meeste andere in het Portugees.

Ook met de titel van het album sluit ze aan bij haar eerdere werk. "Alasia" is in feite een andere naam voor Cyprus, maar deze keer klopt het wel degelijk. Alleen heeft men lang gedacht dat het eiland zelf in de Oudheid zo genoemd werd. Pas in de jaren 1950 kwam aan het licht dat het eigenlijk de naam van een rijke en welvarend handelsstad op Cyprus was geweest. Die stad ging al wel drieduizend jaar geleden ten onder (en men weet nog altijd niet waarom), maar de symboolwaarde van de naam is gebleven. En voor haar heeft het zelfs een dubbele symboolwaarde, want zo'n drukke handelsstad is natuurlijk ook een kruispunt waar verschillende culturen elkaar ontmoeten.

Vandaar ook dat Vasia Stavrou, in overleg met Accords Croisés zelf, die naam gebruikte als titel voor het album. Het zou immers haar eerste album worden dat echt helemaal van haarzelf was, het eerste album ook waarop ze helemaal zichzelf kon zijn. En vermits ze in hart en nieren een Cypriotische is en blijft, is die connectie met Cyprus ook deel van haar eigenheid.

En dan is er nog iets: het woord "αλάσια" (of "αλασία") zou etymogisch een verband hebben met "θάλασσ" (thalassa), het Griekse woord voor de zee. En de liefde voor de zee is zowat de rode draad doorheen het werk van Vakia Stavrou.

Dat zit nu allemaal samengebald in de titel van het album. Het is dan ook niet zonder reden dat ze dit schijfje als haar "muzikale identiteitskaart" beschouwt.

De titel van haar Brusselse concert, "Alma Mediterránea", is in feite een zeer vrije vertaling van "Alasia", of toch van de symbolische betekenis die daar achter zit: vanuit het centrum van haar (muzikale) wereld, haar geliefde Cyprus, neemt ze haar publiek mee op reis door de andere delen van haar wereld die ze heeft leren kennen en waarderen. Het is met dat zelfde recept dat ze nu al een tijdje de (geografische) wereld rondreist. Het is ook met dat recept dat ze de lovende commentaren oogt waarmee we dit artikel openden.

Vakia Stavrou benadrukt wel dat ze heel veel te danken heeft aan haar medewerkers, en daar bedoelt ze dan de muzikanten mee die ze in Parijs leerde kennen. Net als zijzelf zijn ze discreet maar efficiënt. Ze begeleidden haar bij haar optredens, of ze zorgden voor de technische aspecten van opnames en dergelijke.

In het kader van dit optreden in Brussel mag Carlos Bernardo dan zeker niet onvermeld blijven. Hij maakt al jarenlang de arrangementen voor haar liedjes, en hij is zelf ook multi-instrumentalist. Op "ANEMóESSA" speelt hij bijvoorbeeld gitaar, Ierse bouzouki , viola da gamba, charango en melodica . Op "Alasia" doet hij bij dat alles nog kalimba bovenop. Al bij al zou hij zeven of acht verschillende instrumenten beheersen.

Hij werd weliswaar geboren in Cardiff (UK), maar zijn beide ouders zijn Brazilianen, en het was trouwens ook in Rio de Janeiro dat hij opgroeide. Hij had al heel vroeg belangstelling voor de gitaar en voor jazz. In 1995 bracht hij zelfs een eigen album uit, "Pacifico". Dan begon hij aan een internationale carrière, die hem naar Parijs voerde. Daar werd hij onder meer een vaste medewerker van het "Theatre du Soleil" - en nu dus al bijna tien jaar lang ook van Vakia Stavrou.

Vakia Stavrou zegt zelf dat ze haar grootste voldoening niet uit het succes op zich haalt. Voor haar is het veel belangrijker dat haar toehoorders na een concert tevreden naar huis gaan. Als het dan mensen zijn die zopas een lange, vermoeiende werkdag achter de rug hebben, en als die na afloop weer wat energie en levensvreugde hebben opgedaan, dan pas is ook zij gelukkig.

