Oktober  2019
Home Nieuws Agenda MaandOverzicht Praktisch Achtergrond
Jaar 2013 Jaar 2014 Jaar 2015 Jaar 2016 Jaar 2017 Jaar 2018 Jaar 2019
Januari 2019
Februari 2019
Maart 2019
April 2019
Mei 2019
Juni 2019
Juli 2019
Oktober 2019

Overzicht Griekse Muziek in Oktober 2019

Alle evenementen afdrukken

Enkel dit evenement afdrukken

Vicky Leandros en Yorgos Dalaras

Er was eens ... een zangeres, bekend onder de naam Vicky Leandros, en die werd in mei 2018 uitgenodigd om tijdens het "Griechenlandfestival" in Düsseldorf te komen optreden. De titel van het festival zal wel geen vertaling behoeven, en die Duitse stad herbergt inderdaad een grote Griekse gemeenschap.

Vicky Leandros nodigde op haar beurt Yorgos Dalaras uit om samen met haar het podium te delen. Aldus geschiedde, en het concert werd een groot succes.

Het was dan ook niet echt een verrassing toen een tipgever ons al enkele maanden nadien, in juni 2018, vanuit Griekenland meldde dat er plannen gesmeed werden voor een vervolg. Eind september kwamen die plannen dan uit de smidse te voorschijn. Het bleken drie concerten geworden te zijn: twee in Duitsland en één in Rotterdam. Midden november 2018 kwam daar dan ook nog Brussel achteraan hinken.

Voor sommigen zal deze samenwerking misschien wat ongebruikelijk lijken, maar schijn bedriegt. Dat wordt al snel duidelijk als je de hoofdrolspelers van dit moderne sprookje even tegen het licht houdt.

Vicky Leandros

Onder haar artiestennaam Vicky Leandros is ze wereldwijd bekend, maar officieel heet ze eigenlijk Barones Vassiliki von Ruffin. Ze werd ergens tussen 1948 en 1952 geboren op het Griekse eiland Korfu (Kerkyra). Toen heette ze nog gewoon Vassiliki Papathanasiou.

Haar vader, Leandros Papathanasiou (°1926), was eigenlijk jurist van opleiding, maar hij had toch wat naam gemaakt als "schlagerzanger". Tijdens de Griekse Burgeroorlog zou hij naar het schijnt meegevochten hebben in het Griekse regeringsleger, waarschijnlijk als dienstplichtige. Kort daarna emigreerde hij met zijn gezin naar Duitsland, waar hij zijn zangcarriëre verderzette als "Leo Leandros".

Ook zijn dochter had talent, en al in 1965 scoorde ze een eerste hit in Duitsland. Twee jaar later, in 1967, vertegenwoordigde zij Luxemburg op het Eurovisie Songfestival en ze haalde daar de vierde plaats met "L'amour est bleu". In 1972 nam ze opnieuw deel voor Luxemburg, en toen scoorde ze niet alleen de eerste plaats, maar ook een monsterhit met "Après toi".

Vicky Leandros bleef actief in het lichtere genre, door sommigen als "Europop" gecatalogeerd. Daar reeg ze het ene succes aan het andere, en haar platen zouden inmiddels al bijna zestig miljoen keer over de toonbank gegaan zijn.

Inmiddels heeft ze de dubbele nationaliteit, Grieks en Duits, en in haar tweede vaderland blijft ze ook vandaag nog altijd even actief als vroeger. In de negen maanden tussen september 2018 en mei 2019 bijvoorbeeld staan er nu al (19.9.2018) bijna veertig concerten op haar programma, verspreid over heel Duitsland, en dat in de grootste zalen van het land.

Maar ook haar eerste vaderland heeft ze nooit verloochend. Zij heeft inderdaad niet alleen Duitse schlagers in haar repertoire zitten. Ze zingt trouwens in tien verschillende talen, waaronder ook Japans en Nederlands.

Maar in dit kader is het dan misschien meer relevant dat ze ook haar Grieks nog lang niet verleerd heeft. Ze zingt dan ook vrij veel Griekse nummers, vaak in vertaling. Eén van haar talloze albums, in Duitsland uitgebracht in 2003, kreeg bijvoorbeeld de toepasselijke titel "Vicky Leandros singt Mikis Theodorakis ". De inhoud is tamelijk voorspelbaar: een aantal Duitse vertalingen van de internationaal beter bekende hits van Theodorakis , zoals "Das lied von Zorba" bijvoorbeeld, of "Geliebte Stadt" (Omorfi Poli), en uiteraard ook "Ich hab' die Liebe geseh'n" (Kaïmos). Maar ook "Mera Maïou" staat er op, met de bekende (en historische) tekst van Yannis Ritsos, door haar gezongen in het originele Grieks.

