Oktober  2019
Home Nieuws Agenda MaandOverzicht Praktisch Achtergrond
Jaar 2013 Jaar 2014 Jaar 2015 Jaar 2016 Jaar 2017 Jaar 2018 Jaar 2019
Januari 2019
Februari 2019
Maart 2019
April 2019
Mei 2019
Juni 2019
Juli 2019
September 2019
Oktober 2019
November 2019

Overzicht Griekse Muziek in Oktober 2019

Alle evenementen afdrukken

Enkel dit evenement afdrukken

Vicky Leandros en Yorgos Dalaras

Er was eens ... een zangeres, bekend onder de naam Vicky Leandros, en die werd in mei 2018 uitgenodigd om tijdens het "Griechenlandfestival" in Düsseldorf te komen optreden. De titel van het festival zal wel geen vertaling behoeven, en die Duitse stad herbergt inderdaad een grote Griekse gemeenschap.

Vicky Leandros nodigde op haar beurt Yorgos Dalaras uit om samen met haar het podium te delen. Aldus geschiedde, en het concert werd een groot succes.

Het was dan ook niet echt een verrassing toen een tipgever ons al enkele maanden nadien, in juni 2018, vanuit Griekenland meldde dat er plannen gesmeed werden voor een vervolg. Eind september kwamen die plannen dan uit de smidse te voorschijn. Het bleken drie concerten geworden te zijn: twee in Duitsland en één in Rotterdam. Midden november 2018 kwam daar dan ook nog Brussel achteraan hinken.

Voor sommigen zal deze samenwerking misschien wat ongebruikelijk lijken, maar schijn bedriegt. Dat wordt al snel duidelijk als je de hoofdrolspelers van dit moderne sprookje even tegen het licht houdt.

Vicky Leandros

Onder haar artiestennaam Vicky Leandros is ze wereldwijd bekend, maar officieel heet ze eigenlijk Barones Vassiliki von Ruffin. Ze werd ergens tussen 1948 en 1952 geboren op het Griekse eiland Korfu (Kerkyra). Toen heette ze nog gewoon Vassiliki Papathanasiou.

Haar vader, Leandros Papathanasiou (°1926), was eigenlijk jurist van opleiding, maar hij had toch wat naam gemaakt als "schlagerzanger". Tijdens de Griekse Burgeroorlog zou hij naar het schijnt meegevochten hebben in het Griekse regeringsleger, waarschijnlijk als dienstplichtige. Kort daarna emigreerde hij met zijn gezin naar Duitsland, waar hij zijn zangcarriëre verderzette als "Leo Leandros".

Ook zijn dochter had talent, en al in 1965 scoorde ze een eerste hit in Duitsland. Twee jaar later, in 1967, vertegenwoordigde zij Luxemburg op het Eurovisie Songfestival en ze haalde daar de vierde plaats met "L'amour est bleu". In 1972 nam ze opnieuw deel voor Luxemburg, en toen scoorde ze niet alleen de eerste plaats, maar ook een monsterhit met "Après toi".

Vicky Leandros bleef actief in het lichtere genre, door sommigen als "Europop" gecatalogeerd. Daar reeg ze het ene succes aan het andere, en haar platen zouden inmiddels al bijna zestig miljoen keer over de toonbank gegaan zijn.

Inmiddels heeft ze de dubbele nationaliteit, Grieks en Duits, en in haar tweede vaderland blijft ze ook vandaag nog altijd even actief als vroeger. In de negen maanden tussen september 2018 en mei 2019 bijvoorbeeld staan er nu al (19.9.2018) bijna veertig concerten op haar programma, verspreid over heel Duitsland, en dat in de grootste zalen van het land.

Maar ook haar eerste vaderland heeft ze nooit verloochend. Zij heeft inderdaad niet alleen Duitse schlagers in haar repertoire zitten. Ze zingt trouwens in tien verschillende talen, waaronder ook Japans en Nederlands.

Maar in dit kader is het dan misschien meer relevant dat ze ook haar Grieks nog lang niet verleerd heeft. Ze zingt dan ook vrij veel Griekse nummers, vaak in vertaling. Eén van haar talloze albums, in Duitsland uitgebracht in 2003, kreeg bijvoorbeeld de toepasselijke titel "Vicky Leandros singt Mikis Theodorakis ". De inhoud is tamelijk voorspelbaar: een aantal Duitse vertalingen van de internationaal beter bekende hits van Theodorakis , zoals "Das lied von Zorba" bijvoorbeeld, of "Geliebte Stadt" (Omorfi Poli), en uiteraard ook "Ich hab' die Liebe geseh'n" (Kaïmos). Maar ook "Mera Maïou" staat er op, met de bekende (en historische) tekst van Yannis Ritsos, door haar gezongen in het originele Grieks.

Enkele jaren voordien ging ze muzikaal in zee met ... Stefanos Korkolis , die toen een "lichte periode" in zijn werk doormaakte. Hij schreef voor haar het album "Gefühle/Συναισθήματα" (1997). Dat veroorzaakte internationaal nogal wat deining toen zij een liedje van dat album, "Σκόνη και Θρύψαλα" (Skoni ke thrypsala, Stof en gruis), in duet zong met José Carreras. Het was net niet het begin van een pop-carriëre voor Stefanos Korkolis , maar die koos daarna toch maar voor andere pistes om zijn creativiteit de vrije loop te laten.

En als je dan wat verder teruggaat langs Vicky's wegen, dan kom je daar eigenlijk overal Griekse liedjes tegen. In 1994 had ze bijvoorbeeld een volledig Griekstalig album, dat "Μια φορά κι έναν καιρό" heette (Mia fora ki enan kero, Er was eens ...). Met die woorden beginnen alle Griekse sprookjes, maar toch was dat niet het begin van de titelsong. Vicky Leandros zong dat zelfde liedje namelijk al veel eerder, twintig jaar eerder zelfs, op haar al even Griekse album "Μόνο εσύ" (Mono esy, Alleen jij) uit 1974.

In de categorie "weetjes" vinden we dan bijvoorbeeld nog het feit dat ze één liedje van het album "Mia fora..." zelf geschreven heeft, zowel de tekst als de muziek. Het heet " Ήταν μια βραδιά" (Itan mia vradia, Op een avond) en voor zover wij weten is het de enige keer dat ze zelf de muzikale pen ter hand nam.