Of dat recept op u van toepassing is, kunt u misschien het beste inschatten door eens haar kanaal op YouTube te bezoeken. Dat zit op https://www.youtube.com/channel/UC5e8af5MQ1HSlAKVXwI1Yxw .

Vergeet daarbij dan wel niet dat zij in Brussel alleen begeleid zal worden door de gitaar van Carlos Bernardo. Maar misschien maakt het al bij al toch niet zo heel veel verschil, want ze houdt het sowieso altijd wel sober, zelfs al treedt ze op met een groter ensemble.

Praktische gegevens
Zaterdag 15 februari, 20u00, Art Base, Zandstraat (Rue des Sables) 29, 1000 Brussel (B)

Tickets: € 12,50 (normaal tarief), € 7,- (reductietarief voor werklozen en studenten).

Meer informatie en reserveringen: http://www.art-base.be .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 20/12/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Nikos Christidis & Ria Ellinidou + Prigkipessa

Op het "Grecomania" festival (dag 1)

Het "Grecomania" festival wordt aangekondigd als de opvolger van het "Greekerbeek" festival, dat in juni 2019 zijn eerste en laatste editie beleefde, en dat op zijn beurt de opvolger was van het "Nous Sommes Grecs" festival, dat in april 2015 voor het eerst uitpakte met de indrukwekkende affiche die sindsdien zowat het handelsmerk is geworden van dit festival met Griekse muziek in Brussel.

De organisatoren van "Grecomania" hebben het dan ook over "een nieuwe naam en een nieuwe plaats, maar dezelfde ingrediënten".

Dat laatste mag je zelfs letterlijk nemen, want de eerste editie van dit tweedaagse festival heeft vier concerten in de aanbieding, en alle deze groepen of muzikanten waren hier al eerder.

Het eerste van de vier concerten is dan meteen de uitzondering die deze regel (een beetje) bevestigt.

Het programma van de eerste dag ziet er immers als volgt uit:

  • Voor de pauze treden Nikos Christidis en Ria Ellinidou op.
  • Na de pauze is het de beurt aan " Prigkipessa ".

Nikos Christidis & Ria Ellinidou

De bezetting van het eerste concert van de avond bestaat uit:

  • Ria Ellinidou : zang, slagwerk
  • Nikos Christidis : bouzouki , tzouras , zang
  • Yorgos Vartsakis : gitaar
  • Yannis Rizopoulos : percussie

Van deze vier zal Ria Ellinidou (Ρία Ελληνίδου) allicht het best bekend zijn. Zij is immers al jarenlang zangeres en boegbeeld van het "Loxandra" ensemble, dat al een paar keer in de Lage Landen optrad, recent nog in januari 2020 .

Zij werd geboren in Thessaloniki als telg van een muzikale familie. Toen ze vijf jaar oud was ging ze al samen met haar broertjes naar de muziekles. Dat vervolgde ze met een volledige muziekopleiding met alles er op en er aan, met vooral veel aandacht voor de traditionele Griekse muziek. Tussendoor speelde en zong ze in allerlei ensembles, overal eigenlijk waar ze de kans kreeg.

In 2005 zette ze samen met enkele andere familieleden een eigen groepje op poten. Dat heette heel eenvoudig “Γραικοί” (Greki) en hun doel was al even eenvoudig: de dimotika redden en verspreiden. Het middel bij uitstek is dan een cd, en die kwam er dus ook in 2010. Ria Ellinidou nam zelf het hele productieproces voor haar rekening.

Rond die tijd sloot ze aan bij het "Loxandra Ensemble". Ze zong bijvoorbeeld mee bij de theatervoorstellingen en ze werkte mee aan het tweede album van de groep, "Μεϋχανέ – Καφέ Αμάν / Meyhane Cafe Aman", dat in 2012 verscheen en dat nog datzelfde jaar, in september, op de achtste plaats stond van de "World Music Charts of Europe". Dat was dan wel niet alleen aan Ria Ellinidou te danken, want er werken nog een heleboel andere bekende namen aan mee. Onder hen bijvoorbeeld ook Aretí Ketimé .

