April  2022
Home Nieuws Agenda MaandOverzicht Praktisch Achtergrond
Jaar 2016 Jaar 2017 Jaar 2018 Jaar 2019 Jaar 2020 Jaar 2021 Jaar 2022
Januari 2022
Februari 2022
Maart 2022
April 2022
Mei 2022
Juni 2022
Oktober 2022

Overzicht Griekse Muziek in April 2022

Alle evenementen afdrukken

Enkel dit evenement afdrukken

Tania Giannouli Trio

De Griekse pianiste, componiste en bandleader Tania Giannouli ( Τάνια Γιαννούλη ) komt met haar Trio naar Nederland. Ze zullen er hun nieuwste album aan het publiek voorstellen. Dat heet "In Fading Light" en het bevat allemaal composities van haar hand.

Voor ons is dat voldoende om aandacht aan haar te besteden op onze website over "Griekse Muziek". In essentie definiëren wij "Griekse muziek" immers als "muziek die geschreven werd door Grieken", en aan dat criterium is hier ruimschoots voldaan. Iemand, die haar muziek toevallig op de radio zou horen, zou misschien niet meteen de oren spitsen in de zin van "hé, dit klinkt Grieks", maar toch is zij wel degelijk een product van de rijke muzikale cultuur die er in Griekenland te vinden is.

Regelmatige bezoekers van deze site weten intussen wel dat "Griekse muziek" een huis is met vele kamers. Alleen heb je voor Tania Giannouli in feite een aparte verdieping nodig.

Het is niet ongewoon dat getalenteerde Griekse muzikanten niet zomaar in één hokje onder te brengen zijn, maar bij haar zijn er toch een paar dingen die extra opvallen.

Om te beginnen voelen de meeste andere creatieve geesten zich vaak een beetje ongemakkelijk als ze telkens weer de vraag krijgen "welke muziek speel je nu eigenlijk?", en als ze daar dan geen pasklaar antwoord op hebben. Maar Tania Giannouli trekt zich daar helemaal niks van aan. Hokjes en etiketten vindt ze helemaal niet vervelend, gewoon omdat ze voor haar niet bestaan. "Ik heb altijd al naar heel veel verschillende soorten muziek geluisterd", zegt ze, "en ik doe dat nog steeds. Dat zal allicht wel op de één of andere manier meespelen. Maar dat is dan wel onbewust, want de muziek komt bij mij gewoon opborrelen, ik moet ze alleen maar opschrijven". Zo simpel zal het wel niet helemaal zijn, want op andere momenten vertelt ze dat ze wel degelijk her en der moet bijschaven, tot ze helemaal tevreden is. Maar de essentie is toch wel dat ze gewoon haar eigen ding doet.

Meestal gaan journalisten en recensenten dan maar zelf op zoek naar etiketjes. Tenslotte moeten zij aan hun publiek uitleggen wat zo'n artiest nu eigenlijk doet.

Maar bij Tania Giannouli voelen ze blijkbaar geen behoefte om haar muziek gaan demonteren en analyseren. Ze luisteren gewoon - en dan trekken ze bijna allemaal een blik superlatieven open.

We geven enkele voorbeelden uit vele.

Toen haar recentste album "In Fading Light" in november 2020 verscheen, werd het prompt door het Griekse magazine "Mix Grill" verkozen tot album van de maand. "Het gebeurt niet vaak dat we hiervoor een jazz album uitkiezen", schreven ze een beetje verontschuldigend. "Dat heeft niets te maken met de persoonlijke smaak van onze redactie", verzekerden ze, "en het is ook niet omdat er op dat vlak geen interessante dingen zouden gebeuren". Alleen was er altijd wel wat anders en beters om te selecteren. Maar nu, met "In Fading Light", was er gewoon geen enkele ruimte voor twijfel. Zonder dat album waren er die maand nog wel een paar andere kandidaten geweest, maar nu hadden ze geen keuze - vonden ze zelf. Dat zelfde album eindigde zelfs twaalfde op hun lijst "beste platen van 2020". Niet slecht, want volgens hen was dat "een uitzonderlijk goed jaar" geweest.

Ook in België maakte ze indruk. Toen de Franstalige krant "Le Soir" dat zelfde album op de draaitafel kreeg, was hun conclusie: "un magnifique album".