Er valt nog (veel) meer te vertellen over de "Griekse kant" van Vicky Leandros, maar het zal zo ook wel duidelijk zijn dat zij en Yorgos Dalaras voldoende aanknopingspunten hebben om samen een misschien ongebruikelijk maar toch interessant concert neer te zetten.

Yorgos Dalaras

Over de andere ster op de affiche, Yorgos Dalaras , hoeven we op deze site verder niets te vertellen. Iedereen kent hem, en anders is er nog altijd onze biografie over hem.

Voor sommigen zal deze samenwerking met Vicky Leandros misschien wel enigszins verrassend overkomen, maar Yorgos Dalaras heeft altijd wel opengestaan voor experimenten. Dat wordt hem niet altijd in dank afgenomen door een aantal van zijn "trouwe" fans, die van hem eigenlijk altijd opnieuw zijn tien zelfde "greatest hits" willen horen. Maar dat heeft Dalaras nooit belet om "muzikaal vreemd te gaan", door samenwerkingen met Griekse rockers als Panos Katsimichas en Babis Stokas (in mei 2001 trouwens in België en Nederland), of met een Portugese fado-zangeres als Dulce Pontes - om maar een paar dingen te noemen.

Door die bril bekeken is een samenwerking met zijn landgenote Vicky Leandros dan al heel wat minder vreemd. En als je dan ook nog ziet hoe zij steeds is blijven vasthouden aan haar Griekse roots, dan zou je de samenwerking misschien zelfs in de categorie "vanzelfsprekend" mogen onderbrengen.

Het ligt alvast voor de hand dat ze minstens een paar nummers samen in duet zullen zingen. Dat wordt niet alleen expliciet zo aangekondigd in de promo die rond dit concert gevoerd wordt, maar ze hebben dat al een paar keer eerder gedaan, dus waarom nu dan niet?

En wie weet, misschien heeft Yorgos Dalaras wel speciaal voor deze concerten het liedje "Theo, wir fahr’n nach Lodz" ingestudeerd, waarmee Vicky Leandros in 1974 furore maakte. Of misschien wandelt hij op het einde van het concert het podium af, zwaaiend naar het publiek, terwijl hij "Goodbye, My Love, Goodbye" zingt, het nummer waarmee Demis Roussos in 1973 wereldberoemd werd. Ook "Du mußt nicht weinen", de één jaar oudere hit van de Duitse schlagerzanger Ulli Martin, zou een passend afscheidsnummer zijn, want op beide liedjes staat het stempel van vader Leo Leandros. Hij was in die periode immers producer voor die twee artiesten - en trouwens nog enkele andere ook.

Andere concerten

Zoals gezegd zijn er, behalve Rotterdam en Brussel, ook nog twee concerten in Duitsland gepland: op zaterdag 4 mei in Stuttgart en op zondag 5 mei in München. Zoals gewoonlijk nemen we die niet op in onze "Agenda", wegens te ver. Maar dit zijn natuurlijk wel twee publiekstrekkers van formaat en de "reisbereidheid" is dan altijd wat groter. Als er dus mensen zijn die er een weekendje uit zouden willen van maken, dan kunnen die (toch voor hun concerttickets) terecht op de website van de organisator van deze Duitse concerten, en dat is https://www.greece-on-tour.eu/termine-tickets .

Praktische gegevens
Dinsdag 7 mei, 20u00, Nieuwe Luxor Theater, Posthumalaan 1, 3072 AG Rotterdam (NL)

De ticketprijzen lopen van € 75,90 tot €42.95.

Zoals altijd bij dit soort concerten is het opletten geblazen voor de zwarthandelaars, die u met allerlei smoesjes proberen tickets aan te smeren, soms aan een veelvoud van de werkelijke prijs.

Koop dus enkel via de officiële voorverkoopkanalen!

Het meest aangewezen vertrekpunt is dan, zoals altijd, de website van de zaal zelf. Die vindt u in dit geval op https://www.luxortheater.nl . Daar zoekt u op "Leandros" of "Dalaras", en van daaruit brengt een klik op het knopje "tickets kopen" u veilig naar de juiste plaats.

Inmiddels is het concert wel voorbij. Er zijn dus ook geen tickets meer te krijgen - tenzij dan misschien bij een erg creatieve zwarthandelaar ....

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Donderdag 9 mei, 20u00, Paleis 12, Brussels Expo, Miramarlaan, 1020 Brussel (Heizel) (B)

Uitgesteld

Tickets: € 75, € 65, € 55, € 45 en € 35 (servicekosten inbegrepen).

Let op: dit concert werd uitgesteld naar 2 oktober. Reeds gekochte tickets blijven geldig, of anders kunt u ze terugbetaald krijgen, maar dat moet u dan wel voor 9 juni 2019 aanvragen bij degene die u de tickets verkocht heeft.

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Woensdag 2 oktober, 20u00, Paleis 12, Brussels Expo, Miramarlaan, 1020 Brussel (Heizel) (B)

Voorverkoop telefonisch op 0900/40.850 (let op: betalend nummer, €0.50/min!) of online via https://www.ticketmaster.be/event/vicky-leandros-george-dalaras-billets/33003?language=nl-be .

Meer info op https://www.palais12.com/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 20/09/2018

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Concert van het Theodorakis-Ensemble

Het Theodorakis-Ensemble blijft zich trouw houden aan hun voornemen om één keer om de twee jaar op te treden, en ze doen dat ook met de precisie van een Zwitserse klok. Hun vorige optreden dateert al van oktober 2017 en dus is het nu weer tijd voor een vervolg.

Zoals elke keer hebben ze ook nu een nieuw programma samengesteld.

Dat bevat uiteraard veel liederen en instrumentale muziek van Mikis Theodorakis zelf, met onder meer (extracten uit) Mauthausen, I Gitonia ton Angelon, de Grote Aria uit de opera Medea, Zorba the Greek, ...

Maar u hoort deze keer ook werk van Manos Hadjidakis (zoals "Never on Sunday") en Melina Tanagri . Met deze laatste brengt het ensemble meteen één van de belangrijke vrouwelijke componisten van de jongere generatie onder de aandacht.