De man die naast haar op de affiche van "Grecomania" staat, Nikos Christidis (Νίκος Χρηστίδης) is meteen ook de uitzondering waar we het hoger over hadden. Bij ons weten was hij immers nog nooit te horen in de Lage Landen, dus ook niet in Brussel.

Ook in Griekenland zelf is hij (nog) niet zo heel bekend, ook al speelt hij daar minstens al sinds 2002 in een trio dat "Άιντε Ψιλά Ψιλά" (Aïde Psyla Psyla) heet. De twee anderen heten Ioanna Kourkoúdialou en Platonas Tsipidis.

Met hen en nog enkele anderen maakte hij in 2016 zijn eerste eigen album "Ο Τρελός του Χωριού" (O trelos tou choriou, De dorpsgek). Voor alle nummers schreef hij zelf de tekst en de muziek. Er werkten een hele reeks muzikanten aan mee, en er zijn er twee die speciaal in het oog springen. Dat zijn Kyriakos Gouventas (viool) en ... Ria Ellinidou, die op dit album enkel het slagwerk voor haar rekening neemt. Meezingen doet ze daar niet.

Voor het programma van hun optreden op "Grecomania" verwijzen we u veiligheidshalve gewoon naar de site van het festival (zie onder). Met dergelijke jonge, creatieve muzikanten is het immers altijd delicaat om hen in allerlei hokjes en vakjes te willen onderbrengen.

Prigkipessa

Dat geldt eigenlijk ook voor het ensemble " Prigkipessa " ( Πριγκηπέσσα ), dat het tweede deel van de eerste avond van het festival zal spelen.

Zij waren al heel vaak in Brussel, meestal voor een aantal concerten op rij, en de meeste daarvan raakten snel uitverkocht. Ze brachten dan telkens een programma met rembetika vanaf de beginperiode in de jaren '30 tot aan de overgang naar de laïka in de jaren '60, met tussenin de bloeiperiode van de jaren '30 en '40.

Een gelijkaardig programma zouden ze nu ook op "Grecomania" gaan spelen. Logisch, want het is hun huisstijl. Alleen is de rembetika in de loop van die periode wel flink geëvolueerd, en het repertoire is dus eigenlijk heel gevarieerd.

Maar met muzikanten zoals de leden van Prigkipessa maakt het niet zoveel uit wat u zich voorstelt bij " rembetika ". Met hen zit het altijd wel goed.

Voor ons is het gemakkelijk dat ze al zo vaak hier waren, want we kunnen dan volstaan met een verwijzing naar het stukje dat we over hen schreven op onze februari 2015 maandpagina .

Sindsdien is er niet zo veel veranderd, enkel de zangeres werd een paar jaar geleden vervangen. Voor dit concert zou " Prigkipessa " er als volgt gaan uitzien:

  • Christos Mastelos : zang
  • Maria Frangouli : zang
  • Triantafyllos Chalkias : bouzouki , zang
  • Dimitris Sfingos : gitaar, zang
  • Iraklis Vavatsikas : accordeon

Over het programma van de tweede avond van het "Grecomania" festival hebben we het wat verder naar onderen op deze pagina.

Praktische gegevens
Vrijdag 21 februari, 20u00, Muziekpublique, Molière theater, Naamsepoortgalerij, Bolwerksquare 3, 1050 Brussel (Elsene) (B)

Tickets: € 13 in voorverkoop, € 15 aan de kassa. Leden betalen slechts € 9, en een lidkaart kost € 10.

Zo'n lidkaart is 12 maanden geldig (vanaf datum van aankoop) en op elk concert krijgt u dan een korting tussen € 4 en € 6. Daarmee kunt u alvast aan het rekenen slaan ...

Voor meer informatie en voorverkoop surft u dan naar https://muziekpublique.be/concerts/20200221-grecomania-nikos-christidis-ria-ellinidou-priguipessa-ensemble/?lang=nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 20/12/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Thanos Stavridis + Kadinelia

Op het "Grecomania" festival (dag 2)

Ook de tweede avond van de eerste editie van het "Grecomania" festival bestaat uit twee delen.