Enkele jaren voordien ging ze muzikaal in zee met ... Stefanos Korkolis , die toen een "lichte periode" in zijn werk doormaakte. Hij schreef voor haar het album "Gefühle/Συναισθήματα" (1997). Dat veroorzaakte internationaal nogal wat deining toen zij een liedje van dat album, "Σκόνη και Θρύψαλα" (Skoni ke thrypsala, Stof en gruis), in duet zong met José Carreras. Het was net niet het begin van een pop-carriëre voor Stefanos Korkolis , maar die koos daarna toch maar voor andere pistes om zijn creativiteit de vrije loop te laten.

En als je dan wat verder teruggaat langs Vicky's wegen, dan kom je daar eigenlijk overal Griekse liedjes tegen. In 1994 had ze bijvoorbeeld een volledig Griekstalig album, dat "Μια φορά κι έναν καιρό" heette (Mia fora ki enan kero, Er was eens ...). Met die woorden beginnen alle Griekse sprookjes, maar toch was dat niet het begin van de titelsong. Vicky Leandros zong dat zelfde liedje namelijk al veel eerder, twintig jaar eerder zelfs, op haar al even Griekse album "Μόνο εσύ" (Mono esy, Alleen jij) uit 1974.

In de categorie "weetjes" vinden we dan bijvoorbeeld nog het feit dat ze één liedje van het album "Mia fora..." zelf geschreven heeft, zowel de tekst als de muziek. Het heet " Ήταν μια βραδιά" (Itan mia vradia, Op een avond) en voor zover wij weten is het de enige keer dat ze zelf de muzikale pen ter hand nam.

Er valt nog (veel) meer te vertellen over de "Griekse kant" van Vicky Leandros, maar het zal zo ook wel duidelijk zijn dat zij en Yorgos Dalaras voldoende aanknopingspunten hebben om samen een misschien ongebruikelijk maar toch interessant concert neer te zetten.

Yorgos Dalaras

Over de andere ster op de affiche, Yorgos Dalaras , hoeven we op deze site verder niets te vertellen. Iedereen kent hem, en anders is er nog altijd onze biografie over hem.

Voor sommigen zal deze samenwerking met Vicky Leandros misschien wel enigszins verrassend overkomen, maar Yorgos Dalaras heeft altijd wel opengestaan voor experimenten. Dat wordt hem niet altijd in dank afgenomen door een aantal van zijn "trouwe" fans, die van hem eigenlijk altijd opnieuw zijn tien zelfde "greatest hits" willen horen. Maar dat heeft Dalaras nooit belet om "muzikaal vreemd te gaan", door samenwerkingen met Griekse rockers als Panos Katsimichas en Babis Stokas (in mei 2001 trouwens in België en Nederland), of met een Portugese fado-zangeres als Dulce Pontes - om maar een paar dingen te noemen.

Door die bril bekeken is een samenwerking met zijn landgenote Vicky Leandros dan al heel wat minder vreemd. En als je dan ook nog ziet hoe zij steeds is blijven vasthouden aan haar Griekse roots, dan zou je de samenwerking misschien zelfs in de categorie "vanzelfsprekend" mogen onderbrengen.

Het ligt alvast voor de hand dat ze minstens een paar nummers samen in duet zullen zingen. Dat wordt niet alleen expliciet zo aangekondigd in de promo die rond dit concert gevoerd wordt, maar ze hebben dat al een paar keer eerder gedaan, dus waarom nu dan niet?

En wie weet, misschien heeft Yorgos Dalaras wel speciaal voor deze concerten het liedje "Theo, wir fahr’n nach Lodz" ingestudeerd, waarmee Vicky Leandros in 1974 furore maakte. Of misschien wandelt hij op het einde van het concert het podium af, zwaaiend naar het publiek, terwijl hij "Goodbye, My Love, Goodbye" zingt, het nummer waarmee Demis Roussos in 1973 wereldberoemd werd. Ook "Du mußt nicht weinen", de één jaar oudere hit van de Duitse schlagerzanger Ulli Martin, zou een passend afscheidsnummer zijn, want op beide liedjes staat het stempel van vader Leo Leandros. Hij was in die periode immers producer voor die twee artiesten - en trouwens nog enkele andere ook.

Andere concerten

Zoals gezegd zijn er, behalve Rotterdam en Brussel, ook nog twee concerten in Duitsland gepland: op zaterdag 4 mei in Stuttgart en op zondag 5 mei in München. Zoals gewoonlijk nemen we die niet op in onze "Agenda", wegens te ver. Maar dit zijn natuurlijk wel twee publiekstrekkers van formaat en de "reisbereidheid" is dan altijd wat groter. Als er dus mensen zijn die er een weekendje uit zouden willen van maken, dan kunnen die (toch voor hun concerttickets) terecht op de website van de organisator van deze Duitse concerten, en dat is https://www.greece-on-tour.eu/termine-tickets .