En er is meer. In 2018 debuteerde ze met haar Trio, waarmee ze later "In Fading Lights" zou opnemen, op het Jazzfest Berlin, een onderdeel van de Berliner Festspiele en meteen ook het oudste en meest prestigieuze jazz-festival van Europa. In de afgelopen halve eeuw of zo (sinds 1964) hebben ze daar een hoop "goed volk" over de vloer gehad (Miles Davis, Duke Ellington, Charles Minus e.v.a.). Ze zijn daar dus echt wel wat gewend. Voor de editie 2018 hadden ze zomaar eventjes 17 projecten uit 12 landen uitgenodigd, waaronder het kersverse " Tania Giannouli Trio". Het Duitse tijdschrift JAZZThetik volgde dat uiteraard allemaal van nabij - en vond hun optreden ... één van de beste concerten. Niet alleen van het festival, maar van het hele jaar 2018.

Ook de Duitse vakjury, die haar in mei 2021 nomineerde voor de eerste editie van de "Deutscher Jazzpreis", was kennelijk onder de indruk. Die prijs werd in dat jaar voor de eerste keer ingesteld door de Duitse regering. De bedoeling was om de jazz in Duitsland een steuntje in de rug te geven, maar ook buitenlandse artiesten kwamen in aanmerking. De enige voorwaarde was dat de kandidaten "uitzonderlijke prestaties" moesten geleverd hebben, met "zeer hoge kwaliteit" en "heel veel creativiteit", en op die manier moesten ze "bijgedragen hebben tot de uitstraling van de jazz-muziek". Meer moest dat niet zijn. Tania Giannouli werd genomineerd in de categorie "Piano/Keyboards international". Haar "concullega's" in die categorie waren Shai Maestro en Tigran Hamasyan. Die laatste mocht uiteindelijk met de prijs naar huis, maar ook hier is deelnemen belangrijker dan winnen. Tania Giannouli is dan ook bijzonder verguld met haar nominatie.

"Wacht even", zegt u nu misschien, "wat is dat eigenlijk met 'all that jazz'? Zij paste toch in geen enkel hokje, en nu gaat het de hele tijd over jazz-album, jazz-festival, jazz-prijs, ... Hoe zit dat dan?".

Voor haar maakt het eigenlijk niet veel uit. "Er is maar één muziek", zegt ze. "Als ik componeer, dan klinkt het de ene keer een beetje als klassiek, de andere keer wat meer modern, en nog een andere keer inderdaad een beetje 'jazzy' - al naargelang het bij mij opkomt". Maar als er dan toch een etiketje op moet, voor het publiek en zo, dan is "jazz" voor haar prima. Dat genre staat immers voor "vrijheid" en "improvisatie", en dat is hier alvast van toepassing.

Wat ze er niet bij zegt: dat etiketje helpt haar misschien wel om vaker een podium te krijgen. De jazz-muziek is vrij populair in West-Europa, er zijn dus heel wat clubs en festivals waar ze terecht kan. En wat meer is: dat publiek heeft ook een open geest en is dus vaker bereid om met een open oor te luisteren naar "ongewone" dingen. Dat was vooral in het begin van belang, want inmiddels heeft het publiek haar en haar werk ontdekt en ze is nu geen "illustere onbekende" meer.

De oorsprong van haar creatief denkproces is - zoals zo vaak - misschien te zoeken in haar kinderjaren.

Ze werd in 1977 geboren in Athene, al dan niet "in de schaduw van de Akropoiis" (zoals één commentator het uitdrukte), maar blijkbaar in een huis waar ook een piano stond. Gevraagd naar het eerste muziekstuk dat indruk op haar maakte, antwoordt ze zonder aarzelen: de "Nocturnes" van Chopin. Alleen wist ze toen nog niet hoe dat precies zat met die namen, daar was ze nog veel te klein voor.

Als peuter heb je inderdaad heel wat te leren: lopen, praten, ... Dat doe je door imitatie. Je leert de betekenis van woorden en je leert hoe de grote mensen daar zinnetjes mee maken om uit te drukken wat ze denken of voelen. De kleine Tania lijkt er nooit bij stilgestaan te hebben dat dit voor muziek anders kon zijn. Ze zat dus urenlang aan de piano en probeerde allerlei eigen melodietjes uit, blijkbaar zonder zich te realiseren dat haar ouders in feite de muziek naspeelden die anderen voor hen bedacht hadden.

Dat besef zal ergens rond haar vijfde levensjaar gekomen zijn, want toen schreef haar moeder haar in voor pianolessen. Zelf had ze daar niet om gevraagd, maar het leek wel vanzelfsprekend.