Melina Tanagri ( Μελίνα Τανάγρη ) werd inderdaad "pas" geboren in 1957 in Athene. Ze studeerde eerst kunstgeschiedenis en archeologie in Parijs. Daarna ging ze naar Londen voor theaterstudies, zowel acteren als regisseren. Terug in Griekenland begon ze echter als zangeres (in een werk van Dionysis Savvopoulos in 1976). Daarna werkte ze een tijdje als actrice, maar tussendoor bleef ze toch zingen. Meestal live, maar in 1982 was ze voor het eerst op plaat te horen. In 1986 kwam ze dan met haar eerste album met eigen werk, Er zouden er nog vijf of zes andere volgen, met een groot aantal liedjes die nogal wat succes kenden. Daarmee was haar reputatie als componiste en tekstschrijfster voorgoed gevestigd.

Zij doet weliswaar vaak live-optredens, maar toch zal ze er deze keer zelf niet bij zijn.

Dat is ook niet echt nodig, want het Theodorakis-Ensemble brengt zomaar eventjes 15 uitvoerders plus een dirigent in stelling. Naast violen, cello, contrabas, fluit, klarinet, mandoline, gitaar, harp en slagwerk zijn er nog vier solisten en een "special guest".

Die solisten zijn:

  • Marianne Van Eynde : zang
  • Demis Iossifidis : bouzouki en zang
  • Elina en Maria Markatatou : mandoline

De "special guest" is de bekende sopraan Françoise Vanhecke.

De dirigent is - zoals vanouds - Xavier Roels .

De Kretenzische tweelingzusjes Maria en Elina Markatatou werken voor de eerste keer mee aan een concert van het Theodorakis-Ensemble . Enkele jaren geleden kwamen ze naar Antwerpen om daar klassieke mandoline te gaan studeren aan het Koninklijk Conservatorium. Sindsdien lieten ze al verschillende keren van zich horen met eigen projecten, waaronder het "BelGriego" ensemble dat in mei 2017 hun debuut maakte met het "Mare Nostrum" concert. En in maart 2018 stelden ze hun project "Four Traditions of Mandolin" aan het publiek voor. Dat was het resultaat van hun onderzoek naar de rol van de mandoline in de Griekse muziek, een onderzoek waarmee ze hun masterdiploma behaalden. Momenteel doctoreren ze verder op hetzelfde onderwerp.

De "speciale gaste", Françoise Vanhecke , heeft haar eigen doctoraat al sinds 2017 op zak. Haar onderwerp was "inhalerend zingen", een zangtechniek waarin zij gerust een pionier mag genoemd worden: het was zij zelf die hem ontdekte, uitwerkte en op punt stelde. Inhalerend zingen is zingen terwijl je inademt. Het vergt heel wat theoretische kennis en praktische ervaring van de zanger(es), maar de resultaten zijn zo verrassend dat de techniek wereldwijd heel wat aandacht krijgt.

Ook als sopraan heeft Françoise Vanhecke zich een internationale reputatie verworven, en dat met een heel breed repertoire. En zij doceert al vele decennia lang ook zang aan verschillende conservatoria en muziekschoien. Daarnaast is ze ook actrice, componiste, pianiste en nog wat andere dingen.

Volgend jaar, in juli 2020, zit ze trouwens mee in de internationale jury van de "World Choir Games", een soort Olympische Spelen maar dan voor zangkoren. Het is in zijn soort de grootste wedstrijd ter wereld, de selectiecriteria zijn al even streng als de Spelen zelf, en de jury bestaat uit experts van over de hele wereld. Het is dus zeker niet omdat deze elfde editie in Vlaanderen plaatsvindt dat Françoise Vanhecke daar zomaar vanzelf een zitje in toegewezen kreeg.

Dat alles leverde haar heel wat prijzen en onderscheidingen op. Naast de "gewone" prijzen in muziekwedstrijden en dergelijke mag zij zich onder meer "ridder in de Orde van Leopold II" noemen, en later kwam daar nog eens het lintje van "officier" bovenop (een graad hoger). Daarnaast is ze "ridder in de Kroonorde", ze is draagster van zowel de "Burgerlijke Medaille" als het "Burgerlijk Kruis", en van nog wat andere eretekens waaruit blijkt dat haar prestaties zelfs in "officiële kringen" niet onopgemerkt zijn gebleven,

Het is dan ook niet meer dan logisch dat ze voor dit concert door het Theodorakis Ensemble aangekondigd wordt als "special guest". Niet omwille van haar lintjes en medailles, maar wel omdat ze niet zonder reden "een all-round artieste van wereldniveau" genoemd wordt.

Er is tussen haakjes nog een andere, onrechtstreekse band tussen Françoise Vanhecke en Mikis Theodorakis : de artistieke erevoorzitter van de "World Choir Games" (waar zij dus volgend jaar in de jury zal zitten) is niemand minder dan ... Theodorakis himself.

Praktische gegevens
Zaterdag 19 oktober, 20u00, CC De Herbakker, Pastoor De Nevestraat 10, 9900 Eeklo (B)

Tickets: € 22 in voorverkoop, € 24 aan de kassa.

De plaatsen zijn niet genummerd.

Voorverkoop (tot en met donderdag 17 oktober) door overschrijving van het gepaste bedrag op bankrekening BE73-4434-6492-6160 van het Theodorakis-Ensemble, met vermelding van uw naam, het aantal tickets en eventueel uw contactgegevens.

Vervolgens stuurt u een e-mail met dezelfde gegevens naar de dirigent van het Theodorakis-Ensemble, Xavier Roels , [aanvragen e-mail adres] .

Hij is ook telefonisch te bereiken op 09/228.28.80 of 0476/34.84.19 .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 13/05/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Alkistis Protopsalti

"Colours of Greece"

Tijdens het winterseizoen 2018-2019 gaf Alkistis Protopsalti een reeks concerten in Athene. Elke maandag en vrijdag stond ze op het podium van de "Gazarte" met een programma dat "Σε απευθείας σύνδεση" (Se apefthias syndesi, In rechtstreeks contact) heette.