Praktische gegevens
Dinsdag 7 mei, 20u00, Nieuwe Luxor Theater, Posthumalaan 1, 3072 AG Rotterdam (NL)

De ticketprijzen lopen van € 75,90 tot €42.95.

Zoals altijd bij dit soort concerten is het opletten geblazen voor de zwarthandelaars, die u met allerlei smoesjes proberen tickets aan te smeren, soms aan een veelvoud van de werkelijke prijs.

Koop dus enkel via de officiële voorverkoopkanalen!

Het meest aangewezen vertrekpunt is dan, zoals altijd, de website van de zaal zelf. Die vindt u in dit geval op https://www.luxortheater.nl . Daar zoekt u op "Leandros" of "Dalaras", en van daaruit brengt een klik op het knopje "tickets kopen" u veilig naar de juiste plaats.

Inmiddels is het concert wel voorbij. Er zijn dus ook geen tickets meer te krijgen - tenzij dan misschien bij een erg creatieve zwarthandelaar ....

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Donderdag 9 mei, 20u00, Paleis 12, Brussels Expo, Miramarlaan, 1020 Brussel (Heizel) (B)

Uitgesteld

Tickets: € 75, € 65, € 55, € 45 en € 35 (servicekosten inbegrepen).

Let op: dit concert werd uitgesteld naar 2 oktober. Reeds gekochte tickets blijven geldig, of anders kunt u ze terugbetaald krijgen, maar dat moet u dan wel voor 9 juni 2019 aanvragen bij degene die u de tickets verkocht heeft.

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
Woensdag 2 oktober, 20u00, Paleis 12, Brussels Expo, Miramarlaan, 1020 Brussel (Heizel) (B)

Voorverkoop telefonisch op 0900/40.850 (let op: betalend nummer, €0.50/min!) of online via https://www.ticketmaster.be/event/vicky-leandros-george-dalaras-billets/33003?language=nl-be .

Meer info op https://www.palais12.com/ .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 20/09/2018

Terug naar het begin van deze pagina.


Enkel dit evenement afdrukken

Concert van het Theodorakis-Ensemble

Het Theodorakis-Ensemble blijft zich trouw houden aan hun voornemen om één keer om de twee jaar op te treden, en ze doen dat ook met de precisie van een Zwitserse klok. Hun vorige optreden dateert al van oktober 2017 en dus is het nu weer tijd voor een vervolg.

Zoals elke keer hebben ze ook nu een nieuw programma samengesteld.

Dat bevat uiteraard veel liederen en instrumentale muziek van Mikis Theodorakis zelf, met onder meer (extracten uit) Mauthausen, I Gitonia ton Angelon, de Grote Aria uit de opera Medea, Zorba the Greek, ...

Maar u hoort deze keer ook werk van Manos Hadjidakis (zoals "Never on Sunday") en Melina Tanagri . Met deze laatste brengt het ensemble meteen één van de belangrijke vrouwelijke componisten van de jongere generatie onder de aandacht.

Melina Tanagri ( Μελίνα Τανάγρη ) werd inderdaad "pas" geboren in 1957 in Athene. Ze studeerde eerst kunstgeschiedenis en archeologie in Parijs. Daarna ging ze naar Londen voor theaterstudies, zowel acteren als regisseren. Terug in Griekenland begon ze echter als zangeres (in een werk van Dionysis Savvopoulos in 1976). Daarna werkte ze een tijdje als actrice, maar tussendoor bleef ze toch zingen. Meestal live, maar in 1982 was ze voor het eerst op plaat te horen. In 1986 kwam ze dan met haar eerste album met eigen werk, Er zouden er nog vijf of zes andere volgen, met een groot aantal liedjes die nogal wat succes kenden. Daarmee was haar reputatie als componiste en tekstschrijfster voorgoed gevestigd.

Zij doet weliswaar vaak live-optredens, maar toch zal ze er deze keer zelf niet bij zijn.

Dat is ook niet echt nodig, want het Theodorakis-Ensemble brengt zomaar eventjes 15 uitvoerders plus een dirigent in stelling. Naast violen, cello, contrabas, fluit, klarinet, mandoline, gitaar, harp en slagwerk zijn er nog vier solisten en een "special guest".

Die solisten zijn:

  • Marianne Van Eynde : zang
  • Demis Iossifidis : bouzouki en zang
  • Elina en Maria Markatatou : mandoline

De "special guest" is de bekende sopraan Françoise Vanhecke.