De liefde voor de piano heeft haar nooit losgelaten, en inmiddels heeft ze allerlei diploma's op zak, de meeste zelfs met onderscheiding: klassieke piano, notenleer, compositie, ... Toch waren haar ouders er niet van overtuigd dat ze haar brood zou kunnen verdienen met muziek. Voor alle zekerheid heeft ze dan maar een diploma behaald aan de ... landbouwhogeschool van Athene, maar daar heeft ze nooit iets mee gedaan. Muziek was haar ding, dat was voor haar overduidelijk. Maar het moest dan wel haar eigen muziek zijn, waarmee ze zichzelf kan uitdrukken.

Dat bleek ook al op de lagere school. Als er daar een toneelstukje of een feestje was, dan schreef zij daar de muziek voor. In Griekenland is dat misschien wat minder opzienbarend dan elders. Sommige leerlingen zijn nu eenmaal goed in rekenen, anderen in taal, en zij dus in muziek. Bovendien wordt de muziek voor theater en dergelijke sowieso vaak "op maat" van het uitvoerende gezelschap geschreven, en dat maakt het al wat minder onwaarschijnlijk dat een leerling zoiets doet. Het was trouwens ook zij die steevast tot vrijwilliger benoemd werd om het schoolkoor te begeleiden op piano.

Tania Giannouli schrijft tussen haakjes nog altijd muziek voor dergelijke projecten. In haar cv is dat te vinden in de rubriek "mixed media". Dat is dan muziek voor video, toneel, films, documentaires, tv-reeksen en dergelijke. Die muziek wordt door anderen uitgevoerd, maar ze brengt wel "onder noten" wat de beelden bij haar zelf oproepen.

Uiteraard schrijft ze ook voor zichzelf, ze is tenslotte een gepassioneerd pianiste. Ze heeft inmiddels vier eigen albums uitgebracht, allemaal bij het kleine Nieuw-Zeelandse label "Rattle".

Hoe ze daar terecht kwam? Dat is een verhaal op zich. Al minstens sinds 2007 had ze met een paar bevriende muzikanten aan "avant-gardistische jazz" gedaan, eerst in een groepje dat "4+1" heette, en nadien in de opvolger daarvan, het "Schema Ensemble". Met hen had ze ook een paar platen uitgebracht, onder meer een live opname van een optreden in de "Sfendoni" in Athene. Maar enkele jaren later - ergens in 2010 of 2011 - begon ze toch aan een eigen album te denken. Het materiaal had ze al, en nu zocht ze iemand om dat uit te geven. Toevallig ontdekte ze "Rattle Records". Dat label was in 1991 opgericht door Steve Garden. In een vorig leven was hij drummer maar hij schijnt ook een fenomenale klanktechnicus te zijn. Met "Rattle" wilde hij kwalitatief hoogstaande instrumentale kunstmuziek gaan uitbrengen, zonder één enkele concessie aan het commerciële. Zijn grote voorbeeld was het Duitse kwaliteitslabel ECM . Hij heeft zijn eigen kijk op opnametechnieken en ook bij de nabewerking legt hij specifieke accenten.

Tania Giannouli luisterde aandachtig naar enkele staaltjes, en ze wist meteen : "Hé, dat is ook mijn sound!". Ze stuurde dus een demo naar Nieuw-Zeeland, onder het motto "je weet maar nooit". Het antwoord kwam bijna per kerende - in de vorm van een contractvoorstel.

Het resultaat was haar eerste album "Forest Stories" (2012), waar zij met haar piano in duet gaat met de blaasinstrumenten van de Portugees Paulo Chagas (saxofoon, klarinet, fluit, ...). De commentaren zijn in één woord samen te vatten: "fascinerend!".

Misschien had de deur van "Rattle" voor Tania Giannouli al wel op een kier gestaan, want ze wisten daar al langer dat er in Griekenland meer te vinden is dan bouzouki -muziek. Eén van hun eerste wapenfeiten was het debuutalbum geweest van de Nieuw-Zeelandse componist van Griekse afkomst, John Psathas (met zijn "Rhythm Spike", in 1999 of zo, de bronnen zijn niet altijd eenduidig). Psathas is internationaal erg bekend, en in april 2004 was hij bijvoorbeeld uitgenodigd door het Nederlands Blazers Ensemble, samen met nog twee andere Grieken, Vangelis Karipis en Manos Achalinotopoulos . In maart 2010 deden ze dat nog eens over, en een jaar later verscheen "Flight on Light", een album van Achalinotopoulos , uitgebracht bij ... "Rattle Records".