Dat rechtstreeks contact was uiteraard met haar enthousiaste publiek, en afgaande op de commentaren vlogen de vonken er van af. Eén commentator schreef zelfs dat Protopsalti in haar eentje een heel rock-orkest was.

Dat was natuurlijk een dichterlijke overdrijving, want zoals gewoonlijk werd ze bijgestaan door een hele reeks getalenteerde muzikanten.

In dit geval waren het er vijf:

  • Thomas Kontoyorgis : piano
  • Petros Varthakouris : bas
  • Pandelis Dzialas : gitaar
  • Panayotis Zafiropoulos : trombone
  • Kostas Mylonas : drums

Bovendien werkte ook de zanger Yannis Mathés mee aan deze voorstellingen.

Nu gaat ze met dat zelfde programma - en met dezelfde ploeg - in de zomer van 2019 de halve wereld rond.

Ze begint in Griekenland, waar ze van juni tot augustus ze een vijftiental concerten geeft. Midden juni springt ze wel even uit de band, met één concert in Eski Sehir in Turkije.

Maar in september begint het pas goed. Het volledige programma is nog niet helemaal rond op het moment dat we dit publiceren (4.6.2019), maar er staan al wel twee concerten op Cyprus geboekt, plus twee in de Verenigde Staten.

In oktober steekt ze dan terug de grote plas over, en op weg naar huis komt ze nog even dag zeggen in Luxemburg, Düsseldorf en Amsterdam.

Voor meer uitleg over haar zingende reisgezel Yannis Mathés kunt u terecht onderaan ons artikeltje over haar optreden in Brussel in november 2018 .

Praktische gegevens
Maandag 21 oktober, 20u00, Conservatoire de Luxembourg, 33, rue Charles Martel, L-2134 Luxembourg (L)

Tickets: € 50, € 45 en € 40 (exclusief kosten).

Meer info en reserveren: http://www.conservatoire.lu/?events=concert-alkistis-protopsalti .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Woensdag 23 oktober, 20u00, Savoy Theater, Graf-Adolf-Strasse 47, 40210 Düsseldorf (D)

Tickets: € 55,42, € 51,06 en € 44,52 (inclusief reserveringskosten, exclusiefverzending).

Meer info op http://savoy-theater.de . Daar staan alle concerten chronologisch gerangschikt. Ga dus naar beneden tot u bij 23 oktober aangeland bent, daar staat de concertinfo. Van daaruit kunt u doorklikken naar de eigenlijke bestelsite.

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Donderdag 24 oktober, 18u30, Melkweg, The Max, Lijnbaansgracht 234a, 1017 PH Amsterdam (NL)

Tickets: € 43,70 (servicekosten inbegrepen).

Er is vrije plaatskeuze, en er zijn zowel zit- als staanplaatsen.

Let op het vroege aanvangsuur!

Meer informatie en voorverkoop: https://www.melkweg.nl/nl/agenda/alkistis-protopsalti-24-10-2019

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 04/06/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Hairetis Harper Duo

Laouto & Arpa

Het duo "Hairetis-Harper" bestaat uit twee personen. Tot dusver geen verrassingen, maar de rest van het verhaal zit er vol mee.

De namen van het duo zijn:

  • Yiagos Hairetis : laouto , zang
  • Maria-Christina Harper : harp

Op het eerste zicht lijkt het een onwaarschijnlijke combinatie, zeker voor een concert dat aangekondigd wordt op een website als deze, die gaat over "Griekse muziek".

Het helpt ook al niet dat er achter haar naam in de promo-teksten "from London" vermeld wordt, en dat zij geïntroduceerd wordt als een "experimentele harpiste".

Achter zijn naam staat wel "from Crete". Dus een oer-traditionele Kretenzische laouto -speler die in zee gaat met een excentrieke Engelse harp-speelster? Er zijn gekkere dingen in omloop, maar zo zit deze vork toch niet aan de steel. Welkom in een wereld waarin (bijna) niets is wat het lijkt.

De muziek

Laten we beginnen met de muziek, want dat is tenslotte waarvoor je naar een concert gaat. Het eerste wat je hier als luisteraar moet doen, dat is alle stereotypes overboord zetten. Etiketten hebben hier geen vat op, de muziek van dit duo is in geen enkel vakje onder te brengen, tenzij dan in het vakje "Hairaitis-Harper". Dat zien we de laatste tijd wel vaker als creatieve geesten met elkaar gaan samenwerken. En ook nu weer zie je recensenten wanhopig worstelen om toch maar een gepaste omschrijving te vinden.

Als ze in plaats daarvan eens goed zouden luisteren, dan zouden ze twee instrumenten horen die met elkaar in dialoog gaan. Het klinkt nu eens rustig en dromerig, dan weer wild en opzwepend. Soms denk je dat je naar klassieke muziek zit te luisteren, en even later denk je dan de contouren van een Kretenzische pendozalis te ontwaren. Of nog een ander Grieks melodietje. Want een Griekse ondertoon zit er alleszins in. Maar nog veel meer.

Een harp is een getokkeld snaarinstrument, dat weet iedereen. Tot Maria-Christina ineens een strijkstok achter haar rug vandaan haalt en daar één van de 47 snaren van haar instrument mee bewerkt. Dan klinkt het een beetje als een cello of een contrabas. Af en toe stopt ze een stukje papier of karton tussen de snaren, kennelijk om de toonhoogte te wijzigen. Een andere keer neemt ze een buisje en strijkt daarmee langs de snaren, een techniek die ze geleend heeft van de slidegitaar. Aha en oef, zeggen de recensenten dan, hier horen we invloeden van de blues! Juist ja, zo simpel is dat. En dan laat zij ineens de snaren met rust en trommelt ze met haar handen op de klankkast van haar harp.

Soms legt Maria-Christina haar handen demonstratief in haar schoot, en toch blijft de harp gewoon doorspelen. Zo lijkt het tenminste, maar als je goed kijkt, zie je haar voeten bewegen, en dan weet je dat ze de pedalen van haar looper bedient. Want zo'n harp is dan misschien erg imposant om zien - bijna twee meter hoog - maar een eigen leven heeft het toch nog niet.