  • Vóór de pauze speelt het "Thanos Stavridis Quartet"
  • Na de pauze treedt het duo "Kadinelia" op.

Voor de volledigheid vermelden we nog dat deze tweede avond afgesloten zou gaan worden met een feestje in de foyer van het Molièretheater.

En voor nog meer volledigheid: ons stukje over de eerste avond van "Grecomania" staat wat hoger op deze pagina.

Het "Thanos Stavridis Quartet"

Het "Thanos Stavridis Quartet" bestaat uit:

  • Thanos Stavridis : accordeon
  • Vassilis Athanasiou : klarinet, saxofoon
  • Manos Makris : akoestische gitaar
  • Christos Tassios : percussie

De spilfiguur van dit ensemble, de accordeonist Thanos Stavridis (Θάνος Σταυρίδης), zal allicht bekend zijn als de energieke - zeg maar flamboyante - begeleider van Matoula Zamani en Makis Seviloglou .Met Seviloglou tourde hij al verschillende keren door België en (vooral) Nederland, de laatste keer nog maar pas in maart 2019 .

Ook met Matoula Zamani was hij hier al vaak te horen, en hij begeleidde haar bijvoorbeeld ook in april 2015 tijdens de eerste editie van (de voorloper van) dit festival. Alleen ingewijden wisten dat hij toen voor het eerst met Matoula Zamani samenwerkte, en dat er bovendien weinig of geen tijd was geweest voor repetities. Dat was ook niet nodig, zei hij toen, hij had haar gehoord en dat was voldoende. Haar repertoire was bij hem onmiddellijk in de smaak gevallen, en dus speelde hij dat gewoon.

Tot overmaat van ramp had de percussionist, die voor dit optreden mee naar Brussel zou komen, op het laatste nippertje moeten afhaken. Tenminste, voor zowat iedereen zou dat een ramp geweest zijn. Maar niet voor deze mensen. De drie overblijvers zorgden dan maar op allerhande manieren voor wat ritme bij de melodieën.

Voor dit soort heksentoeren ben je bij Thanos Stavridis aan het goede adres. Hij speelt al accordeon van toen hij zes was, heeft op dat instrument zowat elk diploma gehaald dat er te halen valt, en gaf inmiddels zelf les aan het TEI van Epirus.

Als student speelde hij in de rembetadika's van Thessaloniki om wat geld te verdienen, en als hobby onderzocht hij de manier waarop de accordeon gebruikt wordt in de traditionele muziek van Griekenland, maar ook elders op de Balkan.

Later speelde hij accordeon bij talloze optredens en plaatopnamen van bekende mensen als Panayotis Kalantzopoulos , Evanthia Reboutsika , Pantelis Stoikos (in het ensemble "Orchistra tou dromou"), Manolis Mitsias , Alkistis Protopsalti en Sokratis Malamas . En dat is dan nog maar een greep uit zijn cv .

Rond de tijd dat hij met Matoula Zamani debuteerde, dus ergens in 2015 of 2016, richtte hij zelf het trio "dRom" op. Ook de percussionist Christos Tasios (die nu met het "Thanos Stavridis Quartet" mee naar Brussel komt) was daar bij. De naam van het ensemble is natuurlijk het bekende "drom" uit het Roma, wat niet alleen "weg" betekent (zoals het Griekse "dromos") maar ook "reis". En inderdaad: "dRom" reist in tijd en ruimte, kris-kras doorheen de zigeunermuziek en de muziek van andere bevolkingsgroepen op de Balkan, met liedjes uit Epirus en Thessaloniki, maar evengoed uit Sofia, Belgrado of Boekarest.

Minder bekend is dat Thanos Stavridis zelf ook muziek schrijft. Een aantal nummers van hem zitten ook in het repertoire van dRom - en sinds mei 2016 ook op zijn eerste eigen album "Με μια Βαλίτσα Όνειρα" (Me mia valitsa onira, Met een koffer vol dromen). Aan het vullen van die koffer werkten niet minder dan 26 collega's mee. Onder hen natuurlijk Matoula Zamani zelf en de (in dit genre "onvermijdbare") Pantelis Stoikos , maar ook de twee kompanen van "dRom".