Het is overduidelijk dat ook Tania Giannouli van dat label de ruimte krijgt die ze nodig heeft, en de resultaten zijn er dan ook naar.

Op haar tweede album, "Transcendence" (2015), is ze te horen met haar " Tania Giannouli Ensemble", een quintet met piano, saxofoon, cello, percussie en drums dat een jaar eerder zijn debuut had gemaakt op de tweede editie van het "Syros Jazz Festival". Ook dat album maakte wereldwijd indruk. Zelfs in Griekenland kreeg het heel wat aandacht (en lovende kritieken), ook al woedde de Crisis daar toen in volle hevigheid. Maar het hielp natuurlijk wel dat een landgenote van hen de internationale (vak)pers haalde met albums die verschenen in Nieuw-Zeeland. Dat stak hen een hart onder de riem. En eigenlijk was dat precies wat Tania Giannouli had willen doen, maar dan met haar muziek. Ze zat er zelf namelijk middenin, in die Crisis, en zeker als muzikante waren het ook voor haar bittere tijden. Die klinken soms door op "Transcendence". Desondanks gaf ze de moed niet op, en dus verklankt ze op dit album ook haar "heimwee naar een onbekende, gelukkige toekomst".

Ze moest niet lang nadenken toen ze in 2016 de vraag kreeg om mee te werken aan een project dat "634 λεπτά μέσα στο ηφαίστειο" zou gaan heten ("634 lepta mesa sto ifestio", "634 minuten in de vulkaan"). Het was een "site specific project", zoals dat dan heet, maar zelden zal die benaming meer van toepassing geweest zijn dan in dit geval. De bedoeling was om vijftien muzikanten samen te brengen in de krater van de vulkaan van het eiland Nisiros, helemaal in het oosten van de Egeïsche Zee. In feite is heel Nisiros niet veel meer dan de top van die vulkaan die boven de zee uitsteekt. Helemaal bovenaan, op 700 meter hoogte, ligt de Stefanos-krater, met een diameter van zo'n 300 meter. Het is dan wel een slapende vulkaan (de laatste actieve uitbarsting was in 1888), maar het rommelt nog stevig in de ondergrond, en uit allerlei scheuren en openingen stijgen hete dampen op.

In die surrealistische omgeving zouden de muzikanten in een grote cirkel gaan zitten en ze zouden beginnen spelen op 18 augustus, stipt om 19u58, het moment waarop de zon officieel ondergaat. De enige noemenswaardige verlichting kwam van de volle maan. Ze zouden aan één stuk doorspelen tot zonsopgang de volgende dag, en dat was om 6u32. Samen inderdaad 634 minuten.

De vijftien jonge muzikanten waren gekozen uit verschillende genres, van klassiek, traditioneel, jazz enzovoorts tot en met elektronisch. Ze hadden nog nooit samengewerkt, er waren geen repetities en ook geen partituren. Het zou zuivere improvisatie moeten worden, elkaar aftastend en dan op elkaar inspelend, al naargelang het uitkwam. Het zou een eenmalig event gaan worden, de muziek zou niet opgenomen worden, en het enige wat na afloop zou overblijven - behalve enkele foto's - zouden de herinneringen van de muzikanten zijn, een herinnering aan een unieke ervaring.

Tania Giannouli hoefde zelfs geen anderhalve keer na te denken, en zij was er dus bij. Het is interessant dat er bij de andere deelnemers nog een paar andere namen zijn die in de Lage Landen al te horen waren - of hadden moeten zijn. Taxiarchis Georgoulis ( outi ) was in maart 2020 naar Gent uitgenodigd als lid van het "Vidos Duo" maar dat ging niet door. Sofia Sarri (zang) was in november 2018 te gast in Amsterdam, en Sofia Lambropoulou ( kanonaki ) zal hier minstens van naam bekend zijn, namelijk als zus van Ourania Lampropoulou ( santouri ). De anderen hebben we hier dus nog tegoed ...

Omdat het zo'n spectaculair project was, kreeg het veel aandacht in de media. Meestal werd er daar ook een korte alinea gewijd aan elk van de muzikanten, en het valt op dat er over Tania Giannouli telkens gezegd werd dat haar platen uitgegeven werden in Nieuw-Zeeland.