Tussen haakjes: je leest hier en daar dat ze een elektrische harp bespeelt, maar dat klopt eigenlijk niet. In feite is het een elektro-akoestische harp. Het onderscheid is min of meer hetzelfde als bij de gitaar. Een elektrische harp heeft geen klankkast, en de trillingen van de snaren worden rechtstreeks in een elektrisch signaal omgezet. Bij een elektro-akoestische harp zitten er één of meerdere microfoontjes in de klankkast, of andere opnemers die het geluid oppikken. De voet van de harp heeft een connector waar je een kabeltje inplugt om het op een versterker aan te sluiten. Maria-Christina hangt daar nog wat andere elektronica tussen, waarmee ze dan de klank kan vervormen, echo toevoegen enzovoorts.

Het onderscheid tussen "elektrisch" en "elektro-akoestisch" is misschien een spijkertje op laag water, maar met een zuiver elektrische harp zou Maria-Christina wel niet het akoestisch en visuele illusionisme kunnen neerzetten zoals ze dat nu doet.

Bij de laouto -speler van dit duo komt er misschien minder illusionisme aan te pas (tenzij je je natuurlijk inbeeldt dat je Psarantonis ziet en hoort als hij begint te zingen). Maar visueel is hij toch zeker niet te onderschatten. Wie ooit al een Kretenzische laouto -speler van topniveau aan het werk heeft gezien, zal daar geen tekeningetje bij nodig hebben.

Yiagos Hairetis

En van topniveau is Yiagos Hairetis (Γιάγκος Χαιρέτης) zonder enige twijfel. Vraag het maar aan Psarantonis , aan Yorgis Xylouris , aan Yannis Angelakas , of aan één van de vele andere beroemde Kretenzische muzikanten die hij al mocht begeleiden.

Hij werd zelf ook op Kreta geboren, in Anogia nog wel, en hij was al vanaf zijn vierde levensjaar met een speelgoedmandoline in de weer. En met een plank en een stokje deed hij alsof hij lyra speelde.

Het echte werk leerde hij toch op de laouto . Dat was geen bewuste keuze, het was eerder een ongelukje. Toen hij in de lagere school zat, had hij van zijn ouders wel een lyra gekregen. Maar al na korte tijd begaf zijn strijkstok het, en zijn vader weigerde categoriek om hem een nieuwe te kopen. Ook dat is Kreta.

Zijn eerste muzikale indrukken waren de traditionele dorpsfeesten, de trouwfeesten en dergelijke - en natuurlijk ook Nikos Xylouris . Hij was nog een kleine jongen toen die plots overleed, maar toch voelde hij het aan als een persoonlijk verlies.

Aan die beginjaren heeft hij een belangrijke les overgehouden: je rol als muzikant is niet om zelf je eigen kunde te etaleren, zegt hij, maar gewoon om de zanger te ondersteunen. Zo help je hem een niveau hoger te tillen, en dan ga je zelf ook op een hoger niveau spelen. "Het is geven en nemen, zoals altijd", filosofeert hij.

Toch luisterde hij niet alleen naar Kretenzische muziek. De oudere broers van zijn vriendjes, die naar Athene waren gegaan om daar te studeren, brachten cassettes mee terug als ze in de vakantie weer naar huis kwamen. En daar stond de "moderne" muziek op die in die periode opgang maakte bij de jeugd, en dat was vooral rock. Niet alleen de buitenlandse rock van Led Zeppelin, Doors, Deep Purple of Black Sabbath, maar ook de Griekse rock van Pavlos Sidiropoulos , de Tripes, Nikos Asimos enzovoorts.

Die cassettes werden tientallen keren gekopieerd en uitgebreid besproken. Iedereen had uiteraard zijn eigen mening, en die verschilde van alle andere, maar ze luisterden wel naar elkaar en op die manier verdiepten ze toch hun kennis.

Dat had zo zijn gevolgen toen hij later professioneel muzikant werd. Hij baseerde zich uiteraard wel op de Kretenzische traditie, maar legde daarbij toch zijn eigen accenten. Zelfs in het begin, toen hij vooral anderen begeleidde, kreeg hij van hen toch de nodige ruimte. En later, toen hij solo ging optreden, bracht hij allerlei bekende liedjes in een heel persoonlijke interpretatie. Zeker als hij hedendaagse liedjes speelt, zoals van de Chaïnides of van Thanasis Papakonstantinou . Een Bob Dylan daarentegen klinkt bij hem dan weer heel erg Kretenzisch. Voor een traditionele Kretenzische rizitiko blijft hij telkens vrij dicht bij het origineel, ook al vinden sommigen toch dat "zijn" mantinades eigenlijk rock-mantinades zijn. Maar als hij er ineens een rock-improvisatie tussendoor mengt, dan klinkt die ook als rock, maar dan wel rock met een laouto .

En het was eigenlijk onvermijdelijk: intussen is hij zelf beginnen schrijven, maar daar heeft hij tot nog toe weinig mee gedaan. Af en toe brengt hij wel eens een eigen nummer, tijdens optredens van hemzelf of van anderen, maar daar is het voorlopig bij gebleven. Hij heeft wat teksten in de la liggen, maar het componeren gaat hem toch wat beter af. De muziek komt zelfs spontaan opborrelen, zegt hij. Hij vindt wel dat hij, na tientallen jaren in het vak, stilaan klaar is om met zijn eigen werk naar buiten te komen, maar concrete plannen heeft hij nog niet. Het hangt ook van het materiaal af, vindt hij. Zo heeft hij een paar gedichten van Yorgos Seferis en van Kostas Karyotakis op muziek gezet, maar dat was vooral voor zichzelf. Hij denkt niet dat hij die ooit zal uitbrengen. Een studio-album ziet hij ook niet meteen zitten, zegt hij, hij voelt meer voor een live-opname om mee te beginnen.

Ook muzikaal is hij klaar voor iets nieuws, en zijn - recent begonnen - samenwerking met Maria-Christina Harper is dan misschien de eerste zwaluw die een nieuwe lente inluidt. Hij heeft al wel een paar keer samengewerkt met rock-bands en dergelijke, maar dat is eigenlijk niets nieuws: rock bestaat al vele decennia lang. De muziek van dit duo daarentegen heeft zelfs nog geen naam ...