Voor zijn optreden op het "Grecomania" festival wordt hij aangekondigd met een "repertoire uit de Balkan". Daar kan je heel wat kanten mee op, zeker met iemand als hij. In Brussel is er een bruisende "Balkan-muziek scène", en de organisatoren van "Grecomania" weten dat natuurlijk ook. Het is dan zeker niet uitgesloten dat Thanos Stavridis speciaal hiervoor een aantal specifieke nummers uit zijn repertoire selecteerde. Maar het zou ook onvermijdelijk in de smaak vallen als hij "gewoon" een programma samenstelde met nummers die hij graag speelt.

Kadinelia

Het duo "Kadinelia" wordt gevormd door:

Ook zij waren vorig jaar al te gast op dit festival, dat toen nog wel "Greekerbeek" heette en dat plaatsvond in de Senghor. Wij kunnen dus gewoon verwijzen naar het uitgebreide artikel dat we toen schreven over hun optreden, nog altijd na te lezen op onze juni 2019 maandpagina .

Praktische gegevens
Zaterdag 22 februari, 20u00, Muziekpublique, Molière theater, Naamsepoortgalerij, Bolwerksquare 3, 1050 Brussel (Elsene) (B)

Tickets: € 13 in voorverkoop, € 15 aan de kassa. Leden betalen slechts € 9, en een lidkaart kost € 10.

Zo'n lidkaart is 12 maanden geldig (vanaf datum van aankoop) en op elk concert krijgt u dan een korting tussen € 4 en € 6. Daarmee kunt u alvast aan het rekenen slaan ...

Voor meer informatie en voorverkoop surft u dan naar https://muziekpublique.be/concerts/20200222-grecomania-thanos-stavridis-kadinelia/?lang=nl .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 20/12/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Michalis Kouloumis Trio

Het " Michalis Kouloumis Trio" komt naar Gent voor het (inmiddels bekende) "Fiddlers on the move" festival. Hij neemt daar het eerste deel van een dubbelconcert voor zijn rekening, en het tweede deel is voor de Roemeense violist Marcel Râmba en zijn ensemble (waarin ook Nicolas Hauzeur meespeelt).

Het " Michalis Kouloumis Trio" bestaat uit:

  • Michalis Kouloumis : viool
  • Nikos Ziarkas : laouto , gitaar
  • Thodoris Ziarkas : contrabas

De spilfiguur van dit trio, de Cypriotische violist Michalis Kouloumis ( Μιχάλης Κουλουμής ),is inmiddels een bekende verschijning op Belgische en Nederlandse podia.

Dat heeft er natuurlijk alles mee te maken dat Michalis Kouloumís een bijzonder veelzijdig violist is, die aan de meest uiteenlopende projecten meewerkt. Zo kwam hij in oktober 2012 naar Brussel als lid van het "Smyrna Quartet", en in april 2014 was hij er weer als onderdeel van het Meltem Trio, dat Griekse en Turkse wereldmuziek bracht.

Michalis Kouloumis stamt uit een oude en grote muzikale familie, en hij groeide op met de klanken van de traditionele Cypriotische muziek. Later studeerde hij (westerse) klassieke viool maar al gauw ging hij zich meer toeleggen op de traditionele muziek van Griekenland en Turkije. Ook in de klassieke Turkse muziek verdiepte hij zich. Al die mosterd haalde hij in Athene (in het Filippos Nakas conservatorium), maar ook in Istanbul en op Kreta (in het "Labyrinth" van Ross Daly . Hij volgde les bij gerenommeerde violisten als Kyriakos Gouventas en Yorgos Marinakis . Recent studeerde hij ook nog in Rotterdam, aan het bekende Codarts conservatorium. Tegenwoordig geeft hij daar zelf les, zowel viool als modale improvisatie.