Een maand later, in september 2016, speelde zij met haar " Tania Giannouli Ensemble" in een andere imposante setting: het prestigieuze Megaron Mousikis in Thessaloniki. De perstekst vermeldt de Nieuw-Zeelandse connectie al meteen in het eerste zinnetje. Dat spreekt in Griekenland duidelijk tot de verbeelding.

Merkwaardig genoeg is Nieuw-Zeeland één van de (weinige) landen waar ze zelf nog nooit is geweest, maar een jaar na dat "vulkanische" event kwam Nieuw-Zeeland om zo te zeggen naar haar toe. Op haar derde album "Rewa" gaat ze in dialoog met Rob Thorne, en die speelt "taonga pūoro". Dat zijn de traditionele muziekinstrumenten van de Māori, de oorspronkelijke bewoners van Aotearoa (Nieuw-Zeeland). Het woord "taonga" zou "bezitting, (waardevol) voorwerp, ding" betekenen, en het werkwoord "pūoro" is "zingen" (het liggende streepje geeft een lange klank aan). Er zijn er een heleboel verschillende "zingende dingen", zowel melodie- als ritme-instrumenten, maar ze zijn uiteraard allemaal gemaakt van natuurlijke materialen: hout, beenderen, schelpen of zelfs stenen. En ze hebben allemaal een eigen, specifieke rol te spelen binnen de traditie. Ze waren immers vooral bedoeld om met de goden te communiceren, en daar hangen allerlei rituelen mee samen. Als je je daar niet kan in inleven, dan kan je die instrumenten ook niet laten "spreken".

In de loop van de vorige eeuw waren de "taonga pūoro" wat in onbruik geraakt, samen met de rest van de heel eigen, rijke cultuur van de Māori. De laatste decennia wordt er hard gewerkt om het tij te keren, en onder meer de instrumenten worden nu bestudeerd én ook opnieuw gebruikt, onder meer door Nieuw-Zeelandse componisten.

Rob Thorne is daar een goed voorbeeld van. Hij is zelf een Māori (zijn eigenlijke naam is Ngāti Tumutumu), en naast antropoloog, academicus en componist is hij ook een getalenteerd muzikant met vele decennia ervaring, en een erkend expert op de "taonga pūoro". Hij combineert die eeuwenoude klanken graag met moderne instrumenten en technieken.

Hij was dus een uitstekende keuze voor dit project, dat volledig bestaat uit improvisaties, waarbij de piano en de "taonga pūoro" met elkaar in dialoog gaan, over de grenzen van tijd en ruimte heen. En het resultaat was alweer: "fascinerend".

Het was overigens Tania Giannouli zelf die het initiatief had genomen. Zij had Rob Thorne aan het werk gehoord op zijn album "Whāia Te Māramatanga" (2013) en ze was diep onder de indruk geweest. Toen vernam ze dat hij in mei 2017 naar Athene zou komen voor een optreden. Ze regelde meteen een ontmoeting - plus een opnamestudio. Die studio werd nog de dag zelf in gebruik genomen. Eigenlijk was het gewoon als experiment bedoeld, of als een interessante ervaring. Als het niets werd, dan was het maar zo, beslisten ze. Maar de vonk sloeg al gauw over en ze beseften dat het wél "iets" was.

Twee intense dagen later was het materiaal klaar om door Steve Garden afgewerkt te worden. Er wordt van hem gezegd dat hij klanken kan "zien", in drie dimensies nog wel, een beetje zoals iemand anders zich een landschap voor ogen haalt. Die gave zal hem hier misschien nog meer van pas zijn gekomen dan bij andere producties van zijn "Rattle Records". Toen "Rewa" in juni 2018 verscheen, stond hij mee op de cover als co-auteur - en dat is niet meteen zijn gewoonte.

De titel van het album is tussen haakjes niet lukraak gekozen. Net als de muziek zelf, die hier nog meer "oncatalogeerbaar" is dan anders, is ook "Rewa" een woord met vele betekenissen. Als werkwoord is het zowel "smelten, oplossen" als "drijven" en "vertrekken", maar het is ook een mast (van een schip), plus een bloem van de rewarewa, een hoge boomsoort die inheems is in Aotearoa.