Maria-Christina Harper

Van namen gesproken: het is een publiek geheim dat " Maria-Christina Harper" eigenlijk de artiestennaam is van Maria-Christina Papadopoúlou ( Mαρία-Χριστίνα Παπαδοπούλου ). Soms kort zij het ook gewoon af tot "MC".

Zij is dus wel degelijk een geboren en getogen Griekse. Toch is het correct dat zij "from London" is, want daar woont en werkt zij al vele jaren.

Ze werd in Athene geboren in een gezin waar vooral naar klassieke muziek geluisterd werd. Het was dan logisch dat zij ook die richting zou uitgaan, vooral toen bleek dat ze talent had. Het was minder logisch dat ze als klein meisje al een passie opvatte voor de harp, want in Griekenland wordt dat instrument weinig gebruikt. Zelf zegt ze dat zij het voor het eerst hoorde toen ze pas vier jaar was, in de tekenfilm "The Aristocats" van Walt Disney uit 1970. Die bevat een korte scène in waarin een harp te zien en te horen is. Maar ze had het evengoed kunnen horen bij de Beatles, als ze tenminste naar hun "Sgt. Pepper" album (1967) heeft geluisterd. En rond die tijd waren er nog meer artiesten die een harp gebruikten in de westerse popmuziek.

Hoe dan ook stond het voor haar al snel vast dat ze harpiste zou worden als ze groot was. Haar ouders namen het ernstig en zochten een leraar, maar vonden niemand. Dus ging het toen vijfjarige meisje maar klassieke piano leren. Pas zes of zeven jaar later haalde de muziekschool een leraar uit Roemenië naar Athene. Maria-Christina was namelijk blijven zeuren, en haar ouders bleven op hun beurt aandringen bij de school.

Eigenlijk is het merkwaardig dat de harp zo zeldzaam was in Griekenland, want het instrument wordt veel gebruikt in de klassieke muziek, en die muziek wordt ook in Griekenland druk beoefend. De harp heeft haar populariteit daar te danken aan een relatief recente ontwikkeling. Lang geleden had het instrument al min of meer zijn huidige vorm, met 47 snaren, maar die waren dan wel vast. Na het stemmen kon de toonhoogte enkel veranderd worden door er tijdens het spelen met de vingers op te drukken. Maar zelfs een harpist heeft maar twee handen en dat was dus erg lastig. Pas aan het begin van de negentiende eeuw werd dat probleem opgelost met pedalen. Door die in te drukken konden de snaren verkort worden. Met het grote aantal snaren waren er niet minder dan zeven pedalen nodig, die elk een groepje snaren tegelijk bedienen. Maar omdat ook een harpist maar twee voeten heeft, kan je de pedalen vastzetten door ze in te drukken en dan zijdelings te verschuiven, waardoor ze achter een nok blijven hangen. Elk pedaal heeft twee van die nokken, waardoor de bijbehorende snarengroep met een halve of een hele toon kan ingekort worden.

Die vernieuwing had tot gevolg dat de harp een heel groot toonbereik kreeg, waardoor ze goed van pas kwam in de klassieke muziek uit die periode. Ze werd (en wordt) veel gebruikt in kamermuziek, maar tegenwoordig hebben ook zowat alle grote symfonische orkesten een harp in de bezetting.

Dat probeerde men dus ook in Griekenland, maar er waren weinig (goede) harpisten te vinden. Dat bleek voor Maria-Christina eigenlijk een groot voordeel te zijn. Ze hoefde nu immers niet te wachten tot ze haar diploma op zak had om toch al te mogen meespelen in belangrijke opvoeringen van gerenommeerde orkesten. Dat leverde haar heel wat ervaring op, en daardoor maakte ze ook snel vorderingen met haar studie. Toen ze daarmee klaar was, mocht ze zich gerust een virtuoze noemen. En als ze dat zelf niet deed, dan deden anderen dat wel voor haar, want ze had zich al een stevige reputatie verworven in haar vaderland.

Toch vond ze dat niet genoeg, en ergens in 2007 verhuisde ze naar Londen. Daar behaalde ze eerst een diploma harp aan de Royal Academy of Music, gevolgd door een postgraduaat muziektherapie aan de Roehampton University. Daarna begon ze een doctoraat aan het Trinity Laban Conservatoire of Music and Dance. Die wordt beschouwd als één van de tien beste opleidingsinstituten ter wereld. Om toegelaten te worden heb je niet alleen goede studieresultaten nodig, je moet ook nog audiëntie doen, en de selectie is streng. Maria-Christina werd aangenomen en is nu dus bezig met wetenschappelijk onderzoek naar de harp.

Maar het was toch tijdens de opleiding muziektherapie dat ze het antwoord had gevonden op een vraag die haar jarenlang had beziggehouden. Zo'n harp is een indrukwekkend en veelzijdig instrument, maar heeft het echt geen andere mogelijkheden dan in de klassieke muziek? Ze had als tiener natuurlijk ook naar andere muziek geluisterd, vooral rock en pop. Waarom kon de harp daar geen grotere rol in spelen?

Ter voorbereiding op het beroep van muziektherapeut werden de studenten aangemoedigd om te experimenteren met de mogelijkheden van hun respectievelijke instrumenten. Maria-Christina ging enthousiast aan de slag, eerst gewoon met een andere stemming van de snaren, en later met andere speeltechnieken (zoals die strijkstok). Gaandeweg begon ze haar eerste composities in die richting te maken.

In 2010 nam ze met zo'n compositie deel aan een wedstrijd in het kader van het prestigieuze "Wales International Harp Festival" . Daar komen elk jaar harpisten van over de hele wereld naartoe. De focus van het festival ligt uiteraard op de "klassieke" harp, met alles wat daar zoal bijhoort, maar ze hadden toen voor de eerste keer ook een "European Pop Harp Competition" georganiseerd. De deelnemers moesten een werk van 20 minuten spelen. Ze mochten het zelf kiezen, zolang het maar in de categorie "pop harp” viel, dus jazz, pop, rock, blues, folk enzovoorts. De setting van de wedstrijd was al even ongebruikelijk als het onderwerp. Het vond niet plaats in een imposante concertzaal, maar gewoon in de foyer daarvan. De luisteraars zaten aan tafeltjes of stonden aan de toog een biertje te drinken.