De dirigent is - zoals vanouds - Xavier Roels .

De Kretenzische tweelingzusjes Maria en Elina Markatatou werken voor de eerste keer mee aan een concert van het Theodorakis-Ensemble . Enkele jaren geleden kwamen ze naar Antwerpen om daar klassieke mandoline te gaan studeren aan het Koninklijk Conservatorium. Sindsdien lieten ze al verschillende keren van zich horen met eigen projecten, waaronder het "BelGriego" ensemble dat in mei 2017 hun debuut maakte met het "Mare Nostrum" concert. En in maart 2018 stelden ze hun project "Four Traditions of Mandolin" aan het publiek voor. Dat was het resultaat van hun onderzoek naar de rol van de mandoline in de Griekse muziek, een onderzoek waarmee ze hun masterdiploma behaalden. Momenteel doctoreren ze verder op hetzelfde onderwerp.

De "speciale gaste", Françoise Vanhecke , heeft haar eigen doctoraat al sinds 2017 op zak. Haar onderwerp was "inhalerend zingen", een zangtechniek waarin zij gerust een pionier mag genoemd worden: het was zij zelf die hem ontdekte, uitwerkte en op punt stelde. Inhalerend zingen is zingen terwijl je inademt. Het vergt heel wat theoretische kennis en praktische ervaring van de zanger(es), maar de resultaten zijn zo verrassend dat de techniek wereldwijd heel wat aandacht krijgt.

Ook als sopraan heeft Françoise Vanhecke zich een internationale reputatie verworven, en dat met een heel breed repertoire. En zij doceert al vele decennia lang ook zang aan verschillende conservatoria en muziekschoien. Daarnaast is ze ook actrice, componiste, pianiste en nog wat andere dingen.

Volgend jaar, in juli 2020, zit ze trouwens mee in de internationale jury van de "World Choir Games", een soort Olympische Spelen maar dan voor zangkoren. Het is in zijn soort de grootste wedstrijd ter wereld, de selectiecriteria zijn al even streng als de Spelen zelf, en de jury bestaat uit experts van over de hele wereld. Het is dus zeker niet omdat deze elfde editie in Vlaanderen plaatsvindt dat Françoise Vanhecke daar zomaar vanzelf een zitje in toegewezen kreeg.

Dat alles leverde haar heel wat prijzen en onderscheidingen op. Naast de "gewone" prijzen in muziekwedstrijden en dergelijke mag zij zich onder meer "ridder in de Orde van Leopold II" noemen, en later kwam daar nog eens het lintje van "officier" bovenop (een graad hoger). Daarnaast is ze "ridder in de Kroonorde", ze is draagster van zowel de "Burgerlijke Medaille" als het "Burgerlijk Kruis", en van nog wat andere eretekens waaruit blijkt dat haar prestaties zelfs in "officiële kringen" niet onopgemerkt zijn gebleven,

Het is dan ook niet meer dan logisch dat ze voor dit concert door het Theodorakis Ensemble aangekondigd wordt als "special guest". Niet omwille van haar lintjes en medailles, maar wel omdat ze niet zonder reden "een all-round artieste van wereldniveau" genoemd wordt.

Er is tussen haakjes nog een andere, onrechtstreekse band tussen Françoise Vanhecke en Mikis Theodorakis : de artistieke erevoorzitter van de "World Choir Games" (waar zij dus volgend jaar in de jury zal zitten) is niemand minder dan ... Theodorakis himself.

Praktische gegevens
Zaterdag 19 oktober, 20u00, CC De Herbakker, Pastoor De Nevestraat 10, 9900 Eeklo (B)

Tickets: € 22 in voorverkoop, € 24 aan de kassa.

De plaatsen zijn niet genummerd.

Voorverkoop (tot en met donderdag 17 oktober) door overschrijving van het gepaste bedrag op bankrekening BE73-4434-6492-6160 van het Theodorakis-Ensemble, met vermelding van uw naam, het aantal tickets en eventueel uw contactgegevens.

Vervolgens stuurt u een e-mail met dezelfde gegevens naar de dirigent van het Theodorakis-Ensemble, Xavier Roels , [aanvragen e-mail adres] .

Hij is ook telefonisch te bereiken op 09/228.28.80 of 0476/34.84.19 .

Een computer-gegenereerde routeplanning is beschikbaar. (opent in nieuw venster)

 
 

Op de site sinds: 13/05/2019

Terug naar het begin van deze pagina.


Valid XHTML 1.0 Strict!

[Home]  [Nieuws]  [Agenda]  [Overzicht]  [Praktisch]  [Achtergrond]

Please contact our Webmaster with questions or comments.