Een ander opvallend aspect aan het "Rewa" album is dat Tania Giannouli er ook "prepared piano" op speelt. Dat is in feite een gewone (vleugel)piano waarbij er allerlei voorwerpen tussen de snaren worden gelegd: stukjes papier of karton, tennisballen, metalen schroeven of zelfs bestek en ander keukengerei. Soms bespeelt de pianist(e) de snaren ook rechtstreeks, bijvoorbeeld door ze met de hand aan te strijken, te plukken of te tokkelen, dus zonder de toetsen te gebruiken. De bedoeling van dit alles is om de klankkleur te veranderen, zodat je met die ene piano min of meer een heel orkest kan nabootsen.

Misschien wilde zij op die manier wat meer weerwoord hebben tegenover de veelsoortige "taonga pūoro" van Rob Thorne. Ze gebruikt trouwens ook graag zo'n "geprepareerde piano" tijdens haar solo-concerten.

Voor haar volgende album gooide ze het alweer over een heel andere boeg. Daarmee zijn we dan weer terug bij het Tania Giannouli Trio, waarmee we dit artikel begonnen. Dat Trio werd over de hele wereld met open armen ontvangen door liefhebbers van jazz. Eigenlijk is dat een beetje merkwaardig, want de samenstelling van het Tania Giannouli Trio is niet meteen wat je van een doordeweeks jazz-trio zou verwachten.

Het zijn:

Ze heeft bewust voor trompet en outi gekozen. Die instrumenten heeft ze altijd al graag gehoord, en ze hebben ook allebei een heel aparte klank en hun eigen muzikale persoonlijkheid. Daarom leek het haar interessant om daar eens wat mee te doen. Ze liep een hele tijd met dat idee in haar achterhoofd, maar onwillekeurig dacht ze daarbij aan een ensemble waar slechts één van beide instrumenten in opgenomen zou zijn. Het was pas later dat ze bedacht dat het ook moest kunnen met allebei tegelijk, en hoe meer ze er over nadacht, hoe beter ze het zag zitten.

Het zou dan logisch geweest zijn om er ook een ritme-instrument bij te halen, maar dat wilde ze niet. Zonder ondersteuning van contrabas of slagwerk staan de andere instrumenten er namelijk alleen voor. "Er is geen ruimte voor trucjes en kunstgrepen, alles moet muzikaal transparant zijn", zegt ze. Een hele uitdaging, niet alleen voor zichzelf maar ook voor de twee andere muzikanten. Die moeten niet alleen hun instrumenten uitstekend beheersen, ze moeten haar ook kunnen volgen en uit haar composities halen wat zij er in stopte.

De enthousiaste reacties van commentatoren én publiek, waar we het hoger over hadden, bewijzen dat ze daar wonderwel in geslaagd zijn.

Tania Giannouli blijft er erg cool bij. "Zeker, het doet plezier", zegt ze. Maar het voornaamste is toch dat de mensen de muziek graag horen. En ze schuift de verdienste trouwens meteen door naar de andere leden van het Trio. Zonder hen was dit niet mogelijk geweest, zegt ze.

Dat is niet onterecht, maar het is niet het hele verhaal.

Het is niet onterecht, want het zijn inderdaad geen kleine jongens waar ze mee samenwerkt. We hebben van allebei trouwens een biografie waar u dat kunt nalezen. U komt er gewoon door op hun naam te klikken.

Van Kyriakos Tapakis onthouden we dat hij eigenlijk uit de hoek van de traditionele muziek komt, en dan vooral die van Klein-Azië, waar de outi een belangrijke rol speelt. Maar hij staat ook open voor heel andere dingen, en in dit kader is dan vooral zijn samenwerking in het Balarom Trio van Pantelis Stoikos van belang. Het is dus niet de eerste keer dat Tapakis met een imposante trompettist aan de slag gaat.

En een imposante trompettist is Andreas Polyzogopoulos alleszins. Hij is vooral actief in de wereld van de jazz, maar dan letterlijk: over de hele wereld. Recent had hij zich in Brussel gevestigd, tot hij de wijk nam voor de Covid-pandemie. Maar hij bleef er lang genoeg om zich ook daar tot een begrip te maken.

Dus, ja, zij hebben ongetwijfeld een flinke bijdrage geleverd aan het succes van "In Fading Light". Maar dat is niet het hele verhaal. Ze hebben daarvoor immers de ruimte gekregen van Tania Giannouli , meer bepaald door haar arrangementen. Die hebben - nog meer dan anders - mee het resultaat bepaald.