Toch waren er voor deze eerste editie al vier deelnemers komen opdagen, waaronder dus ook Maria-Christina , en zij won met gemak de eerste prijs. Ze nam toen nog onder haar eigen naam deel, maar toch was het niet daarom dat veel luisteraars opgemerkt hadden dat er heel wat Griekse invloeden in haar werk zaten. Die eerste prijs was voor haar natuurlijk een flinke aanzet om verder te experimenteren.

In december 2010 kwam ze alvast de eerste resultaten daarvan - onder meer - in Brussel voorstellen. Als u er nog even ons artikeltje van toen op naleest, dan merkt u vanzelf dat ze - toen al - nog heel wat andere muzikale watertjes doorzwommen had.

Twee jaar later, in 2012, richtte ze een ensemble op om met haar experimenten naar buiten te komen. Dat ensemble werd "MC & The 7 Pedals" gedoopt. En in een wereld waar niets is wat het lijkt, hoeft het niet te verbazen dat dit ensemble slechts uit twee leden bestaat: enerzijds "MC" zelf, anderzijds ... haar harp. Het is met andere woorden een solo-project.

In 2014 reisde ze met het voltallige ensemble naar Cyprus, waar ze deelnam aan de vierde editie van het "Lefkosia Loop Festival". Ze stelde er haar compositie "Little Slaughtered Lamb" voor. Dat is naar eigen zeggen geïnspireerd door het Griekse traditionele liedje "Tsopanakos" (Τσομπανάκος, Herder). Dat is afkomstig van het vasteland maar het is in heel Griekenland bekend als het kenwijsje van de staatsomroep ERT. Die gebruikte het vanaf het prille begin in 1936 tot ver in de jaren 1990, en ook Maria-Christina moet het ontelbare keren gehoord hebben.

Terug in Londen werkte ze gestaag door, en enkele jaren later had ze voldoende materiaal bij elkaar om er haar eerste album mee te vullen. Dat heet "Gluten Free" en het verscheen in 2017. In Griekenland zou het misschien moeilijker geweest zijn om er een uitgever voor te vinden, maar Londen heeft een bruisende alternatieve muziekscène en daar lukte het dus wel.

Die experimentele wereld van Londen vindt ze trouwens een groot voordeel. Je kan het zo "crazy" niet bedenken of er is wel iemand die daar enthousiast in meegaat, zegt ze, en dat werkt enorm stimulerend.

De beruchte mist en de aanhoudende regen neemt ze er maar bij. Ook die heeft trouwens zijn goede kanten. "Dan ben je meer geneigd om binnen te blijven en te oefenen", grinnikt ze.

De regenachtige grijze sfeer heeft dan wel zijn weg gevonden naar haar muziek. In het begin werkte die eerder deprimerend op haar, maar intussen is ze het gewend en nu hoor je in haar muziek enkel nog de mysterieuze, wazige contouren, zonder negatieve bijklanken.

Toch pendelt ze regelmatig heen en weer tussen Londen en het zonnige Athene. Dat is niet bepaald eenvoudig, met zo'n enorme harp in haar bagage. Maar ze heeft heel wat optredens in Griekenland, en daar heeft ze dat instrument natuurlijk wel voor nodig.

Die optredens zijn overigens niet altijd met haar eigen "experimentele mainstream" muziek (zoals ze het noemt, om van het gezeur van de wanhopige "etikettenklevers" af te zijn). Ze speelt nog altijd klassieke muziek als haar dat gevraagd wordt. En dat gebeurt vrij vaak, want er is nog altijd een gebrek aan goede harpisten en per saldo is zij toch wel erg goed. Ze heeft er ook geen enkele moeite mee om op de "conservatieve" manier te spelen. En ze heeft er ook geen enkele moeite mee om dat allemaal naast elkaar te doen.

In de "klassieke" hoek begeleidde ze in 2013 bijvoorbeeld de fluitiste Katrin Zenz op Tinos, in het kader van het "Musical Walk" festival. Samen brachten ze daar onder meer de "Chansons de Bilitis" van Claude Débussy.

En in 2017 begeleidde ze de zangeres en componiste Sofia Avramidou tijdens het slotconcert van het Classical Music Festival op het Cycladen-eiland Koufonisia. Eerder was daar werk van Bach, Chopin, Beethoven, Dvorak, Debussy, Ravel, Brahms en nog veel meer de revue gepasseerd. Veel "klassieker" kan je het moeilijk wensen.

Parallel daarmee werkt ze mee aan allerlei optredens waar ze haar harp op haar eigen innovatieve manier bedient. De ene keer wat meer dan de andere keer, maar het is altijd wel goed voor enkele verrassingen.

Voor een greep uit het aanbod kan je naar de bekende Half Note jazzclub in Athene kijken. Ze is er intussen zowat kind aan huis, en in het begin van bijna elk jaar, vaak in mei, legt ze daar haar muzikale ei.

Enkele voorbeelden:

  • In mei 2012 had ze een heel programma met in de eerste helft haar eigen werk, en eigen bewerkingen van nummers uit de rembetika , blues, jazz en reggae, Na de pauze speelde ze liedjes van Ray Charles, Nina Simone, Herbie Hancock en nog een paar anderen. Ze werd toen enkel begeleid door de drummer Stefanos Psaradakis.
  • In januari 2013 was ze er weer, met een vergelijkbaar programma. Deze keer waren er ook liedjes van Ray Charles, James Brown, de White Stripes e.a. Dat was misschien te danken aan haar beroemde gast, Pete Long (saxofoon, fluit, klarinet), die speciaal hiervoor uit Londen was overgekomen. Het publiek kreeg bekende liedjes te horen als Summertime, Take 5, Cantaloop, Feeling good, Hit the road Jack, No woman no cry, ... Daar bovenop nog verrassingen als "Stin Ypoga", een oud rembetika -nummer van Kostas Bezos, of "Dondia Pikna", een traditioneel Epirotisch liedje. Stefanos Psaradakis zorgde weer voor de drums.
  • In mei 2013 bracht ze daar een uitgebreide versie van dat programma, met veel jazz in de tweede helft. Ook de bezetting was flink uitgebreid. Niemand minder dan Doros Dimosthenous zorgde voor de zang, De trompettist Alexandros Papazigopoulos was uit Parijs overgekomen, waar hij woont en werkt na zijn studies in Amsterdam. Ook drummer Stefanos Psaradakis was er weer bij, plus de pianiste Thalia-Marie Papadopoulou (Θάλεια-Μαρί Παπαδοπούλου) - en dat is inderdaad haar zus.
  • In maart 2015 speelde ze het rembetika-liedje "Stin Ypoga" opnieuw, deze keer samen met ... Psarantonis (lyra), zijn dochter Niki Xylouri (percussie) en Yiannis Paximadakis (laouto).