Het is dan eigenlijk geen wonder dat hij zo veelzijdig is, en dat gaat ook niet onopgemerkt voorbij. Hij werkte al samen met een heleboel bekende namen, en dat in de meest uiteenlopende genres. Om de meest bekende te noemen: Eleni Vitali , Chronis Aidonidis , Michalis Chatzigiannis , Dimitris Bassis , Anna Vissi , Christos Tsiamoulis , Katerina Papadopoulou , Sofia Papazoglou , Yiota Veï, Christos Sikkis en Nana Mouskouri . Dat laatste is niet meteen wat u denkt want hij werkte mee aan de jongste cd van Mouskouri en die keerde daarmee terug naar de traditionele muziek van haar jeugd: de cd bevat allemaal liedjes van de Griekse eilanden (meer hierover in onze biografie van haar).

In april 2014 kwam hij met zijn eerste eigen album. Dat heet "Soil - Πρώτες Ύλες" en dat laatste ("protes yles") betekent "grondstoffen". Alleen al uit de titel valt af te leiden dat Michalis Kouloumis hier de traditionele muziek van "zijn" Cyprus als uitgangspunt neemt, en dan aantoont hoeveel raakvlakken die eigenlijk wel heeft met de muziek van Klein-Azië. Zijn eigen bewerkingen, aangevuld met eigen composities, zorgen voor een frisse noot.

Momenteel legt hij de laatste hand aan een tweede album, en in principe zou dat klaar zijn tegen de tijd dat hij naar Gent komt.

Na Gent zou Michalis Kouloumis doorreizen naar Brussel, waar hij de dag nadien, op 29 februari, een avondvullend concert zou spelen in de Art Base, maar dat was nog niet bevestigd op het moment dat we dit tekstje publiceerden (20.12.2019)

Praktische gegevens
Dubbelconcert (met Marcel Râmba) i.h.k.v. "Fiddlers on the move"
Vrijdag 28 februari, 20u00, De Centrale, Kraankindersstraat 2 (Ingang Ham 72), 9000 Gent (B)

Tickets: € 10 in voorverkoop, € 13 aan de kassa. Met UITPAS wordt dat resp. € 7 en € 10, en houders van een UITPAS met kansentatief betalen € 2,60.

Meer informatie en voorverkoop via de website van De Centrale op https://decentrale.be/ .

Let op: De Centrale ligt in de Lage Emissiezone en is vanaf 1.1.2020 moeilijker bereikbaar voor mensen met een oudere wagen.

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 20/12/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Michalis Kouloumis - workshop viool

I.h.k.v. het "Fiddlers On The Move" festival

Zoals andere jaren geeft de Cypriotische violist Michalis Kouloumis ook deze keer weer een workshop in het kader van het "Fiddles On The Move" festival.

Uiteraard zal hij het hebben over (het gebruik van de viool in) de Griekse en Cypriotische muziek. Zijn workshops zijn bedoeld voor gevorderde violisten, dus uitdrukkelijk niet voor beginnelingen.

Voor meer informatie over Michalis Kouloumis zelf kunt u beginnen bij ons artikelje hierboven .

Voor meer informatie over de workshops en hun inhoud is de website van het festival de aangewezen plek. Die is te vinden op https://www.fotm.be/ .

Praktische gegevens
Zaterdag 29 februari, van 10u00 tot 17u00, De Centrale, Kraankindersstraat 2 (Ingang Ham 72), 9000 Gent (B)

Deelnameprijs: € 25 per dag (kansentarief € 5).

Meer info en registreren op de website van het festival: https://www.fotm.be/ .

Let op: De Centrale ligt in de Lage Emissiezone en is vanaf 1.1.2020 moeilijker bereikbaar voor mensen met een oudere wagen.

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zondag 1 maart, van 10u00 tot 16u30, De Centrale, Kraankindersstraat 2 (Ingang Ham 72), 9000 Gent (B)

Deelnameprijs: € 25 per dag (kansentarief € 5).

Meer info en registreren op de website van het festival: https://www.fotm.be/ .

Let op: De Centrale ligt in de Lage Emissiezone en is vanaf 1.1.2020 moeilijker bereikbaar voor mensen met een oudere wagen.

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 26/12/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Valid XHTML 1.0 Strict!

[Home]  [Nieuws]  [Agenda]  [Overzicht]  [Praktisch]  [Achtergrond]

Please contact our Webmaster with questions or comments.