Bij het beluisteren van het album valt het meteen op dat elk van de drie instrumenten een eigen, volwaardige rol toebedeeld krijgt. De outi en de trompet zijn er dus niet "alleen maar" om de piano te begeleiden. In het ene nummer is het de trompet die de eerste viool speelt, in een ander nummer is het de outi die de leiding neemt. De twee andere volgen dan. In andere nummers wisselen ze elkaar af, en in nog andere spelen ze "gewoon" samen.

Dat ongebruikelijke klankbeeld leidt vaak tot verrassende resultaten. Hoor ik daar nu iemand zingen? Nee, het is de trompet. En wie is die percussionist? Ach ja, da's "gewoon" de piano, of de outi (al naargelang het nummer). En toch lijkt het er niet om gedaan, het klinkt allemaal heel natuurlijk. Als iemand als Tania Giannouli zegt dat er "geen ruimte [is] voor trucjes of kunstgrepen", dan is dat ook precies wat ze bedoelt.

We moeten dan misschien nog even stilstaan bij de cover van het album "In Fading Light". Meestal laat "Rattle Records" zich ook daarvoor inspireren door ECM . Ze zijn erg sober, om niet te zeggen spartaans, meestal in zwart-wit, en meer in het algemeen heel erg weinig van zeggen.

Op de cover van dit album staat echter een kleurenfoto van een leeg, vervallen zwembad, met gebarsten tegels en overwoekerd door onkruid. Samen met de kapotte lantaarnpaal suggereert het de vergane glorie van een verkommerde villa, ergens in een buitenwijk van de een of andere stad, een oord in elk geval waar ooit de mensen onbekommerd van het leven genoten. Dat is nu alleen nog een vage herinnering, en de natuur is goed bezig om het terrein te heroveren. Maar op de foto zie je niet alleen het donkergroen van de bomen en de struiken. De voorgrond wordt ingepalmd door helderrode, wilde bloemen die weelderig bloeien, helemaal vanzelf, zonder hulp van de mens. Tegenover het gevoel van verlies en heimwee staat hier het gevoel van hoop, een hoop op betere tijden.

Het is een sterke foto, maar dat mag ook wel. Ze werd gemaakt door Savvas Lazaridis (°Patras 1962), professor fotografie aan "Le75" (oftewel "Le SeptanteCinq" in Belgisch-Frans), een hogeschool voor grafische kunsten in Brussel. Hij studeerde daar eerst zelf, en sinds 1988 doceert hij er techniek en esthetiek van de fotografie.

Hij heeft geëxposeerd op verschillende plaatsen in de hele wereld, en ook in Griekenland zelf is hij geen onbekende. Hij deed er verschillende projecten, en hij was ook gevraagd als "huisfotograaf" van het project "634 minuten in de vulkaan". Tania Giannouli kende hem en zijn werk. Ze had hem gevraagd of hij misschien een foto had voor de cover van haar nieuwe album. Hij stuurde haar enkele kandidaten, maar toen ze de bewuste foto zag, wist ze meteen: "Dat is ze !".

Het is nog niet bekend wat er op de cover van haar volgende album zal staan. Zelfs de inhoud staat nog open, maar het kan minstens nog twee kanten uit. Minstens, want ook nu heeft zij verschillende projecten tegelijk lopen. Twee daarvan zijn kandidaat om ooit ingeblikt te worden.

Aan de ene kant is er "The Book of Lost Songs", een elektro-akoestisch project waarvoor ze samenwerkt met de Italiaanse zangeres Maria Pia De Vito. Het is de eerste keer dat ze muziek schrijft voor een zangstem, en ze is alvast opgetogen over het resultaat. Ook de Italiaanse percussionist Michele Rabbia doet mee, en van hem zegt zij dat hij een "tovenaar" is. De première was weggelegd voor het "Enjoy Jazz Festival" in Duitsland.

Daarnaast is ze ook bezig met het uitwerken van een solo piano album. "Misschien zal dat er zelfs eerder zijn", oppert ze, maar dat is dan om praktische redenen. Voor "The Book of Lost Songs" moeten er immers afspraken gemaakt worden met vijf muzikanten uit verschillende landen, en in tijden van een corona-pandemie is dat niet meteen vanzelfsprekend. Bij een piano-solo is dat net iets makkelijker.