Dat is dus nog maar een greep uit de goed gevulde agenda van "MC". We zouden daar nog haar lange reeks optredens samen met haar zus (als duo piano-harp) kunnen aan toevoegen (van ongeveer 2000 tot minstens 2011), of haar medewerking aan de tentoonstelling van de video-kunstenares Polina Zioga in 2012, die zij afsloot met een optreden dat vervlochten was met de video - zij was met andere woorden onderdeel van de tentoonstelling zelf. Het ene is klassiek, het andere is zo experimenteel als je je maar kan indenken.

Tenslotte nog dit: naast haar twee baantjes als "klassieke" en als "experimentele" harpiste, blijft ze ook nog actief als muziektherapeute. Haar cv vermeldt een lange lijst van allerlei verzorgingsinstellingen en andere organisaties waar ze werkte.

Wij beperken ons tot de recente muziekworkshop in Thessaloniki. Die liep van januari tot juni 2019. Het was misschien niet echt zuivere muziektherapie, maar het zat wel dicht in de buurt. De deelnemers leerden immers allerlei muziekinstrumenten gebruiken als middel tot zelfexpressie, en ze leerden in groep ook eigen originele composities maken. Maria-Christina stond de volle zes maanden lang in voor de coördinatie en de opvolging van de hele workshop.

Tot slot: Hairetis-Harper

Ook de optredens van het duo Hairetis-Harper hebben allicht een therapeutische uitwerking, tenminste op diegenen die er met open oren naar luisteren.

Bij de recensenten zou het dan alvast de stress kunnen wegnemen van het wanhopig worstelen met allerlei namen van muziekstijlen, in een poging om de muziek van dit duo in een specifiek hokje te stoppen. Dat lukt dus niet. Gewoon luisteren is de boodschap.

Ook bij "gewone" muziekliefhebbers kan zo'n optreden misschien de stress van de dag laten verdampen, minstens door de rustgevende, dromerige klanken van de harp, maar ook door de meeslepende klanken van de laouto .

Aan de kwaliteit zal het alvast niet liggen. Zoals gezegd behoort Yiagos Hairetis zonder meer bij de top, en ook Maria-Christina wordt in Griekenland niet voor niets een "arpista artista" genoemd. Het woord "kalitechnis" (kunstenaar) schiet voor haar zonder meer te kort, en "deksiotechnis" (virtuoos) is weliswaar van toepassing maar vertelt toch nog maar een deel van het verhaal. Het Franse leenwoord "artista" gebruiken de Grieken doorgaans voor een actrice in de context van cabaret of revue, Ook daar wordt in zekere zin immers een wereld gecreëerd waar niets is wat het lijkt...

Het programma van deze concerten zal ook wel helemaal op punt staan, want vooraleer het tweetal naar de Lage Landen afzakt, hebben ze er al uitgebreid mee proefgedraaid in Griekenland zelf.

We hebben deze keer geen link naar YouTube voor u klaargezet. Het kan zeker geen kwaad om vooraf even op verkenning te gaan, wel integendeel. Maar ten eerste kunt u hun namen (in Latijnse lettertekens) gewoon zelf intikken, en ten tweede hebben de meeste zalen, waar zij zullen optreden, zelf wel enkele links klaargezet.

Praktische gegevens
Vrijdag 4 oktober, 20u00, Art Base, Zandstraat (Rue des Sables) 29, 1000 Brussel (B)

Tickets: € 12,50 (normaal tarief), € 7,- (reductietarief voor werklozen en studenten).

Meer informatie en reserveringen: http://www.art-base.be .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Zondag 6 oktober, 21u00, Ursulinenkapel, Elzenhof 139, 5038 HJ Tilburg (NL)

Nog geen ticketprijzen bekend.

Het aanvangsuur is voorlopig nog met enig voorbehoud te consumeren.

Meer info t.z.t. op http://ursulinenkapel.nl/index.html .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Woensdag 9 oktober, 21u30, Vera, Oosterstraat 44, 9711 NV Groningen (NL)

Tickets: € 10,-

Deuren open v.a. 20u.

Meer info en voorverkoop: https://www.vera-groningen.nl/events/hairetis-harper/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Donderdag 10 oktober, 20u30, Worm, Boomgaardsstraat 71, 3012 XA Rotterdam (NL)

Tickets: € 8,-

Let op: dit is een "tripelconcert". Naast het Hairetis-Harper Duo treden ook nog twee andere groepen op: "A-Sun Amissa" (UK) en "BZMC" (oftewel "Black Zone Myth Chant", US).

Meer info en voorverkoop: https://worm.org/production/a-sun-amissa-uk-black-zone-myth-chant-us-hairetis-harper-crete-uk/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Vrijdag 11 oktober, 20u30, OCCII, Amstelveenseweg 134, 1075 XL Amsterdam (NL)

Tickets: € 8,-

Let op: dit is een "tripelconcert". Behalve het Hairetis-Harper Duo zijn er nog twee andere projecten geprogrammeerd, en dat zijn "Flowers/Ghosts&Echoes" en Giorgio Dursi. De avond wordt afgesloten door DJ Bence.

Meer info: https://occii.org/events/mkm-hairetis-harper-more/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds:

Terug naar het begin van deze pagina.


Valid XHTML 1.0 Strict!

[Home]  [Nieuws]  [Agenda]  [Overzicht]  [Praktisch]  [Achtergrond]

Please contact our Webmaster with questions or comments.