In deze turbulente tijden is het trouwens handig om zo'n solo project achter de hand te hebben. In november 2020 had ze eigenlijk "The Book of Lost Songs" moeten voorstellen op het bekende "Ars Musica" festival in Brussel, een internationaal festival gewijd aan hedendaagse muziek. Normaal is dat een meerdaags gebeuren, maar ook hier maakte "het virus" er een puinhoop van. Ook het concert van Tania Giannouli werd afgelast.

Tot overmaat van ramp voelde ze zich niet goed en ze had ook wat koorts. Ze liet zich testen op Covid en het resultaat was ... positief. Gelukkig waren de symptomen niet erg zwaar en na enkele dagen in isolatie was ze alweer beter. Goed genoeg in elk geval om haar piano solo uit te voeren voor Ars Musica, maar dan wel in live streaming , en dus zonder publiek. Het had anders kunnen aflopen, beseft ze. Een maand later was ze nog altijd niet helemaal op krachten gekomen.

In januari 2022 had ze opnieuw naar Brussel en Gent moeten komen, maar opnieuw stak het venijnige virus daar een stokje voor: afgelast, alweer.

Hopelijk kunnen de concerten in Nederland gewoon doorgaan. Tot nader order komt ze daar met het Tania Giannouli Trio haar album "In Fading Light" voorstellen.

De vraag is dan: wat mag u verwachten van die concerten?

Dat is een vraag waar geen pasklaar antwoord op is. Het is wel duidelijk wat u niet moet verwachten. Er komt geen bouzouki aan te pas, en ook voor de vrolijke dansritmes van de traditionele Griekse dorpsmuziek bent u hier aan het verkeerde adres.

Dat neemt niet weg dat de lovende commentaren alvast betekenen dat het album zeker niet slecht is. Eindeloos mooi, tijdloze schoonheid, fascinerend, magnifiek, ...

Belangrijk is ook dat Tania Giannouli muziek schrijft "om datgene te zeggen wat je met woorden niet kunt uitdrukken". Je leest dan ook overal dat haar muziek allerlei beelden oproept bij de luisteraar, dat ze hem of haar doet wegdromen. En die dromen zijn bij iedereen anders.

Het is alleszins heel erg rustgevende muziek. Na een extreem uitputtende werkdag zou een kopje koffie vóór het concert misschien kunnen helpen voorkomen dat die dromen ook werkelijkheid zouden worden. Maar doorgaans zal de muziek zelf wel voldoende expressief zijn om de luisteraar van begin tot eind te boeien, ook zonder koffie.

Laat u vooral niet op het verkeerde been zetten door de pogingen van enkele zalen om dit concert enigszins te duiden. Op zich is dat verdienstelijk, natuurlijk, maar in feite zeggen ze niet zo heel veel. Op die manier is een appel ook een cross-over tussen een tomaat (de vorm) en een komkommer (de schil), maar daarmee weet u nog niet hoe zo'n ding eigenlijk proeft. Een appel is een appel, en Tania Giannouli is Tania Giannouli .

Op een promo-foto, die "Rattle Records" verspreidde voor het album "Rewa", staat zij trouwens samen met Rob Thorne, allebei ondeugend glimlachend, en met op hun t-shirts het opschrift: "Shut up and listen" .

Beter kunnen wij dat niet zeggen.

Praktische gegevens
Donderdag 7 april, 20u30, Bimhuis, Piet Heinkade 3, 1019 BR Amsterdam (NL)

Tickets: € 21 (zitplaats) of € 18 (staanplaats).

Meer info en reserveren : https://www.bimhuis.nl/agenda/tania-giannouli-trio-2/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Vrijdag 8 april, 20u30, Paradox, Telegraafstraat 62, 5038 BM Tilburg (NL)

Tickets: € 16,- Met Parapas: € 13,-

Meer info en voorverkoop: https://paradoxtilburg.nl/programma/tania-giannouli-trio/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zaterdag 9 april, 20u30, Lantaren/Venster, Gouvernestraat 133, 3014 PM Rotterdam (NL)

Tickets: € 16,- (plus € 1,50 transactiekosten per ticket).

Meer info en reserveren : https://www.lantarenvenster.nl/programma/tania-giannouli-trio/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 28/12/2021

Terug naar het begin van deze pagina.


Valid XHTML 1.0 Strict!

[Home]  [Nieuws]  [Agenda]  [Overzicht]  [Praktisch]  [Achtergrond]

Please contact our Webmaster with questions or comments.